stilte ...

zeg niet zomaar een kussentje
al ben ik niet zo jong meer
bij mij zie je
kussentjes overal
in alle kleuren en maten
zacht of pittig
donzig zacht
bij het slapen
troostend bij verdriet
gezellig voor de buis
onder mijn hoofd
of been
mijn kussentjes zie je in elk hoekje
zelfgemaakt
op als cadeautje
iedereen weet
bij mij is er plaats
leg even de kussentjes opzij
en nestel je er gewoon even bij   !

eenzame fles tussen witte golfjes
kabbelend
nadert langzaam het strand
durf het haast niet aan te raken
breekbaar papier
één enkel velletje
opgerold met stukje touw
van wie
voor wie ?
haast niet leesbaar
taal die ik niet ken
onherkenbare tekens
een boodschap,  een gedicht  ?
niemand die het weet
woorden gedragen door de zee
die ik niet beantwoorden kan  ...

het wachten in voorbij
deur is dichtgeslagen
niemand weet
wat er werkelijk is gebeurd
de zee heeft terug genomen
prachtig mooie diepblauwe zee
verlaten anker op bodem
ik huiver
niet te beschrijven
buiten gierende storm
mannen vechten om hun leven
niemand die hen hoort
niemand kent hun laatste woorden
ijzingwekkend
ken het gevoel
de zee neemt en geeft
mijn gedachten gaan naar hen
ik draag aan hen
de eenvoudige woorden
van mijn gebed   ...

ik kijk niet naar rechts
of naar links
wiebel maar voort
neem stap voor stap
heel voorzichtig
blik vooruit
de koord gaat mee op en neer
kadans van het leven
waar moet ik stoppen
weet het niet
ga almaar door
ben helemaal alleen
daar bovenaan op mijn koord  ...
ginds zie ik zonneschijn
stemmen roepen mij toe
ben toch niet alleen
hier op mijn koord   !

je bent als spaans vuur
heet en ontembaar
je danst er op los
zweeft door de lucht
plots hard trappend
je zuigt het publiek naar je toe
almaar sneller
je ritme overstijgt de muziek
harde klanken
vol emotie
niemand kan je de baas
niemand kan je volgen
spaanse wervelwind
je draait en draait
kolkende wirwar
zwarte haren in rode muziek
heel langzaam dempen de tonen
je lichaam deint neer
als een rode bloem
zachtjes trillend
nog een laatste snik
dan wordt het stil   ...

zachte kinderstem
kleine handen
vrolijke lokken in de wind
samen op pad
beschermend loopt hij achterna
kleine ukkepuk
springt en danst
dan heel ernstig
kijkt in trouwe hondeogen
hij is niet bang
samen zijn ze één
voor niets vervaard
die éne foto hou ik bij
later geeft ik het hem
als antwoord
wat dierenliefde nu echt betekent  ...

onvoorstelbaar
we houden je liever warm en knus
bij het vuur
kijken argwanend naar buiten
bij de eerste sneeuwvlokjes
hebben angst voor nat en koud
maar éénmaal buiten
ben je niet te stoppen
je ware aard komt naar boven
hopen sneeuw en ijs deren je niet
alles wit om je heen
enkel een zwarte snoet met een
altijd kwispelende staart
nee  ...  ik hou je niet binnen
draaf en huppel maar door
leef je uit
ontdek de witte wereld
straks hoor ik terug vrolijk geblaf
kom je weer binnengedraafd
moe en voldaan   ...

laat me je verwarmen
ontdooien
laat me dichterbij
mijn adem brengt terug leven
je witte huid wordt weer rozerood
ogen weer helderblauw
fonkelend in de ijskoude nacht
neem mijn warme handen
voel mijn bonzend hart
ik breng je weer tot leven
zie terug dat kuiltje in je wang
glinsterende ogen
kijken mij aan
ijskoude traan biggelt naar beneden
zachtjes streel ik je hoofd
kom maar hier
hier is het warm
hier is het leven  !

ik hou zo van die kleine dingen in het leven
eenvoudig en niet duur
soms alledaags
klein ruikertje op het hoekje van de bijzit
lekkergeurende oude boeken
dampend kopje koffie
oud deuntje uit mijn tienerjaren
waarop ik lustig meezingen kan
samen voor het vuur
oude zelfgebreide sokken
de een wat langer dan de ander  ...
de hond krullend voor het vuur
pootjes omhoog
ja daar hou ik van
die paar kleine dingen
niet groot
ze maken mij blij  !

stille dageraad
komt mij zacht wekken
heel langzaam
ontwaakt de wereld
durf haast niet te ademen
ongerepte natuur
ijzige koude omgeeft mij
maar mijn hart is warm
zacht en donzig
uitnodigend
veilig  ...
maar hoe lang nog ?
blijft de witte duif bij mij
zachtjes streel ik de veren
maar na een zucht
zweeft ze weg
het was veilig bij mij
komt ze ooit nog terug  ?

denk niet na
leef op je gevoel
woel de aarde niet om
maar neem zachtjes
fluister een naam
zachte tederheid
lieflijke aai
ogen dicht
warm hart
ook dit is leven
even buiten de realiteit
denk even na
ook jij snakt naar tederheid
liefde om je heen
zoek niet te ver  ...

je bent niet zoals de anderen
stil en schuchter
aarzelend
maar je bent mijn vriend
begrijpt me zoals geen ander
vreemd voor hen
dierbaar voor mij
we hebben geen woorden nodig
geen taal of geluid
een enkele blik volstaat
onder je dierlijke kracht
schuilt een hart van goud
bij jou voel ik me echt
zoals ik ben
met al mijn gebreken
bij jou strijk ik mijn vleugels glad   ...

men mag tot dromen  ?
hier wil ik even niet wakker komen
laat mij
nog heel even maar
rustig kabbelende zee
warme zon op mijn gelaat
uitgestrekte voeten
eenzame meeuw fluistert mijn naam
ik schrijf en schrijf
alles wat ik zie en hoor
tintelende kleuren
omgeven door zilte geuren
dit land is van mij
niemand hoort hier
hier kan ik leven , dromen en schrijven
letters huppelen op en neer
op de kadans van mijn ritme
mijn hart zwelt van geluk
dit stukje geluk
van mij  ...

had ik maar vleugels
hard wiekend
door wind en regen
niets houdt mij tegen
vlieg ver weg van hier
nietsontziend
kijkend naar de horizon
waar de zon mij verwelkomen zal
laat alles achter ...

maar zover zal het niet komen
kan niet vliegen
enkel dromen
kijk naar de kleine vogel in de boom
ach zal hier maar blijven
en luister naar zijn stem
nu ja  ...  zingen kan ik wel  !

ik huiver nog na
niet te bevatten
met grote ogen kijk ik toe
harde beelden
striemende woorden
huiveringwekkend dicht
enkele uren van hier
stijgende onrust
kan je nog geloven
in een wereld waar het goed is om leven
steek mijn hoofd niet in het zand
maar ergens toch
één strohalm
moet je geloven
in het goede om je heen
tracht het mooie te zien
het brengt misschien
je hart even tot rust   ...

iedereen heeft wel foto's
sommigen vaag en  vergeeld
maar tonen alsof het gisteren was
bundeltje foto's
van weleer
hoe het vroeger was
herinneringen
komen weer tot leven
eventjes voel je je
jong en blij
voel je nog die warme zon
en klauter je nog over de steentjes
hand in hand
heel even
denk ik nog aan mijn leuke paardestaartje
en die leuke sproetjes van mijn vriendje
samen met de grote hond
genietend van elkaar  ...

klein meisje in de kou
dikverpakt met guitig snoetje
niet bang
komt almaar dichterbij
groot paard
warm snuivend
kleine vingertjes aaien in het rond
heel langzaam komt het paard dichterbij
grote trouwe ogen kijken toe
paard en kind
onvoorstelbaar
zachtjes aait de kleine dreumes
de harde kop van het paard
wrijft over de warme natte neus
een kleine huivering
door het prachtig lichaam
wat een kind toch veroorzaken kan
zelfs het grootste dier
wordt stil en kalm  ...

gisterenmiddag naar dierenarts geweest
die wou onze kleine lieverd nog niet laten inslapen
rontgenfoto't gemaakt
wel een barstje te zien in ene poot
ander poot overbelast en dik
heeft een spuit met cortisone gegeven
en 's avonds kon hij normaal toch eventjes 'buiten'
was doodgelukkig dat wij hem terug
naar huis konden nemen
maar we zijn wel heel 'voorzichtig optimistisch'
zien hoe verder alles evolueert
gaat het
des te beter
maar we hebben afgesproken
wij zien onze hond zo graag
dat wij hem niet zullen laten lijden
je ziet het
draag zorg voor je huisdieren
ze geven je zoveel warmte en liefde
er komt een dag dat je moet beslissen
gelukkig was het gisteren nog niet  ...

vandaag zal ik niet op de blog verschijnen
vanmiddag moet ik mijn lief troeteldier laten inslapen  ...
gans de nacht nog op mijn schoot gelegen
met dekentje er over
beide pootjes zijn niet meer te redden
wist niet dat dit zo'n pijn kon doen
heb meer liefde van mijn hondje gehad
dan van menig mens   ...

tot laters