Archief

de eerste lentebries,

de eerste zonnestralen

spelen met het water,

de golfjes kabbelen

goudblinkend aan

de oever van het meer.

ik dompel mij onder 

in het nieuwe ritme

en was de oude stormen

van mij af.

energie doorstroomt

opnieuw mijn aderen,

en maakt de stof

als nieuw.

langzaam zinkt de zon

tussen de groene takken.

de geur van hars,

en pasgemalen dennennaalden

verdringen alle andere geuren.

langs het jaagpad rennen wij,

de hond en ik, ik en de hond.

traag stroomt de bruine rivier,

een onweer spoelde de hemel schoon,

wat verderop.

bladeren worden meegesleurd,

en verdwijnen in een kolk,

niet ver van hier.

nevels zweven over het water,

drijven uit elkaar,

en verbergen de zon,

voor even.

statig rijzen zij op,

strevend naar leven,

de bomen uit het verdronken land,

hun takken dor gebroken.

een schijn van leven slechts

in een troosteloze woestenij.

regendruppels deinen uit

over het moeras, en vloeien samen

in een grote golf, die alles met zich neemt,

en de wereld maakt als nieuw.

de zon tekent kringen

op het glinsterende water.

een glimp van leven

in een herboren ziel.

voorwaar een memorabele dag vandaag,

vijfenzeventig jaar Hugo Claus.

een dichter van het eerst uur zonder blad

voor de mond trapt hij heilige huisjes in.

een hele reeks prijzen,

alleen de ultieme is hem ongegund.

een woord, een beeld, een scène

't is hem allemaal gelijk.

hij wordt geïnspireerd.

hij inspireert.

de woorden boren zich door mijn hoofd,

zij houden mij in een greep.

dwingend sturen zij,

doorheen de donkere nacht,

gedachten die bevrijdend

laten zien hoe onbegrepen herinneringen

zich nestelden,

de machteloze geest verlammend.

voor jou schrijf ik deze woorden,
alleen voor jou
vertrouw ik mij toe
aan de wetten
van de eeuwige kosmos,
het ritme om ons heen.

alleen voor jou
ga ik de paden
die ik betreden moet,
voor jou alleen
wil ik leven,
voor jou, en ons kind.

een monument bouw ik,

voor een herinnering die nog komen moet.

een standbeeld zet ik neer,

want over driehonderdduizend jaar

leest niemand mijn gedichten meer.

zijn verhaal schrijf ik,

want mijn aardse dagen zijn geteld.