Men zegt wel eens dat je pas dood bent als je vergeten bent, zeker op een dag als deze is het een moment om daarbij stil te staan.

Even wat rechtzetten bij mijn post over Jackson Browne Glastonbury 2010: de dame rechts op de foto van de backing vocals is niet Alethea Mills - die was namelijk hoogzwanger ten tijde van JB's Europese tournee - maar Danielle Gaha DeAndrea.

Ik zou zeggen, ga even zitten, of liever: zet stoelen en tafels aan de kant 'cause it doesn't get any better than this.

Dat deden wij hier thuis ook tijdens de nieuwjaarsnacht van 31 december 2007 bij de allerbeste aflevering in jaren (en ook van al wat daarna kwam) van Jools' Hootenanny, zeker toen mr Eddie Floyd zijn opwachting maakte.

 

Van de toen 72-jarige Floyd kan je op z'n minst zeggen dat hij meer soul in het bovenste vingerkootje van zijn pink heeft zitten dan de hele huidige R&B-generatie samengepakt.

Nu, behalve Jools zelve aan de piano, zat er nogal wat schoon volk in dat zondermeer geweldige Rhythm&Blues Orchestra met Dave Swift op bas, John Kruk altsax plus de rest van een blazerssectie om twee keer U tegen te zeggen, Gilson Lavis drums, Mark Flanagan guitar, kortom een band om een zieke Alpenkoe weer met plezier de flanken van de Mont Blanc te zien beklimmen.

 

Geweldig om zien hoe de hele meute van BB's (bekende Britten) en performers uit de bol gaat, van “Suggs” McPherson (Madness), Ricky Wilson (Kaiser Chiefs), Lulu, McCartney (sir), Duffy, Dawn French, Lenny Henry, Kate Nash, Adele, Kylie Minogue tot en met buitenbeentje Seasick Steve.

 Stilzitten niet toegestaan, maar wees voorzichtig met uw meubilair, tenzij het van plastic is:

http://www.youtube.com/watch?v=lSD5iMm3K6Y

 

 

Vanavond om 21h35 zendt CANVAS de documentaire "To Tulsa and Back" (2005) van de Duitse reggisseur Jörg Bundschuh uit over de onlangs overleden JJ Cale, zoals bekend één van MN's meest gewaardeerde muzikanten.

Ik hou van artiesten die doelbewust de luwte opzoeken maar niettegenstaande dat een grote invloed uitoefenden op hun collega's.

"This DVD is an absolute must for anybody who was ever curious about the man behind the music they love." (IMDB)

Nee hoor, niet “den Albert” van Laken maar Albert Lee for goodness sake, bij leven en welzijn één van mijn favoriete snarenplukkers die eind dit jaar zeventig(!) wordt. Over de anderen heb ik het al links en rechts tussendoor al wel eens gehad, maar ik vind dat hij absoluut een apart hoofdstukje verdient.

Om het een beetje te duiden: Emmylou Harris zei over hem “When Saint Peter asks me to chronicle my time down here on earth, I'll be able to say (with pride if that's allowed) that for a while I played rhythm guitar in a band with Albert Lee.”

Lee maakt deel uit van de eerste generatie (geb. eind 1943) Britse gitaristen die stormenderhand in de jaren zestig en later de popmuziek een uniek cachet gaven, namen noemen heeft geen zin, ze zijn u allen welbekend.

Het mooist is natuurlijk het respect en waardering van collega-muzikanten en op dat gebied heeft Lee zeker geen klagen: Clapton ( hij gaf hem een Gibson Les Paul Custom cadeau uit de Delaney&Bonnie-periode) met wie hij eind jaren zeventig vijf jaar toerde is maar eentje van de vele grootmeesters, Don Everly schonk hem zijn 1958 J-200 als bedankje voor de jarenlange samenwerking en voor de reünie met broer Phil in 1983.

Op z'n zeventiende was hij al beroepsmuzikant bij Chris Farlowe and The Thunderbirds waar hij enkele jaren mee toerde. Later volgen Joe Cocker, Chas&Dave, Jerry Lee Lewis, Joan Armatrading, Jackson Browne en zelfs Little Richard aan de lange lijst.

Een opwarmertje met een andere gabber die ook nogal van wanten weet op de Telecaster: Dave Edmunds en ander schoon volk in de studio waaronder Huey Lewis en Phil Lynott (Thin Lizzy) bij de opname van de rockabilly-klassieker Repeat When Necessary uit 1979:

https://www.youtube.com/watch?v=h1Rx-zaBjow

Maar het beste moest nog komen en dat was toen hij Emmylou Harris' Hotband vervoegde in 1976 voor hun beste line up ooit (sorry James B.). Nog beter was dat zij nog een jaar later afzakten naar de Roma in Antwerpen.

Albert Lee is nooit een frontman geweest en dat deed hij ook nu niet: bescheiden in de achtergrond met af en toe toch nog een pasje voorwaarts bij een solo.Toen nog verknocht aan de Telecaster die hij een tijd later zou inruilen voor z'n Musicman Signature, maar dat zal allicht te maken gehad hebben met een commerciële deal.

http://www.music-man.com/instruments/guitars/albert-lee-bfr.html

Hoogtepunt was alleszins Luxury Liner waarop hij enkele van zijn fantastische duivelskunstjes vertoont samen met Hank De Vito (pedal steel), de andere gitarist is niet Marouane Fellaini maar Rodney Crowell, leverancier van talloze Harris-songs.

Now, eat your heart out Hank B.:

http://www.youtube.com/watch?v=Jn77ZraSZ8A

Net gelezen in een Engelse krant: 

Een jaar of wat geleden vond ik bij toeval een stukje op YT van de C&W annex rockabilly-gitarist Hank "Sugarfoot" Garland, veelgevraagd sessiemuzikant and one hell of a guitar player, zeker als je rekening houdt wanneer dit filmpje werd geregistreerd.

Ik weet wel, in het popwereldje wordt graag en veel met superlatieven gegooid (ook met tomaten, drinkbekertjes, slipjes en wat dies meer zij, da's waar) al zijn die niet altijd terecht en dikwijls bedacht door handige marketingjongens. 

Dit stond op JJ's website:

Dit stukje is eigenlijk bedoeld voor de pure MUZIEKliefhebbers, dus verwacht geen str...vervelende lightshow, opblaasbare poppen of dom rap- of hiphopgedoe, nog minder lippende besjes à la Rhianna of godbetert Madonna die zo uit het Red Light district schijnt te zijn weggelopen. 

Naar aanleiding van een post op een ander blog vind ik het toch tijd om wat misverstanden uit de wereld te helpen, zeker als je er niet de gepaste respons op krijgt.

Reageren op een artikel in een ander blog is een nogal omslachtige bedoening, vandaar dat ik het hier maar bijplak, een toemaatje als het ware. 

Er zijn zo van die mensen die blijkbaar voor de onkans geboren zijn, de ene wegens twaalf stielen en dertien ongelukken, de andere op de verkeerde plaats en tenslotte nog eentje die net het achterste van de trein in de verte ziet verdwijnen. 

Sporadisch maak ik wel eens gebruik van de caps lock-toets maar dan alleen als het echt de moeite loont.

Er is hier, enfin, op bepaalde blogs en op het Sennet muziekforum, nogal wat te doen geweest om het Engelse gitaargroepje The Shadows en hun rituele indianendanspasjes.

Het gaat over een nummer dat, onder een miljoen andere versies, bekend staat als “Guitar Boogie” en als dusdanig evenveel keer gekopieerd werd,

Naar het schijnt is het samen met” Smoke on the Water” het enige nummer dat je nergens in een gitaarwinkel mag spelen van de shopkeeper op straffe van buitengegooid te worden.

The Shadows maakten er – laten we eerlijk zijn – een flauw afkooksel van dat, meer dankzij de fabelachtige sound van de Abbey Road studio's, toch nog een bescheiden hit werd.

Marvin had in die dagen zeker niet de technische skills van Arthur Smith's'origineel uit 1948, later ook niet volgens mij, maar soit,

Zeker het nogal inspiratieloze middenstuk kan niet imponeren als je het gaat vergelijken met wat Smith allemaal uit de vingers toverde op een, weliswaar elektrisch versterkte, akoestische gitaar.

In feite wordt het nummer nog enigszins gered door Tony Meehan's drumwerk.

Nog veel schaamtelozer vind ik dat ze zichzelf opgeven als auteurs van het nummer, het staat er echt hoor: Marvin, Welch, Harris, Meehan, terwijl zelfs een halfdove marsupilami kan horen dat Shadoogie een doorslag is van Guitar Boogie,

Nu had Arthur Smith wel enige ervaring met het feit dat menigeen het niet zo nauw nam met het auteursrecht, iedere filmliefhebber kent die beklijvende, fantastische scène uit John Boorman's Deliverance die om godweet welke reden te boek staat als “Dueling Banjos” alhoewel er maar een enkele banjo bij te pas komt.

Tenzij het een verwjzing was naar Arthur Smith, Don Reno &The Crackerjacks' origineel uit 1955 dat geregistreerd werd als “Feudin' Banjos” , Smith moest jarenlang procederen tegen Warner Bros om de schamele aalmoes die ze hem boden (15.000 dollar) omgezet te zien in waar hij recht op had.

Guitar Boogie

http://www.youtube.com/watch?v=zDyjxpw1vBs

Feudin' banjos

http://www.youtube.com/watch?v=TmMk9tsCjsc

Deliverance

http://www.youtube.com/watch?v=1tqxzWdKKu8