Dinsdag 13 februari 2007
Een prachtig, koude rillingen verhaal
REGEN
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan
in de supermarkt, met haar moeder. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest,
dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en
afvoerputjes
doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had
om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We
wachtten, sommigen geduldig, anderen "geïrriteerd", omdat de natuur hun
haastige
dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in
het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen
van "rennen en spetteren" als een "kind", zo zorgeloos spelen in je
gedachten,
als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we
allemaal
in gevangen zaten. "Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei
ze."Wat?",
vroeg mama. "Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze. "Nee,
lieverd.
We wachten totdat het wat minder wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte
nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama. "Nee, dat zullen we niet,
mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar
mama's arm trok. "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden
rennen
en niet nat zouden worden?" Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer?
Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: "Als we hier samen
doorheen komen, komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de
regen. We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand
en ging er niemand weg. Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.
Sommigen
zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs
negeren
wat ze zei.
Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van
onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien
in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet
zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, ...dan hadden we
misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze. We stonden
daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen
de auto's door, en jawel, door de plassen.
Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze
werden doornat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden
en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende
en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je
gezondheid
wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...
Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke
dag herinneringen te maken. Voor alles en voor elk doel onder de hemel is
er een seizoen en een tijd. Bewaar de zonnige dagen voor de donkere
momenten.
Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en
de waarden in het leven...
Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en
vrienden, een terrasje, genietend van de dagdagelijkse dingen, en een beetje
humor...
Ik hoop dat je het apprecieerde.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan
in de supermarkt, met haar moeder. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest,
dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld.
Het stortregende buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en
afvoerputjes
doet overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had
om de straal wat zachter te zetten.
We stonden allemaal onder deze luifel aan de ingang van de supermarkt. We
wachtten, sommigen geduldig, anderen "geïrriteerd", omdat de natuur hun
haastige
dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in
het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen
van "rennen en spetteren" als een "kind", zo zorgeloos spelen in je
gedachten,
als een welkome onderbreking van een voorbije dag met zorgen en stress...
Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance onderbrak waar we
allemaal
in gevangen zaten. "Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei
ze."Wat?",
vroeg mama. "Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze. "Nee,
lieverd.
We wachten totdat het wat minder wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte
nog een minuutje en herhaalde: "Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama. "Nee, dat zullen we niet,
mama. Dat is niet wat je zei vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar
mama's arm trok. "Vanmorgen? Wanneer zei ik dat we door de regen konden
rennen
en niet nat zouden worden?" Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer?
Toen je met papa praatte over zijn kanker, toen zei je: "Als we hier samen
doorheen komen, komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil. Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de
regen. We stonden allemaal doodstil. De volgende minuten kwam er niemand
en ging er niemand weg. Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.
Sommigen
zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken. Sommigen zouden zelfs
negeren
wat ze zei.
Maar dit was een moment van affirmatie in een kinderleven. Een moment van
onschuldig vertrouwen, dat wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien
in geloof in de goede dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen. Als het zo moet
zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden, nou, ...dan hadden we
misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama. Daar gingen ze. We stonden
daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze daar vooruit sprongen tussen
de auto's door, en jawel, door de plassen.
Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat. Ze
werden doornat. Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden
en lachten als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende
en werd nat. Ik had ook een wasbeurt nodig.
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je
gezondheid
wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen wegnemen...
Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te pakken om elke
dag herinneringen te maken. Voor alles en voor elk doel onder de hemel is
er een seizoen en een tijd. Bewaar de zonnige dagen voor de donkere
momenten.
Een vriend zond mij deze boodschap om mij te herinneren aan het leven en
de waarden in het leven...
Samen een glaasje wijn, een frisse pint, een gezellige BBQ onder buren en
vrienden, een terrasje, genietend van de dagdagelijkse dingen, en een beetje
humor...
Ik hoop dat je het apprecieerde.
IK HOOP DAT JE STEEDS DE TIJD NEEMT OM DOOR DE REGEN TE RENNEN.
Geschreven door miek om 11:27
Reageer op dit bericht
