Archief

Je hebt ze in alle maten en kleuren.
Het kan wel handig zijn zo’n specimen in huis te halen.
Toch moeten wij vrouwen wel bij de pinken blijven, want iedere medaille heeft ook wel een keerzijde.
Persoonlijk denk ik dat zij het Eva nooit hebben vergeven dat zij eerst in de appel heeft gebeten en dat zij ons eeuwig zullen laten voelen dat ‘Zij’ als eersten werden geschapen.
Dat wij zowaar blij mogen zijn dat ze een lichaamsdeel hebben afgestaan, om ons deel te laten worden van ‘de Schepping’.
Nu gebeurt het in deze drukke tijden, dat wij vrouwen toch wat om handen hebben.
Naast onze dagelijkse beroeps- en andere bezigheden, er ook nog moeten voor zorgen dat alles perfect is voor de feesten. Zorgen dat voor iedereen een pakje onder de boom ligt. Een boom die we trouwens ook elk jaar eigenhandig moeten versieren, of er hangt geen bal aan… .
Van jut naar her lopen, met ellenlange boodschappenlijstjes om ‘Hèt Kerstmaal’ tot een feest te maken, menu’s schrijven, zorgen dat het beste tafellinnen netjes is en dat de feestkledij er piekfijn uitziet… .
En dan mag er niks meer tussenkomen of het zou toch wel normaal zijn dat, wij vrouwen, ook eens onze tellen kwijt raken.
Nu kwam er vandaag wèl wat tussen, want er was de begrafenis van een tantetje. Een halve dag de plannen opschuiven en in de late namiddag, na de gebruikelijke maaltijd met belegde broodjes, de agenda inkrimpen waar het kan en als de vliegende vaart de tijd inhalen.
Moest efkes brut op de rem gaan staan, zodanig dat de rug van mijn achterbank loskwam en naar voor klikte, waardoor de inhoud van mijn koffer op mijn achterbank kwam te liggen.
Werd dus eventjes met mijn voetjes terug op de grond gezet.
Dacht ik onderweg aan het avondeten.
”Gauw nog even wat garnalen halen en vanavond eten we ‘tomaat garnaal’ met frietjes”.
Zegt meneer dan ’s avonds : “ Och…! Ik dacht toch aan warm eten !!! Heb je dan niet gekookt ?”
Dacht ik even : “ Zal ik eens een nieuwe man maken uit een ander lichaamsdeel ?”

   
miek  

Een kerel staat aan te schuiven aan de kassa van zijn lokale supermarkt wanneer hij merkt dat de knappe blondine achter hem haar hand opsteekt en naar hem glimlacht.  Hij schrikt ervan dat zo'n bloedmooie jonge vrouw naar hem zou wuiven, en alhoewel ze hem niet vreemd lijkt kan hij haar toch niet thuisbrengen.

Dus draait hij zich om en zegt vriendelijk: "Excuseer, maar kent u mij?".

Zij antwoordt met een glimlach: "ik kan het fout hebben, maar ik denk dat u de vader van een van mijn kinderen bent..."

Zijn gedachten schieten terug naar die eerste en enige keer dat hij ontrouw is geweest, en hij vraagt:"Jezus", zegt hij, "bent u soms die stripper van mijn vrijgezellenavond die ik geneukt heb op de biljarttafel in het zicht van al mijn maten, terwijl jouw vriendin me geselde met een natte selder en een komkommer in mijn reet duwde?"

Scroll naar beneden




 

"Nee" zegt ze, "ik ben de lerares Engels van uw zoontje "!!!!!!!

Is het de tijd van het jaar, of ligt het aan mezelf, maar ‘kan mij niet van de indruk ontdoen dat de wereld toch bezig is met om zeep gaan…

In mijn eigen kringen merk ik dat mensen nog enkel het materialistische van de zaken zien en hoe of wat een medemens zich daarbij voelt zal hun zorg niet wezen.

Het nieuws slaat ons rond de oren met fraude, misbruik van alles en iedereen, verkrachtingen, moorden, oorlog; corruptie… . We stompen af van al de wreedheden.
En dan slaagt iemand er ook nog in om zowaar een continent in rep en roer te zetten door gewoonweg een sigaret op te steken tijdens een optreden.
Al die tumult om een sigaret, dat hebben we echt nog nodig.
Moest één of ander showbeest het in zijn hoofd halen om zich op scène te staan bezuipen, er zou waarschijnlijk met geen woord over gerept worden. Maar een sigaret en de wereld staat op zijn kop.Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat een kind van 4 van school wordt gestuurd omdat het zijn hoofdje tegen de borst van zijn juf drukt !!! Moeders let dus wel op hé, want straks gaan we ons nog bezondigen aan 'incest' als we borstvoeding geven aan ons kind !
Alsof er nog niet genoeg tumult is, vindt één van onze eigenste ‘Belgische’ TV zenders het nodig om keet te schoppen met de ‘scheuring’ van België te simuleren. “ Om de discussie op gang te brengen” zo heet dat ! Geef me dan maar het verhaal van de Marsmannetjes die op aarde geland zijn… .

Vrede op aarde voor alle mensen van goede wil…

Weten wij nog wel wat dat betekent “ Vrede en Goede wil “ ?

Ben ik dan zo naïef te geloven dat er nog een heel pak mensen zijn, die het wél goed menen ?

“Begin bij jezelf” zo wordt gezegd

Zal ik eerst beginnen… of jij ?

Mensen… waar zijn we mee bezig…?

Jung Wang en zijn vriendin Lee Wang zitten samen hand in hand bij de waterkant.
De zon gaat onder in Vietnam,
Het is 20 graden en er staat een zacht briesje,
Kortom het belooft een romantische avond te worden.......
Jung Wang vraagt aan Lee Wang om "WIEWIECHU" te doen, maar Lee Wang zegt dat ze hoofdpijn heeft en er geen zin in heeft.
Zij heeft er genoeg aan om gewoon samen aan de waterkant te zitten en vindt
"WIEWIECHU" nu niet nodig, bovendien heeft ze angst dat men hun zou kunnen horen.
Jung Wang blijft echter aandringen : "Please schatje, het is zolang geleden, we zullen het zachtjes doen en niemand zal ons horen. Ik heb er echt zin in
!! Laat ons snel éénmaal WIEWIECHU doen!!"
Lee Wang geeft toe: "OK!...eventje dan....en ze beginnen eraan......


(scroll maar naar beneden)












Ze tellen samen af 3...2...1...

WIEWIECHU A MELLY KLISMAS

WIEWIECHU A MELLY KLISMAS

WIEWIECHU A MELLY KLISMAS AND E HEPPY NUJIEL


Bij deze wens ik iedereen EEN FIJNE KERST  en een VOORSPOEDIG  2007!!!!

Het was je ontschoten,

vertelde je ...........alwéér.

Alweer ja, want het is

allang niet meer de eerste keer.

Je hebt ook niet in de gaten

dat je praat tegen jezelf.

En de zuster zegt: Da's heel normaal,

voor een kind van elf.

Maar zuster, 't is mijn moeder,

van drieëntachtig jaar.

Dàt weet ík wel, zei de zuster,

maar vertel dat eens aan háár.

Dus ik liep naar mijn moeder,

en ging recht voor haar staan.

Maar zij herkende me weer niet,

en keek me vragend aan.

Ik kom nog steeds vaak op bezoek,

elke week zeker een keer.

Maar het doet me niet echt goed,

't is mijn moeder nauwelijks meer.

Het is een leeg omhulsel,

van dat besef ben ik geschrokken.

Want mijn échte moeder,

is al maanden terug vertrokken.

Jan Deckwitz

Je hebt ze in vele soorten en formaten, maar wat blijkbaar mijn leven beheerst, zijn de  ‘straatbomen’ (ook in alle formaten.)

Op geregelde tijdstippen in mijn leven, loop (rijd) ik zo eentje tegen het lijf.

-Toen ik nogal wat jaren terug, regelmatig mijn glas naar de glasbak bracht, kon ik mij steeds netjes naast de bak parkeren, zodat het maar een handlengte van mijn kofferbak naar dat gaatje was.
Tot op een mooie zomerdag ik mijn klinkend goed nog maar eens ging wegbrengen.
Toen ik mij parkeerde, merkte ik op dat de glasbak enkele meters naar links was verplaatst.
Dacht nog: “Tiens”, waarom hebben ze dat nu gedaan ? Met heerlijk gerinkel vlogen mijn flessen en potjes de bak in, koffer dicht, start…’en charge’ achterwaarts zoals gewoonlijk.
Maar stond daar een bonk van een boom toch wel juist achter zeker…!!!
Deze zat dus netjes ingewerkt in mijn koffer.
”Ja maar…!’ verklaarde ik bij mijn thuiskomst : “ Normaal staat die boom naast mijn auto, maar één of andere malloot heeft die bak verplaatst… zodoende”. Moesten ze nu lachen ???

-Toen enkele jaren terug, mijn trouwe viervoeter eens het hazenpad had gekozen, sprong ik de wagen in, mijn vriendje achterna. Toen ik hem vrolijk rondsnuffelend opmerkte, moest ik me in een haast omdraaien. Stond daar toch wel een boom ‘in the middle of nowhere’ zeker en ik had die niet gezien. Boing, prijs !!!

-En vandaag gingen mijn maatje en ik eens vrolijk shoppen.
Eerst naar een open deur van een orchideeën zaak.
Tuurlijk was daar met moeite een parkeerplaatsje te vinden.
“Kijk daar aan de overkant is nog eentje vrij”!!!
Draai me op een oprit.
Staat daar toch wel eentje in mijn dode hoek zeker!!! “Bonk”… het werd warm van aan mijn hoofd tot aan mijn tenen.
Uitstap in mineur.
Bij de ingang van de zaak, kregen we een gratis drankbonnetje.
Heb veel moois gezien, maar geen cent verteerd en… toch een koffietje gedronken.
Ga nog wel eens terug… in betere tijden !

Nu weet ik het zeker…”Bomen horen NIET thuis OP MIJN PAD.”