Archief

En Tom kust voor de vierde keer de Pavé van Parijs-Roubaux !

Het is zondagmorgen 8 april, 6u 45, en paaszondag. Terwijl ik de tafel dek voor het ontbijt sijpelt het koffieapparaat heet water op de koffie waardoor er een aangename koffiegeur in de keuken hangt. In plaats van een halve pompelmoes en een sinaasappel te persen, zoals gewoonlijk, breek ik een chocoladen paasei en stop enige brokjes in mijn mond. Het smaakt me heerlijk en het brengt me in een aangename sfeer van Pasen. Terwijl ik van een tas koffie geniet denk ik aan vroeger, aan toen we nuchter naar de mis van 8u 30 trokken. Iedereen ging toen nuchter naar de mis want ‘zijn Pasen houden’ was toen nog verplicht om later in de hemel te kunnen komen.

Tot voor het Tweede Vaticaans Oecumenisch Concilie, dat van 1962 tot 1965 geleid werd door Paus Johannes XXIII, was te communie gaan nog een bijzonder moment, je mocht 4 uur voor het communiceren niet gegeten hebben. We moesten toen op de trede van de communiebank op beide knieën neergeknield zitten en met beide handen die onder het kleed, waarmee de communiebank bekleed was, een dienblad vormen. Boven het maagdelijke witte kleed werd de mond geopend waarbij de priester een hostie op je tong legde en zacht ‘Dit is het lichaam van Christus’ prevelde. Terwijl de communicant ( dat is hij die deelneemt aan de communie) terug zijn plaats in de kerk innam werd de hostie voorzichtig naar binnengewerkt; je mocht niet bijten om de hostie te nuttigen. Een hostie wordt trouwens niet gegeten maar ontvangen. Ook nu nog, hoewel nu de hostie in je hand wordt gelegd, en je zelf het lichaam van Christus in je mond stopt, ontvang  je de eucharistie.

Tot wanneer het ‘ter communie gaan’ nog in de omgangsvorm van voor het concilie gebeurde, sloeg de communicant, wanneer hij terug op zijn kerkstoel zat, een ogenblik de handen voor zijn ogen. Dit om diep te kunnen bezinnen. Je mocht terwijl ook een wens doen: dat het bijvoorbeeld nooit meer oorlog zou worden, of dat iedereen op deze wereld dagelijks zou te eten hebben.

Terwijl ik met mijn gedachten in de 60-tiger jaren van vorige eeuw verdwaald was, vertelde de radio, heel duidelijk, dat het al 8u was en tijd is voor het ochtendnieuws: ‘Vandaag gaat straks in Parijs de 110^de editie van Parijs - Roubaix van start. Tom Boonen, die al een opvallend voorseizoen fietste, wordt vandaag het meest getipt als overwinnaar.’ Vertelde de verslaggeefster verder. ‘Natuurlijk gaat Tom winnen’,  zei ik luidop tot mezelf.

Nog geen halfuur later belt m ’n gsm: het is mijn schoonbroer Bertrand. ‘Zeg kun je om 1u  klaarstaan? Ik kom je ophalen voor de koers!’ Omdat het een jaarlijkse gewoonte is om naar ‘de Hel van het Noorden’ te gaan kijken in Camphin-en-Pévèle, dat juist voor Carrefour d’ Albre en op 20 km voor de aankomst ligt, wist ik heel goed wat hij bedoelde. ‘ Ja, ja, ’k zal gereed zijn’ antwoordde ik.

Zoals de traditie het wil reden we langs Lessen, lahamaide, Doornik en zo Frankrijk binnen.

Vanaf Doornik is het nog 15km rijden om het stille grensdorpje Camphin-en-Pévèle te bereiken. Het anders zo verlaten dorp in het zuiden van regio le Nord en Pas-de-Calais is vandaag een drukbezocht oord. Een parkeerplaats vinden blijkt een hele kunst te zijn. Uiteindelijk vinden we toch even buiten de dorpskom een plaats, na 10 minuten stappen komen we aan de kerk, waar een bestelwagen, met Belgische nummerplaat, uitgerust als frituur frieten verkoopt. Aan de andere kant van de kerk ligt Café Jupiler, een dorpscafé met een feestzaal aan. Dat is elk jaar, gedurende het Parijs-roubaix-gebeuren, de plaats waar we naartoe gaan. Je kunt daar, in de zaal samen met wielrennersupporters van over heel Europa op een groot tv-scherm de vreugde van de koers delen. Wanneer de koers dan de kasseien van het nabijgelegen dorp oprijdt, spoedt iedereen zich naar buiten om 300m verderop de koers in levende lijve te zien voorbijtrekken:  het niet te evenaren spektakel, dat iedereen in beweging brengt en waarbij je in verschillende talen allerlei supporterskreten hoort. Dit jaar werd in alle talen ‘Tom Boonen!’ geroepen. En wanneer Tom Tornado, alleen en met 1’ en 30’’ voorsprong voorbijtrok wist iedereen dat er een nieuwe Monsieur Paris-Roubais geboren was!

We haasten ons naar het tv-scherm, niet alleen om onze vermoedens bevestigd te zien, maar vooral om samen met mensen ‘van overal’ het jolijt van onze grote Flandrien te delen. Het werd  de zaligste Pasen die ik ooit beleefde!

                                                                                                              Karel De Pelsemaeker.

Lenteland rond de Oudenberg

Alles rust op het platteland. De gevoelige planten houden hun bladeren nog toegevouwen; de bloemen hun kelken nog gesloten, en schijnen als bezielde wezens, die met gesloten ogen, in vergetelheid gedompeld liggen.

Het is geen nacht meer en nog geen dag. Donker is de westenkim, ondoordringbaar. De oostenkim, als een doorschijnende waterplas, kleurt zich met een twijfelachtig licht. Van alle sterren blinkt er nog een enkele: haar naam is Lucifer, ze is de voorbode van de opkomende zon. Op de boorden van het bos, op de Oudenberg, hangt een mistgordijn. Maar ze klimt in de hoogte en heeft nu reeds de toppen van de bomen bereikt; weldra zal ze opstijgen en zichtbaar aan de hemel schijnen.

Als een ootmoedige dienstmeid, die stilzwijgend op het ontwaken van haar meesteres wacht, zo onthult de aarde zich met stilte, totdat haar meesteres komt. Een rode tint verft nu de lichtpoort, de morgenster verbleekt!

Daar schudt een zanglijstermannetje de dauwdruppels van zijn vederkleed. Hij verlaat zijn rusttak, wipt zich het luchtruim in en zet zich op de hoogste boom van de Oudenberg. Hij kijkt met een vreugdevolle blik naar het oosten en welhaast schijnt een deel van de zonneschijf hem in het oog, zijn keel ontsluit zich en hij zingt, in hoge en dan weer in lage tonen en met zilveren galmen, het daglicht tegemoet.

Gelukkige vogel, die de hemelfakkel eerder ziet dan wij! Het teken is gegeven; tientallen gevleugelde toonkunstenaars ontwaken, en honderden lofzangen verheerlijken de schepping. Zie de leeuweriken klimmen, klimmen steeds hoger, zij willen hun dankende stem dichter bij de goden doen klinken.

En daar verheft de zon zich boven de heuvel. Haar stralen glijden als een onmeetbare toverroede over het platteland: alles wat de stralen raken ontvangt leven en glans. Hoor hoe de zwaluwen kwetteren en de vinken hun morgengebed naar de Heer toesturen! Zie hoe de paasbloemen de ogen ontsluiten, hun kelken en kransen opendoen, alsof zij een straal van de zonnewarmte in hun hart willen vangen. En opeens klinkt er vanuit de kerktorens weer klokkengelui: ‘Gegroet, o lenteland en een zalig Pasen!’

Karel De Pelsemaeker.

Tap this site once and you'll learn more about Geraardsbergen and the “Krakelingenfeest"!

 http://www.youtube.com/watch?v=e3Jhys1urP0&feature=player_embedded

Op zondag, 26 februari van het gezegende jaar 2012, gaat in de aloude stede Geraardsbergen,

die gelegen is in Zuid-Oost-vlanderen en aan de overs van de rivier, genaamd, de Dender,

het traditionele dubbelfeest van Krakelingen en Tonnekensbrand door.

Dit eeuwenoude dubbelfeest werd op 16 november anno 2010

door UNESCO erkend als immaterieel erfgoed voor de mensheid!

U zijt er wellekome! Om als toeschouwer van dit mooie spektakel te komen genieten.

Dubbelfeesten in Geraardsbergen

De meeste bomen op de heuvel, boven de oude stad,

stonden als een grijsbruin bos nog zonder bladeren.

De beuken, de esdoorns en de eiken tegen de grijze lucht,

en het Heilig Hartbeeld, reuzegroot en met bladgoud bedekt,

straalde, in ruil voor de zon, achter de Sint- Bartholomeuskerk.

In het dal, langs de rivier die dwars door de stad loopt,

klonk muziek, de stadsharmonie met groot gevolg trok naar

de heuveltop, naar de kapel nabij de oude waterbron.

Iedereen was kleurig aangekleed, ze beelden in een fabelachtige

stoet sagen uit, die wat vertelden over hun verleden. Van hoe in

vorige tijden de hovelingen soms feestvierden of soms leden.

De Graaf van Vlaanderen, Boudewijn VI, de stichter van de stad,

liep naast de edele heer Gerald van Hunnegem, ook hun veroveraar

Walter van Edingen samen met zijn soldaten te paard, defileerde mee.

De vier seizoen, uitgebeeld door mensen die op dragqueens leken,

dansten kunstig op hun hoge stelten, ze werden gevolgd door Walmke Woe

en vuurspuwende gedrochten, en nare duiveltjes dansten als lentefeeën.

Balletmeester Maurice Béjart had eens moeten zien, hoe iedereen

bewoog op het ritme van muziek, zelfs de Keltische druïde zwaaide zijn

maretak op maat.  Ineens kreeg iedereen een grote eetlust!

Ook de Oude Belgen deden mee, ze roosterden een fijn stuk ree,

anderen droegen maanden vol mastellen, ook gerookte haringen, aquariums

met levende vissen en tonnen wijn, kwamen in deze lange stoet voorbij.

Ik heb me nadien laten vertellen dat het dubbelfeest van Krakelingen

en Tonnekensbrand werd gevierd en in Geraardsbergen doen ze dat

met wijn, vissen en zonebroodjes, deze laatste noemen ze ook mastellen.

Ze gooien ze, boven op de top van de heuvel, met duizenden ten

grabbel, en drinken als lenteoffer levende vissen in de wijn;

en ’s avonds steken ze dan het eeuwenoude lentevuur

Tonnekensbrand aan.

En ’s avonds, en ’s avonds, en ’s avonds dan dansen ze,

de winter de wereld uit!

En ’s avonds, en ’s avonds, en ’s avonds is er de gloed van ’t vreugdevuur.

Karel De Pelsemaeker

Krakelingen en Tonnekensbrand in Geraardsbergen

Op één en dezelfde dag viert Geraardsbergen tweemaal feest : Krakelingen en Tonnekensbrand. De oudst bewaarde stadsrekening (1393) vermeldt reeds de onkosten voor het vuurfeest Tonnekensbrand, dat toen ook al door het stadsbestuur georganiseerd werd, en toen reeds een oud gebruik genoemd werd. Sindsdien vinden we de bewijzen van zowel Krakelingen als Tonnekensbrand ononderbroken terug in de stadsrekeningen, met uitzondering van de godsdienstoorlogen in de 16e eeuw en de Eerste en Tweede Wereldoorlog.  In oorsprong zouden deze feesten Keltisch zijn.

Naar aanleiding van het Geraardsbergse Krakelingenfeest, schreef ik dit gedicht naar een Keltische mythe waarin Ker, een Keltische godin, in hoedanigheid van een witte zwaan over een duistere en mistige vijver vaart. Haar verschijning is zo verblindend mooi en innemend waardoor de Keltische hoogpriesters heel wat riviernamen verzonnen waarin Ker (Korè = meisje maagd), Cher of Jer voorkomen. Ook Geraardsbergen zou volgens keltologen van Ker, die bij de Germanen Gert of Geertrui werd en bij de Franken Gerard afkomstig zijn.

 Vanuit de vijver op de Oude Berg

Helder water opborrelend in tertiaire klei!

 De Keltische godin Ker zocht in de gedaante

van een witte zwaan,

al vliegend boven de stroom een weg.

Ze kwam terug,

en vertelde dat het water boven

de heuvel weelderig opwelt,

 tussen bosjes met klimop en maagdenpalm.

Het water neemt

zijn vaart, wordt breder,

neemt aarde van de oevers mee,

vormt een bedding, wordt een rivier.

Waarin vissen kletsend opspringen

en dan naar de diepte duiken.

Het water vloeit diepe valleien door,

keert tegen de oevers aan,

verder naar de zeeën.

Van hieruit kwam het leven,

uit donkergrijze zwevende wieren

en schelpen uit kalk opgebouwd.

Uit de oerklei kwam Ker, de witte zwaan,

als godin van het duistere water, die alles wist,

en vertelde van Geertrui, Geert

en Geraardsbergen.

 Karel De Pelsemaeker

Ik ben verkozen als Dorpsdichter 2012 van ' Het Schone Galmaarden'.




Geachte heer De Pelsemaeker,

Beste Karel,

Ik mag u bij deze feliciteren met uw aanstelling tot zesde dorpsdichter van Galmaarden! We laten daar geen gras over groeien, omdat de tijd tussen de uiterste inzenddatum en de officiële voorstelling aan het Galmaardse publiek erg kort is dit jaar. En ook: zodra er een dorpsdichter bekend is, wordt die meestal aangezocht om "iets"

te doen op de jaarlijkse Pauwelviering (dit jaar:

29 januari) en op die manier krijgt onze kersverse dorpspoëet - u dus - wat meer tijd om iets uit zijn dichterlijke mouw te schudden.

Wij verwachten u alleszins op de uitreiking van de cultuurprijs van de gemeente, die jaarlijks de gelegenheid vormt waarop de nieuwe dorpsdichter officieel aan "zijn" gemeenschap wordt voorgesteld. Die uitreiking vindt plaats op zaterdag 21 januari ek., om 20 uur in het Baljuwhuis. Binnenkort krijgt u net als alle andere actoren een beknopt soort draaiboekje met het verloop van de uitreiking, zodat u weet wanneer u het ambt mag overnemen van Marleen De Smet. Op dat moment wordt van u beiden verwacht een kort gesprek te voeren over dichtkunst, over redenen om dorpsdichter te willen worden, over de gemeente enz. enz., u ziet maar; u wordt dan ook uitgenodigd om uw winnend gedicht voor te dragen.

Vriendelijke groet (en welkom in de DD-club),

Jan Heyvaert, ondervoorzitter cultuurraad Galmaarden en dorpsdichter 2009


Kdp.

Vink dan de onderstaande link eens a.u.b.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BLJLI_20111230_001

Oudejaarsdagen in Geraardsbergen

In het westen is Vloesberg zichtbaar,

in het oosten is Edingen donkergrijs.

De bosberg schept verbeelding, ik hoor

schavuiten van Jan De Lichte en de dood.

Ik zie vanavond gestalten,

de hemel is bijna volledig zwart.

Er rijzen oudejaarsverhalen uit de dalen,

de wind waait ze in mijn hoofd.

De smeltsneeuw bedekt mijn brilglazen,

de wind belemmert mijn bewegingen.

Vervreemding beklimt mijn lichaam:

ik ruik de winterse patattenkelder van weleer.

Is dit toelichting aan wat moet komen

of valt de toekomst buiten mijn bereik?

Ik verlaat de Oudenberg en ga van boogiewoogie

muziek genieten in een café al de Adamstraat

“ Gelukkig Nieuwjaar! ”

 wenst de waard me toe.

Terwijl ik door iedereen wordt gekust

klettert er vuurwerk boven de stad.

Karel De Pelsemaeker

 Wassily kandinsky: Lyrisch gedicht.

De abstracte schilderkunst is op 18 november een eeuw oud

De vader van de abstracte kunst is Wassily Kandinsky, in 1909 stichtte hij met zijn vriend alexej von Jawlensky  de  " Neue Künstlervereinnigung München".  Na een jaar verliet hij deze groep en richtte in 1911 met Franz Marc kunstenaarsvereniging " Der Baue Reiter" op. Deze tentoonstelling werd genoemd naar een eerder schilderij met ruiter (een blauw paard) van Kandinsky en naar de voorliefde voor paarden van Franz Marc, van het kleur blauw hielden ze allebei. ‘Der Blaue Reiter’ werd ook de naam van een door deze groep uitgegeven almanak

In 1912 verscheen, van kandinsky, in twee opeenvolgende edities zijn belangrijke essay ‘Über das Geistige in der Kunst’. Op 18 december 1911 echter, werd de legendarische eerste tentoonstelling van de groep gelijkgestemde kunstenaars ‘Der Blaue Reiter’ geopend, met werken van onder andere Franz Marc, Rousseau, Delaunay, Schönberg en Kandinsky zelf. Aan de bezoekers van de tentoonstelling werd een ietwat verwarrend beeld van de nieuwe schilderkunst aangeboden. Iedere schilder had namelijk een heel andere eigen stijl. Zelfs de welwillendste criticus had moeite om hun sprongen te volgen. Kandinsky en zijn vrienden hadden een ‘genezing door de kunst’ voor ogen, en wel door diep ingrijpende, nieuwe en spirituele kunst, die ze in veel verschillende kunstvormen meenden te herkennen. Volgens Kandinsky drukte er op de moderne ziel, van toen, een angstaanjagende last, een opvatting die door vele denkers en kunstenaars uit die tijd werd gedeeld.        

De abstracte kunst verwerp elke voorstelling van de zichtbare wereld. Deze benaming voor niet figuratieve kunst is geen stijl. Abstracte vormgeving bestond al eeuwen in de decoratieve kunst, maar verscheen pas in het begin van de 20ste eeuw in de schilder- en beeldhouwkunst en op verscheidene plaatsen en haast gelijktijdig.

De abstracte kunst ontstaat op twee mogelijke manieren. De eerste manier komt voort uit het vereenvoudigen van vormen uit de natuur en de oervorm. Dit soort abstractie is waar te nemen bij een aantal kunstenaars zoals Wassily Kandinsky, Robert Delaunay, Piet Mondriaan en kazimir Malevitch die rond 1910 de figuratieve kunst verlieten.

Een tweede manier is het samenbrengen van vormen, kleuren, lijnen en materialen in een compositie. Men gaat er dan van uit dat die elementen een eigen esthetische waarde hebben. Dit vormt de basis voor de meeste stromingen in de abstracte kunst.

Natuurlijk is er in de jaren 2000, of in de eeuw waar we nu in leven, niet opeens een totale breuk met het verleden opgetreden. Alle stromingen binnen schilderkunst van de 20ste eeuw die tot de actuele kunst behoren vinden gewoon hun voortzetting in de 21ste eeuw. Op de kunstmarkt bestaat daarnaast weer grote belangstelling voor jonge figuratieve schilderkunst; hoewel de van oorsprong Duitse schilderes Tomma Abts in 2006de Engelse ‘Turnerprize’ wint met abstract geometrische schilderijen.

Michaël Borremans

Voor figuratieve kunst is er, in deze eeuw, een grote belangstelling voor Geraardsbergenaar Michaël Borremans, hij rekent de Spaanse hofschilder Diego Velàzquez, tot zijn grote voorbeeld. Velàzquez werd geboren in Sevilla, op 6 juni 1599 en stierf in Madrid op 6 augustus 1660. Hij was een Spaanse kunstschilders die werkte als hofschilder van de Spaanse koning Filips IV, voor wie hij veel portretten van de koninklijke familie, evenals enkele religieuze schilderijen maakte.

Diego Velàzquez zijn werken zijn heel sterk gebaseerd op observatie, waardoor hij veel gemeen heeft met de Hollandse schildersschool van barok kunstschilders. Veder interesseerde hij zich voor alle facetten van het bestaan: voor het licht dat op een kruik, op een stuk stof of op een karaf met water valt, voor kleurnuances en schaduwen - maar vooral voor de blik in de ogen van mensen, voor de kleine trekjes rond hun mond, voor de lijnen in hun gezicht.

                                                                                                                       Karel De Pelsemaeker.

                                                                                                                    
" Uit Knack van 20 juli2010: Paleis stelt schilderijen Borremans voor

Vanaf nu behoort ook het werk van de Gentse kunstenaar Michaël Borremans tot de vaste collectie. Zijn zes schilderijen en videowerk kregen een plaatsje in de drie gerenoveerde salons tussen de Troonzaal en de Empirezaal. Aangezien Borremans de opdracht zo’n vijf jaar geleden kreeg, had hij voldoende tijd om met zijn schilderijen in te spelen op de omgeving en de historiek van het Koninklijk Paleis. De kunstenaar kreeg volledig carte blanche.”

Rechtzetting: Michaël Borremans is in Geraardsbergen geboren en opgegroeid. De man schildert het liefst in een net pak ( in za kostum).  Dat is een ritueel: “ Ja,  in vuile kleren kan ik geen goed werk maken - hoe netter het kostuum, hoe beter het schilderij.”  

                                                                                                                          kdp.

Paul Klee

Een slang verbeeldt de tijd,

verder is er geen appel

of boom noch mens te zien

in zijn abstracte paradijs

Geen schepen op een eindeloze zee,

maar toch zakt de zon

als de goudzonnige zee naar

blauwe hemel schijnt.

En eindeloos is de slang

die zich in haar staart bijt,

‘Dood’ is ze in 2 gesneden

 met een bloedrood mes.

Karel De Pelsemaeker

.

De eigenzinnige en levendige geest

van Giesbaargen

De Geraardsbergse geest van

zuiver bronwater is een geweldige

 geluk en optimisme schepper;

met de standvastigheid van een goed

gekneed brood dat de bakvorm uitrijst,

stijgt hij schuimend in een glas!

Een geest van 7 graden alcohol,

door een gistingsproces

van hop en mout tot stand gebracht,

lacht iedereen als een blond hoger bier

in een specifieke geëtiketteerde fles

als Giesbaargs Muurken toe!

KdP 

Een fijne blonde uit Giesbaargen, aanbevolen om op krachten te komen!
( Nadat je, bijvoorbeeld, de Muur Geraardsbergen bent opgereden. )

Escape escapisme  escapist en de Muur van Geraardsbergen

De woorden ‘escape’ en ‘scapism’ komen uit de Engelse taal. Ze werden vooraan in de 50-tiger jaren van de 20^ste eeuw algemeen gebruikt in psychologische en in psychiatrische teksten. Dat heb ik onthouden van toen ik in het begin van de jaren ’90 computerlessen ging volgen:

Linksboven het toetsenbord, of het keyboard, zit de ‘Escapetoets’: (Esc), met deze toets kun je het scherm, dat je voor je ziet, afsluiten; bijvoorbeeld bij computerspelletjes. Soms kom je via de ‘escapetoets’ ook op een vorig scherm terecht.

Escape betekent: verlaten, vluchten, ontvluchten, ontsnappen. Van escape zijn ook de woorden escapisme en escapist afgeleid. Wie er voor het eerst escapisme gebruikte om aan te duiden dat iemand die de feiten in het leven niet wil aanvaarden en de werkelijkheid wil ontvluchten, heb ik echter niet kunnen achterhalen. Een escapist is dus iemand die aan vluchtzucht lijdt, die voor iedere vorm van verantwoordelijkheid op de vlucht slaat. Door de zaak eenvoudig te verzaken. Door uit te wijken naar een eigengemaakte wereld van fantasie en zelfbegoocheling. Door wat Alfred Adler ‘Flucht in die Krankheid’ noemde. Ook het grijpen naar nicotine, alcohol, of naar drugs; het zich overgeven aan dagdromen kunnen verschijnselen zijn van het ziektebeeld ‘escapisme’. In een literaire en toch wel dubbelzinnige toepassing gebruikte de Engelse romanschrijver en criticus Cyril Vernon Connolly het woord al in 1939, in zijn autobiografie ‘Enemies of Promise’: ‘Bijna zijn wij allemaal ten gronde gericht door de eerste escapist: Eva, en gered door de tweede, die de Ark van de  Verbondsakte bouwde’. Tegen het einde van WO II werd dit werk veel gelezen. Door Connolly is de psychiatrische term toen een literair modewoord geworden. Het Engelse ‘escapism and escapist’ drong,  met de vloedgolf van de Engelse literatuur die na de oorlog de rest van Europa overspoelde ook op het vaste land door o. a. in Duitsland, dat toen zijn ‘ Jahr Null’ beleefde, zoals die dramatische tijd in de herinnering van de Duitsers heet. Angelsaksische wederopvoeders verlangden van de Duitsers dat ze zich nu met hart en ziel aan de democratie zouden wijden, maar daarbij stuitten ze bij velen op wantrouwen en moeheid ten opzichte van alle ideologieën. Dat was eveneens het geval bij de meeste kunstenaars, voor wie in sommige gevallen ‘abstracte kunst’ het mijden van ieder politieke of geestelijk engagement betekende en een vlucht uit de troosteloze werkelijkheid.  Zo ontstond het verwijt van ‘Eskapismus’, een verduitsing van het Engelse escapism, tegen die kunstenaars die hun werk niet in dienst van een nieuwe maatschappij wilden stellen, maar er een goede toevlucht in zochten.

Bij ons gingen ‘escapism en escapist’ spoedig tot modewoorden in literaire en kunstkritiek behoren. Tegenover de goddelijke deugd van het ‘engagement’ stond de duivelse ondeugd van het ‘escapisme’. Wie niet zijn engagement bewees door een gedicht te schrijven over Vietnamese kindertjes of een lofzang aan te heffen op Che Guevara, werd als een burgerlijk escapist met de vinger nagewezen. Maar zo een vaart loopt het nu niet meer. De jaren ’60 zijn al bijna een halve eeuw voorbij en escapisme heeft nog nauwelijks een ernstige betekenis. Behalve in Geraardsbergen!...

Daar ontsnapte er dikwijls op de wereldbekende Muur, tijdens de Ronde Van Vlaanderen, een renner uit het peloton. In 2010 nog verliet de Zwitserse Spartacus, Fabian Cancellara, onze nationale held Tom Boonen bij het beklimmen van deze kuitenbijter.

Ecapism en escapisten zijn woorden vanuit mijn tienertijd die de laatste weken terug door mijn geest spoken. Vooral wanneer ik aan die gasten uit Oudenaarde denk. Dat zijn mensen die de werkelijkheid ontvluchten, gedrogeerd door hun eigen visioenen waarin ze veel geld zien liggen, gaan ze in hun eigen fantasiewereld op. Ze zijn in ‘der Flucht in die Krankheid ’ beland en lijden aan ‘Eskapismus’, zou Alfred Adler vaststellen. Ziezo dit is mijn verhaal over “ The escaping of the Wall of Grammont”.   

                                                                                                                                           Karel De Pelsemaeker.