Ronde van Vlaanderen wordt nu een voorjaarscriterium in plaats van een voorjaarsklassieker!
Vlaanderens mooiste is niet meer de mooiste
De hoogdag
van de heilige wielersport
Langs Vlaanderens kasseiwegen,
mosgroenen en vochtig of stoffig in ‘t grijs,
fietst een kleurig peloton coureurs
waaronder, hier en daar, een Flandrien.
kromgebogen zoals het hoort,
stampen ze de gewichtige strijd,
met spaakgezang en framegeflits,
tegen de wind, binnen een tijd.
Volgauto’s met fietsen beladen
razen over het heuvelige land.
Bij een valpartij dominoën een tiental
renners, wat het hele peloton verlamt.
En danseuse, en gekruisigd door
de geselende kasseien, pedaleren ze over
de Geraardsbergse Vesten en Muur,
naar ‘La cattedrale di Grammonte’ toe.
( Zoals een radio- televisiereporter in Italië ooit berichtte.)
Het kwaadste ligt maar achter hen,
of de Bosberg komt in al ’t zicht;
nog rap eens derailleren
om daarna gezwind
naar de meet te demarreren!
Hier 'werd' om de zege van
‘Il Giro delle Fiandre’
gestreden.
Het is voorbij, voor altijd voorbij, alleen die wroeging
in de Oudenbergstad zal blijven bestaan. —
In onze verbeelding zullen we het allemaal blijven zien
in een verhevigde vorm, in onze hoofden en met een helm op,
met de renners mee naar boven naar de mythe van de Muur
voor altijd … de Mythe!
Karel De Pelsemaeker
(De zin na he gedchtenstreepje is naar sportjournalist, Jan Wauters, een taalvirtuoos waar een grote bewondering voor had. )