Er zijn zo van die mensen die blijkbaar voor de onkans geboren zijn, de ene wegens twaalf stielen en dertien ongelukken, de andere op de verkeerde plaats en tenslotte nog eentje die net het achterste van de trein in de verte ziet verdwijnen. 

Sporadisch maak ik wel eens gebruik van de caps lock-toets maar dan alleen als het echt de moeite loont.

Er is hier, enfin, op bepaalde blogs en op het Sennet muziekforum, nogal wat te doen geweest om het Engelse gitaargroepje The Shadows en hun rituele indianendanspasjes.

Het gaat over een nummer dat, onder een miljoen andere versies, bekend staat als “Guitar Boogie” en als dusdanig evenveel keer gekopieerd werd,

Naar het schijnt is het samen met” Smoke on the Water” het enige nummer dat je nergens in een gitaarwinkel mag spelen van de shopkeeper op straffe van buitengegooid te worden.

The Shadows maakten er – laten we eerlijk zijn – een flauw afkooksel van dat, meer dankzij de fabelachtige sound van de Abbey Road studio's, toch nog een bescheiden hit werd.

Marvin had in die dagen zeker niet de technische skills van Arthur Smith's'origineel uit 1948, later ook niet volgens mij, maar soit,

Zeker het nogal inspiratieloze middenstuk kan niet imponeren als je het gaat vergelijken met wat Smith allemaal uit de vingers toverde op een, weliswaar elektrisch versterkte, akoestische gitaar.

In feite wordt het nummer nog enigszins gered door Tony Meehan's drumwerk.

Nog veel schaamtelozer vind ik dat ze zichzelf opgeven als auteurs van het nummer, het staat er echt hoor: Marvin, Welch, Harris, Meehan, terwijl zelfs een halfdove marsupilami kan horen dat Shadoogie een doorslag is van Guitar Boogie,

Nu had Arthur Smith wel enige ervaring met het feit dat menigeen het niet zo nauw nam met het auteursrecht, iedere filmliefhebber kent die beklijvende, fantastische scène uit John Boorman's Deliverance die om godweet welke reden te boek staat als “Dueling Banjos” alhoewel er maar een enkele banjo bij te pas komt.

Tenzij het een verwjzing was naar Arthur Smith, Don Reno &The Crackerjacks' origineel uit 1955 dat geregistreerd werd als “Feudin' Banjos” , Smith moest jarenlang procederen tegen Warner Bros om de schamele aalmoes die ze hem boden (15.000 dollar) omgezet te zien in waar hij recht op had.

Guitar Boogie

http://www.youtube.com/watch?v=zDyjxpw1vBs

Feudin' banjos

http://www.youtube.com/watch?v=TmMk9tsCjsc

Deliverance

http://www.youtube.com/watch?v=1tqxzWdKKu8

ik ga hier een sikstieskes, een elviske of een jonhnieke doen, maar morgen kom ik zeker met iets nieuws, beloofd!

Sommige record labels uit de gloriedagen van de rockabilly zijn onlosmakelijk verbonden met de artiesten die ze voortbrachten en groot maakten. Ik denk hier in de eerste plaats bijvoorbeeld aan het CREST-label en Eddie Cochran, al moet ik er bij vertellen dat de inspiratie (nu ja) voor dit stukje gedeeltelijk tot stand kwam via het blog van Fabian1959.

Behalve lichte braakneigingen bij het doorworstelen van het muzikale oeuvre van Texas Kitty Prins moet ik haar één ding nageven: zij was de eerste die hier te lande Country&Western onder de aandacht bracht.

Heb ik al eens laten verstaan dat ik gek ben op de sound van die fabelachtige jammerplanken uit de jaren vijftig?

Het geeft nogal wat gedoe een bende muzikanten in je living installeren, die moet in de eerste plaats al behoorlijk ruim bemeten zijn en de poetsvrouw moet ermee om kunnen dat je iedere vierkante meter dreigt te struikelen over een hoop kabels, luidsprekers, instrumenten en aanverwant elektronisch spul. 

Wat heb je zoal nodig om wat muziek te maken? Mmm, laat es kijken: een podium? Uiteraard, liefst een half voetbalveld breed, graag.

Net ietwat ten noorden van de Bible Belt ligt de staat Pennsylvania en meer bepaald de stad Pittsburgh, Nu is het niet de bedoeling een historische evocatie over de ontstaansgeschiedenis van de US of A af te steken – ik zou niet durven – laat staan van een doodgewone muziekliefhebber te verlangen dat hij feilloos op een blinde kaart de geografische spreiding van de vijftig staten kan duiden. 

Met de gebeurtenissen in het achterhoofd van de laatste tijd over enkele vrouwelijke popsterren die vijf octaven aankonden maar met drugs en alcohol zelfvernietiging opzochten kan je allicht de "boekskes" en de tabloids week na week opvullen. 

In Schotland hebben ze behalve mystieke monsters, adembenemende landschappen, vuurwater bereid uit gerstkorrels, asgrauwe steden en een in moderne tijden ietwat ongebruikelijke vestimentaire uitrusting ook nog wel wat anders om een mens enige geestelijke verpozing te bezorgen.

Roy Hall, geachte toehoorders, was niet zomaar de eerste de beste, au contraire!

Er is in de loop van de geschiedenis van de zwarte Amerikaanse bevolking al heel wat te doen geweest over Alabama en dat was niet bepaald een vrolijke geschiedenis.

Twee dames waar ik al jaren bewondering voor koester, Bonnie Raitt in het bijzonder en Trisha Yearwood die er haar handelsmerk (al is dat zeker niet pejoratief bedoeld) van gemaakt heeft pakkende songs te zingen over kwetsbare vrouwen zonder in clichés te vervallen.