Archief

Op het Sint-Amandsplein staat er nog een kapel, aan Amandus toegewijd, samen met een oude waterpomp waar de inwoners uit de naburige gemeenten, het geneeskrachtige water kwamen halen, goed voor de genezing van allerlei kwalen bij mens en dier, o.a. rheuma, jicht, stuipen, huidaandoeningen enz.

Ik heb mijn lagere school in de gemeentelijke jongensschool van Strombeek gedaan.
In die tijd (jaren 50) hadden we een halve dag vrij op 6 februari.
In de voormiddag moesten we naar de kerk gaan voor een speciale mis, er werd toen nog voor de les gebeden in de klas en werden we minstens een halfuur getraind in het aframmelen van de catchismus, niettegenstaande het een gemeentschool was. Onvoorstelbaar in deze actuele tijd.

Die Heilige Amandus, die afkomstig was uit Frankrijk, in de streek van de Vendée, was eerst monnik geworden om daarna op bedevaart te gaan naar Rome, van alwaar men hem als missiebisschop heeft uitgestuurd naar de noordelijke kontrijen om de heidenen te evangeliseren.

De man moet nogal schoenen versleten hebben, het Noorden van Frankrijk, Gent, Antwerpen, en zovele andere dorpen in Vlaanderen heeft hij bekeerd tot de leer van Rome.

Er is sinds kort een nieuw fenomeen opgedoken in onze kontrijen.

De BOP, niet te verwarren met een BOB, die met de eindejaarsfeesten nuchter achter het stuur zit.

Een BOP is een bewust ongehuwde alleenstaande papa in navolging van de BOM-moeder.

Er zijn inderdaad ook alleenstaande mannen die een kinderwens zouden hebben, de wereld staat inderdaad helemaal op zijn kop.

Zolang Benedictus er zich niet mee moeit komt de wetenschap en de moraliteit deze allernieuwste man wel ter hulp.

Hoop doet leven voor de nieuwe papa's!!!

Het moet in de herfst van 1969 geweest zijn, dat Johan Verminnen de “Ontdek de Ster” wedstrijd gewonnen heeft.

We waren bij Mémé en Bompa in Strombeek op bezoek toen we de uitzending, toen nog in zwart-wit, gezien hebben. Ik zie nog een jong freel manneke met een gitaar een liedje in het Brussels zingen. De meningen van Mémé en Bompa waren een beetje verdeeld, zo'n jonge snaak en dan nog in het Brussels.

Bij een optreden van Johan Verminnen, twee jaar geleden, in de Zandloper in Wemmel, dacht ik nog eens terug aan die uitzending, maar de naam van het liedje kon ik mij niet meer herinneren.

Niets te vinden op het internet, Google liet me dikkement in de steek, mijn enige hoop was “Facebook”.

Ik had dubbele prijs : twee dames wisten me te vertellen dat het om “De Vagebond” ging op een tekst van Jan De Baets. Ook Wannes Van de Velde heeft een versie in het Antwaarps gebracht.

De vagebond

Als vagebond zenne kik geboren,

Mijn ouders hemme kik nooit gekend.

Ik hem niks gehad of niks verloren.

‘k lijd honger en dorst, da zenne’k gewend.

Zo zwerf ik straten op en neer,

Zo zwerf ik rond gelijk nen hond

Zo dwaal ik dan tot in Hoogstraten,

Het rendez-vous der vagebonds.

‘k heb geen kastelen en gen miljoenen.

Wa geeft me da, k’ zen nie jaloers.

‘k Neem de trottoirs al veur mijn stoelen

en de vitriens veur mijn tableaus.

‘k Pik een konijn of soms een kieken,

veur mijn is alles even goed,

dan krijg’k gendeirme tot mijn domestieken,

de dievekoets wordt mijn voituur.

Al waar ik dwaal langs ’s here wegen,

Lacht de natuur mij vrij en blij.

De honden bassen mij wel tegen,

Maar ze bijten nie en ik gon veurbij.

Het sjieke volk hee mij nie gere.

Ze zien me wellicht nog nie staan.

Maar ‘k veeg mijn gat on heel dieje wereld,

Want er is niks of ’t mut vergaan.

Veur wie zouwe kik toch moete werke?

Ik heb geen kindren en geen vrouw.

En veur mijn eigen te vertserke

Vind ik genoeg op straat veur mij.

En komt mijn ziel mij te verlaten,

’t blijft me gelijk waar dat z’henne gaat.

Is’t nor den hemel of nor Hoogstraten,

’t blijft me gelijk, ik sterf toch op straat.

In 1955 was ik samen met mijn ouders op vakantie in Saalbach in het Salzburgerland.

Het was een bewogen reis per nachttrein van Brussel tot Salzburg. We deelden met 3 andere personen een couchette. Na een tijdje was het ijs afgebroken in het coupé, onze medereizigers bleken naar hetzelfde hotel te gaan, ze hadden immers hun reis ook geboekt via “Generalcar”.

Ze woonden in Anderlecht en we zijn nadien contact blijven houden. Fernand, een Waal uit Andenne, die als maître d'hotel werkte in de Bank De Groof in Brussel en zijn vrouw Emilie samen met haar vriendin Mathilde, die aan de kassa zat een van de cinema's aan het de Brouckèreplein in Brussel.

In Salzburg was een middagmaal voorzien in een restaurant in het centrum. Het was de eerste keer dat ik opgevulde paprika's gegeten heb met rijst. Het was 1955, 10 jaar na het einde van WO II, de stad was tot dan bezet geweest door de Amerikanen en zijn geallieerde kompanen. Overal had men voor die gelegenheid de Oostenrijkse vlag met enige trots opgehangen.

Nu moesten we de reis verder zetten met een lokale trein naar Zell am See en dan nog eens de postbus tot Saalbach.

We verbleven in het Sporthotel, via Generalcar in Brussel hadden we 2 uitstappen gereserveerd met een plaatselijke taxi.

De eerste uitstap ging naar Grossglockner, Oostenrijks hoogste berg. Via Heiligenblut ging het over de pas, draaien en keren, maar na de eerste “kerres” ging het al fout en werd ik maar bleekjes en moest de chauffeur stoppen, het ontbijt lag in de kortste keer langs de kant van de weg in het gras. Mijn mama knapte me weer op met 4711, maar iedereen was blij, veilig terug te zijn in het hotel voor het invallen van de duisternis.

De tweede uitstap ging naar Bergtesgaden, waar we o.a. Een bezoek hebben gebracht aan de zoutmijnen. De mannen en de vrouwen werden gescheiden, we moesten onze kleren wisselen voor een mijnwerkerplunje met “potsje” en kregen een lederen riem met een vergroot zitvlak omgord om de glijbanen te trotseren. Toen de dames en de heren terug samenkwamen in de wachtruimte, werd er duchtig gelachen.

38 jaar later in 1993, hebben we dezelfde zoutmijn bezocht, helaas werd de gedaanteverwisseling beperkt tot het dragen van een werkoverall.