Vrolijk Kerstfeest

Een stralende zwarte katze.

We hadden thuis een prachtige zwarte kater, Mausie.
Aanvankelijk had hij geen naam, maar een Duitse dame, die bij ons op bezoek was in 1958 om de Expo te bezoeken gaf hem prompt de naam Mausie en hij heeft hem altijd behouden.
Zijn moeder was een witte Angorakat, met een klein zwart stipje op haar hoofd.
Na een tijdje bleek onze Mausie van het mannelijk geslacht te zijn.
Hij versierde al de katinnetjes uit de buurt en overal liet hij zijn geurspoor achter.
Er werd besloten dat hij zou gekastreerd worden. In die tijd waren er nog geen dierenartsen voor kleine huisdieren zoals nu het geval is.
Nu rijzen de dierenartsenpraktijken als paddestoelen uit de grond.
Er was maar een uitweg toen, de veeartsenijschool in Kuregem (Anderlecht). Mijn moeder trok er alleen naar toe met de tram, onze Mausie scheen niet al te gelukkig te zijn om in een kooitje gestopt worden. Het was alsof hij wist wat er hem te wachten stond.
Alles was goed verlopen en na een paar maanden werd hij een prachtige kater, de vrouwtjes kwamen hem opzoeken op ongepaste momenten en miauwden ons wakker. Helaas voor hem, hij kon de katinnetjes geen voldoening geven als het om de seks ging.
Hij is 14 jaar geworden, mijn moeder heeft hem verzorgd tot op zijn laatste dag. 

In den grote Oceaan

Een bijdrage in het Afrikaans

Die vlooi is 'n veel interessanter kreatuurtjie as wat 'n mens geneig sou wees om te dink.
As hy byvoorbeeld aan die Olimpiese Spele sou kon deelgeneem het -- en so groot was soos 'n mens -- sou hy ongehoorde rekords opgestel het waarvan geen atleet stellig ooit eens sal droom nie!

Over meester Dobbeleer

In de jongensschool van Strombeek-Bever had ik het geluk een van de zovele pupillen te mogen zijn van meester Frans Debobbeleer.

Op het einde van zijn carrière is hij schoolhoofd geworden met klas, zoals men dat in die tijd noemde.

Toen bestonden er nog graadklassen en konden de onderwijzers zonder moeite 40 jongens in toom houden. Nu worden de moeilijke gevallen en minder-taalvaardigen opgevangen in aparte groepjes en bestaan er geen graadklassen meer, de leerlingen van kleine schooltjes worden met de schoolbus naar een grote school gebracht met aan het hoofd een directeur, bijgestaan door administratieve cel.

Het was toen nog de tijd, dat men respect had voor de onderwijzers.

Nu worden ze getutoyeerd en met de voornaam aangesproken.

Aan Meester Dobbeleer heb ik niets dan goede herinneringen, hij was streng als het moest en hij had een helderklinkende stem.

Hij heeft er de T’s DT’s ingehamerd.

Hij heeft ons leren hoofdrekenen, daarvoor moesten we gebruik maken van onze 2 armen, linkerarm voor de eenheden, met je rechterhand moest je de tientallen onthouden en ze daarna samenvoegen.

We rammelden de tafels van vermenigvuldigingen af van 1 tot 20, zonder enige aarzeling, althans de slimsten van de klas.

Voor de lessen natuurwetenschappen gebruikten we een speciaal schriftje, samengesteld uit een blaadje geruit papier, een dun kalkpapiertje en een blaadje tekenpapier.

Op het einde van het schooljaar hadden we een mooi schrift met tekst, tekeningen en schetsjes, over de wonderen van de natuur.

De man is overleden in 1961 en op zijn doodsprentje stond de volgende tekst: “Als onderwijzer wist hij zijn jongens op te leiden in deugd en wijsheid en immer de genegenheid der familieën te verwerven.”

Vandaag heb ik toevallig dit doodsprentje teruggevonden en kon ik het toch niet nalaten deze hommage te schrijven over mijn meester van weleer.

Elke vijftigplusser zal er wel eens mee te maken gehad hebben.

Moet je ook af en toe je toevlucht nemen tot een kattebelletje?

Je boodschappenlijst wordt zorgvuldig vooraf genoteerd, om maar niets te vergeten in de winkel?

Je kalender staat vol met afspraken, naar wie je zou moeten telefoneren, het werk dat nog dient gedaan te worden in de tuin enz. …..

Als naar je kinderen belt, dan is er wel altijd iets dat je vergeet te vragen, maar op het moment zelf kan je het je niet meer herinneren, dus noteer je best voor je belletje, wat je zeker niet mag vergeten, bvb een probleem met je PC.

Ik noem dit de ”ziekte van Aloïs”.

Je zoekt naar iemands naam, maar het komt niet direct, het zit er wel in, maar het juiste schuifje gaat met enige vertraging open.

Begin november vertoefde ik tot vorig jaar in een diepteperiode van het jaar.

Dit had hoegenaamd niets te maken met Allerheiligen, de val van de bladeren of de overgang naar het winteruur.

Rond deze periode werd ik 9 jaar terug opgenomen in het ziekenhuis.

Op een vrijdag de 13^de november werd er en hersentumor weggenomen.

Na een vijftal dagen kreeg ik het bezoek een oncoloog met het slechte nieuws, ik kon me al voorbereiden op een zware chemotherapie en daarna nog radiotherapie, om zeker te spelen.

Er werd gelukkig juist gespeeld of misschien gegokt, … ik heb het op het nippertje gehaald.

Helaas kan de reclame van “vrijdag 13, geluksdag” mij niet bekoren om op de Lotto te spelen en probeer ik zoveel mogelijk het cijfer 13 te mijden.