Staf De Raeymaker - Anekdotes

mijn geest ontstijgt het lichaam,

en gaat haar eigen weg,

de stoffelijkheid stil achterlatend

in de eenzaamheid van haar bestaan.

langs heuvels en dalen zwerft zij,

in aanbidding voor de oneindigheid.

diep dringt zij door in de verwondering

van een bestaan, alleen gekend, vroeger,

in het ongemak van een eigen lichaam.

langs hoge golven en diepe kloven scheert zij,

ongenaakbaar in haar eenvoud,

en neemt op lessen van heinde en verre,

zij, onwetend sinds een lange tijd, stelt zich vragen

over haar nieuwe verlangen naar verandering.

op de stromingen van de wind zeilt zij

van heden over verleden naar een toekomst,

lang verwacht, maar onbereikbaar mooi.

het streven naar vernieuwing, eindelijk vervuld.

mijn geest daalt weer in het lichaam,

vol vertrouwen in wat mij wacht.

mijn lichaam,

omgeven door vuur.

doch geen vlam

die het verschroeit.

en toch verteert het,

atoom per atoom,

eens zijn doel bereikt.

terwijl mijn ziel onaangeroerd,

en beschermd door de gloed,

verlangend naar vernieuwing

blijvend streeft.

de eerste lentebries,

de eerste zonnestralen

spelen met het water,

de golfjes kabbelen

goudblinkend aan

de oever van het meer.

ik dompel mij onder 

in het nieuwe ritme

en was de oude stormen

van mij af.

energie doorstroomt

opnieuw mijn aderen,

en maakt de stof

als nieuw.

langzaam zinkt de zon

tussen de groene takken.

de geur van hars,

en pasgemalen dennennaalden

verdringen alle andere geuren.

langs het jaagpad rennen wij,

de hond en ik, ik en de hond.

traag stroomt de bruine rivier,

een onweer spoelde de hemel schoon,

wat verderop.

bladeren worden meegesleurd,

en verdwijnen in een kolk,

niet ver van hier.

nevels zweven over het water,

drijven uit elkaar,

en verbergen de zon,

voor even.

statig rijzen zij op,

strevend naar leven,

de bomen uit het verdronken land,

hun takken dor gebroken.

een schijn van leven slechts

in een troosteloze woestenij.

regendruppels deinen uit

over het moeras, en vloeien samen

in een grote golf, die alles met zich neemt,

en de wereld maakt als nieuw.

de zon tekent kringen

op het glinsterende water.

een glimp van leven

in een herboren ziel.

voorwaar een memorabele dag vandaag,

vijfenzeventig jaar Hugo Claus.

een dichter van het eerst uur zonder blad

voor de mond trapt hij heilige huisjes in.

een hele reeks prijzen,

alleen de ultieme is hem ongegund.

een woord, een beeld, een scène

't is hem allemaal gelijk.

hij wordt geïnspireerd.

hij inspireert.

de woorden boren zich door mijn hoofd,

zij houden mij in een greep.

dwingend sturen zij,

doorheen de donkere nacht,

gedachten die bevrijdend

laten zien hoe onbegrepen herinneringen

zich nestelden,

de machteloze geest verlammend.

voor jou schrijf ik deze woorden,
alleen voor jou
vertrouw ik mij toe
aan de wetten
van de eeuwige kosmos,
het ritme om ons heen.

alleen voor jou
ga ik de paden
die ik betreden moet,
voor jou alleen
wil ik leven,
voor jou, en ons kind.

een monument bouw ik,

voor een herinnering die nog komen moet.

een standbeeld zet ik neer,

want over driehonderdduizend jaar

leest niemand mijn gedichten meer.

zijn verhaal schrijf ik,

want mijn aardse dagen zijn geteld.

de oude dichter is versleten,

hij wordt niet meer gelezen.

nieuwe woorden vloeien uit een pen,

en de moeder baart verandering.

vernieuwing is het magische woord,

dat nu door de aderen vloeit,

en blauw kleurt naar herinnering,

een verleden zonder spijt.

de blik hemelwaarts gericht,

vormt een visioen hier beneden.

de oude boodschap is verdronken

in een waterval van voltooid verleden.

Een landhuis in Ter Beke. Een ibis streek neer op de nok van het dak. Hij bespiedde de tuin.

De treurwilg stond er nog steeds. De houten bank ook. Maar sinds enkele maanden zat alleen Adam, de oude man, nog op de bank. De oude vrouw was op reis. Nooit zou zij meer weerkeren.

Berustend staarde de ibis voor zich uit. De treurwilg begon zijn bladeren al te verliezen. De winter was op komst. Het was alsof hij Gerda op de bank zag zitten, terwijl Adam tegen de boom leunde. Ze praatten over hun kinderen.

De ibis liet zijn gedachten terug naar het verleden dwalen. Toen Gerda overleden was, wilde Adam haar onder haar lievelingsboom begraven. De kinderen hadden hem uitgelachen, en gezegd dat zo iets toch niet kon. Ook wilden zij een luxueuzere kist dan de simpele, zelfgemaakte, kist van Adam. Hij was voor hun argumenten gezwicht, want anders zou hij de oorzaak, en onderwerp van een schandaal kunnen zijn. Ook al vond hij dat zijn kinderen wat meer respect voor zijn ideeën mochten opbrengen.

Op de avond voor de begrafenis maakte Adam de luxueuze kist leeg, en vulde haar op, opdat de leegheid niet zou opvallen. Helemaal alleen heeft hij de Gerda in de zelfgemaakte kist gelegd, en onder de boom begraven.

Op het kerkhof staat een pronkgraf, ‘Voor onze lieve moeder’. Adam komt er nooit. De kinderen vinden hem een oude dwaas.