schim een leven

in mijn schaduwspel

claim een toekomst

die er nooit zal wezen

de morgen

wacht je immers niet

zal ik jou

eindelijk vleugels geven

09-02-2012 om 06:30 geschreven door verhavert

toen leven door ijzige kou

zich breekbaar uitte

tijd er zich spoorloos

in verloor

wij in die besloten droom

met de ogen dicht

bleven stilstaan

is alles vanzelf doodgegaan

08-02-2012 om 06:30 geschreven door verhavert

hoe bloei ik mijn schoonheid open

wanneer je me adembenemend

hemeltergend traag

uitdagend aanraakt

zo sterk verlangen verhevigt

dat ik in de hitte van het ogenblik

me helemaal durf overgeven

aan de behoefde me één te weten

07-02-2012 om 06:43 geschreven door verhavert

hartveroverend hoe hij van licht

ontvlambaar oranje

naar laaiend passievol rood

winter warm inknoopt

tot één en al

zwelgend gekrijs zijn

donkergroene hardnekkigheid

uitdijend teruggeeft

06-02-2012 om 06:51 geschreven door verhavert

toen de lach van een heldere maan

over de stille sneeuw zozeer de rijkdom

van mijn gedachten verspreidde

ben ik met een gerust hart naar de

neerdwarrelende vlokken gaan kijken

05-02-2012 om 09:30 geschreven door verhavert

zacht bescheiden weelde

viel in onontkoombare

witte oneindigheid

koud neer

waarin ik met kloppend hart

door de verstilde schoonheid

van geheimhouding

die op beslotenheid teerde

verankerd dreigde te verzinken

04-02-2012 om 00:28 geschreven door verhavert

stadig voed je

met warme

behaaglijke handen

de zekerheid

dat zacht verlangen

leidt naar een volkomenheid

die vervulling biedt

02-02-2012 om 22:49 geschreven door verhavert

er vlaagt wit

dwalend zijde zacht

nakende sereniteit

over mijn werkelijkheid

aarzelend tussen

licht en donker

even wolkend

smelten gedachten

gehechtheid

31-01-2012 om 06:37 geschreven door verhavert

flemen gouden zonnestralen

warme schaduwen

op mijn lichaam

weerglim ik

eigen gedachten

uitgelaten naar de hemel

net zolang

tot sneeuwig grijs zich

met ons samenspel bemoeit

30-01-2012 om 06:24 geschreven door verhavert

hoe schreit de morgen

zijn nevels neer

om open op te komen

oog en hart het genieten

geeft het wonderlijke

des leven te plukken

om mee te nemen langsheen

de grillige schimmen

van een sombere winter

29-01-2012 om 10:13 geschreven door verhavert