Wandeling te Beernem 09-05-2021

Auto netjes geparkeerd aan de ingang van het domein. Was de eerste, dus kon op mijn gemak beginnen aan de wandeling.



De zon was al van de partij, al was het nog een beetje fris.



Het Heidebos is een natuurgebied in het noorden van Oost-Vlaanderen en ligt verdeeld tussen Moerbeke-Waas en Wachtebeke. Het werd gesticht in 1996 en omvat ondertussen zowat 260 hectare. In 2001 werd het Heidebos erkend als Europees Habitatrichtlijngebied (Natura 2000-gebied 'Bossen en heiden van Zandig Vlaanderen: oostelijk deel' (BE2300005), wat zorgt voor de strengste wettelijke bescherming van het gebied. Het heidebos zou reeds opgetekend zijn op de Ferrariskaart in de 18de eeuw, wat erop wijst dat de oorsprong van het bos zeer oud is. Ondanks de arme zandgronden werd het gebied reeds gedurende de vroege middeleeuwen ontgonnen door de abdijen en kloosters zoals o.a. Sint-Baafs. Het is waarschijnlijk aan dit soort landbouw dat het bos zijn huidige heide en openbos karakter te danken heeft. In de Tachtigjarige Oorlog lag dit gebied midden in de frontlijn, en de Spanjaarden groeven er een ganse reeks van primitieve forten, waarvan enkel nog Fort Francipani in het landschap kan worden herkend[1]. In het jaar 1939 begon het Belgische leger met de aanleg van een vliegveld, dat gedurende de Tweede Wereldoorlog werd afgewerkt door het Duitse leger. Sporen van de betonbanen zijn nog steeds zichtbaar en in de volksmond wordt dan ook nog vaak verwezen naar 'het vliegplein'. Sindsdien was het bos een privaat domein en werd het gebruikt als jachtgebied, tot het door de vzw Natuurpunt werd opgekocht en geopend als natuurreservaat in 1997. Het wordt ook als waterwingebied benut. Het heidebos ligt op een zandrug en herbergt een unieke afwisseling aan biotopen: naaldbos, loofbos, struwelen, verlaten akkers, heide, droge graslanden en dreven. Hoewel de duidelijke aanwezigheid van menselijke invloed (dreven, naaldhout voor de industrie van de 19de eeuw, vervallen akkertjes,...) hebben de dieren er zich op een unieke manier aangepast. Zo vindt men er nog de nachtzwaluw, de wespendief, eikelmuizen, eekhoorntjes en hagedissen. Sinds kort lopen er ook terug reeën in het bos.



Heel rustig, voor het ogenblik nog niemand tegengekomen.







Heel afwisselend







Regelmatig wat info betreft het gebied.




















Wat een geluk, zag toevallig dit diertje, stond daar moederziel alleen.Ik kon het vastleggen op foto en opeens ribedebie en weg was het.















Hier wandelde ik langs de uit kant van het domein.





Af en toe kwam ik enkele mountainbikers tegen.


Grondgebied Moerbeke Waas.

Hier zicht op een koolzaadveld.











Heel rustig, met op de achtergrond een concert van verschillende zangvogels.















Bereikte stilaan het einde

Oeps terug aan het beginpunt. 85% onverhard tijdens deze wandeling. Zeker een aanrader.

Zicht op de dorpskern



over dit brugje links op

De bewolking was wat dreigend en er was ook een koude wind. Hier was het ong.5°

Ene kant zon, andere kant bedreiging

Hier zie je het aan de wolken

Binnenkant van het vaartwegelkapel.

Hier zicht op de buitenkant. De Kapellebrug is een bakstenen boogbrug over de Blankenbergse Vaart, in de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende deelgemeente Meetkerke. De Kapellebrug werd voor het eerst vermeld in 1846 en voert de Molenweg over de vaart. Ze is vernoemd naar de direct ernaast gelegen Vaartwegelkapel, die eind 18e eeuw werd opgericht. In de nabijheid bevindt zich de Poldermolen.



Achterom Meetkerke

Hier een zicht op de Poldermolen.





Af en toe een verharde veldwegel.
















Ze waren aan het oefenen op de Blankenbergsevaart.





nogmaals een zicht op de Molen.





Zicht op de polders.









Rustige wandeling, nog niemand tegengekomen.








hier over een brugje.









deze kon niet meer wachten

terug in Meetkerke







De kerk terug in zicht.

De Poldermolen, ook Grote Molen genaamd, is een windmolen in de tot de West-Vlaamse gemeente Zuienkerke behorende plaats Meetkerke, gelegen aan Biezenstraat 3. Deze ronde stenen molen van het type grondzeiler fungeerde als poldermolen. De molen bevindt zich aan de rand van de Meetkerkse Moeren, een voormalig veengebied dat in de 10e en 11e eeuw werd afgegraven om Brugge van turf te voorzien. Zo ontstond een moerassige laagte. Vanaf 1502 werden plannen ontwikkeld om dit gebied droog te malen. Door allerlei strubbelingen, waar de godsdienstoorlogen eind 16e eeuw nog bij kwamen, werd pas in 1617 concreet met de droogmaking begonnen. Van 1617-1622 werd een aarden ringdijk aangelegd. In 1623 waren er twee achtkante houten bovenkruiers in werking, die met schepraderen het water konden uitslaan op de Blankenbergse Vaart. Dit waren de Kleine Molen en de Grote Molen. In 1810 brandde de Grote Molen af. In 1811 werd een stenen molen gebouwd. Deze bleef functioneren tot 1928 waarna een dieselgemaal het werk overnam. In 1942 werd de Grote Molen beschermd als monument. De molen werd diverse malen gerestaureerd, het laatst omstreeks 2014. De molen is de enige poldermolen met scheprad welke nog in België bestaat.

Terug aan de parking, een rustige wandeling, jammer maar alles was verhard.

Parcoursbeschrijving en bewegwijzering.

Ingang voor de wandeling. Auto geparkeerd aan de rechterkant een 20tal meter voor deze ingang aan huisnr 222

De plasjes kan men gemakkelijk ontwijken.



Dit zijn de te volgen bordjes.

Heel veel afwisseling.



poelen voor de salamanders.

Wat infoborden







Mooie zichten



Ook wat verharde wegen, maar nooit lange stukken. Hier terug een pad





De zon was gretig deze voormiddag.






Het was heerlijk om hier te wandelen.









Terug geluk gehad, een zwarte specht die aan het tokkelen was.



Hier terug een infobord. De Serskampse bossen (of oud-Smetleedse bossen) in de vallei van de Serskampse beek vormen een bos- en natuurgebied van ongeveer 82 hectare in Wetteren, Wichelen (deelgemeente Serskamp) en Lede in de provincie Oost-Vlaanderen. Veertig hectare van het gebied is aangekocht door het Agentschap voor Natuur en Bos en wordt beheerd onder de naam 'Vallei van de Serskampse beek'. Natuurpunt beheert D'Heide, het Nonnenbos en de Eetgoedweide. De rest van het bosgebied is privébezit. De Serskampse bossen zijn Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen van het zuidoosten van de Zandleemstreek' (habitatrichtlijngebied BE2300044). Het gebied bestaat uit een mozaïek van verspreide bossen met namen als Hospiesbos, Paelepelbos, Papeleubos, Koningsbos, Haelbroekbos en Nonnenbos. Verder zijn er kleine landschapselementen zoals houtkanten, poelen en wastines. De Serskampse beek ontspringt nabij de Wichelse wijk Wolfgat op een hoogte van 22 meter, ze heeft een diepe vallei uitgestuurd. De vallei is asymmetrisch, de rechteroever is over het algemeen veel steiler dan de linker en die steile hellingen zijn grotendeels bebost. In het gebied groeit bosgeelster, dalkruid, muskuskruid en er komen heiderelicten (sterzegge, draadrus, blauwe knoop, gevlekte orchis, liggende vleugeltjesbloem, tormentil) voor. Ook het 11 hectare grote Hospiesbos heeft een rijke kruidlaag met bosanemoon en wilde hyacint.[1] In de vallei van de Serskampse beek leven onder andere de blauwvleugelsprinkhaan, kamsalamander,[2] vuursalamander, zwarte specht, havik en wespendief. Voor het behoud en verbetering van de leefomstandigheden van de kamsalamander werden extra poelen gegraven en amfibieëntunnels gebouwd.

Hier en daar was het toch wat uitkijken







Hier wat fruitbomen



Dit was een heel mooi stuk via de knuppelpaden.

ongeveer een 200tal meter van die paden die ik moest volgen.




Af en toe een open plaats



deze stonden rustig te grazen.



Zalig, kwam bijna niemand tegen.











Op sommige plaatsen af en toe wat mountebikers.



Dwars over het land.



Dit pad ging richting de alpaca's

Hier zijn ze dan, er was eentje die zich agressief opstelde  en spuugde de hele tijd naar mij tot ik uit het zicht was. Moest mijn trui wat afvegen van spuugsel.




















Deze omgevallen boom met het bordje, de richting moet je volgen











Ook hier moet je de richting volgen

Het laatste pad die de wandelaar volgt tot aan de steenweg. Daar moet je rechts afslaan en men wandelt langs de grote weg tot aan de auto. het was een hele mooie wandeling met heel veel afwisseling.

parcours van de 15km

Voor het ogenblik waren de weergoden nog in een gunstige bui.

De kerk van Rollegem

 Het Hof van Rollegem is een eeuwenoude hoeve dicht het dorpscentrum van Rollegem. In feite was er eerst sprake van een nederzetting met een grote hoeve en pas daarna volgde een kerk. De oudste vermelding dateert van 1260. De geschiedenis van deze hoeve hangt nauw samen met het ontstaan van Rollegem. De heren van Rollegem[ Plattegrond opgemaakt door landmeters in 1777, met rechts het Hof Van Rollegem De heerlijkheid en de hoeve bestaan reeds voor 1260, ze zijn dan in het bezit van Hugo III van Halewijn en dit door zijn huwelijk met Fressende van Rollegem. In een denombrement, opgemaakt door Joris van Halewijn op 14 juli 1514 wordt de hoeve omschreven als eene behuusde stede, mote, watere, landt ende mersch, zesentwintich bunderen ofte daer omtrent, ligghende noord oost van kercken van Rodelghem In 1559 komen de hoeve en de heerlijkheid in handen van de familie de Croy. In 1581 wordt Karel III van Croy, prins van Chimay eigenaar. Hij verkoopt de heerlijkheid en de hoeve op 12 januari 1585 aan Philippe du Chastel de Blangeval. De hoeve lag immers in puin na meerdere vernietigingen door onder andere geuzen en vrijbuiters. De heerlijkheid en de hoeve blijven in het bezit van het geslacht du Chastel tot deze in 1725 verkocht worden aan de familie D'Ennetières. De nieuwe eigenaar van de goederen is Engelbert-Frederik M.J. D'Ennetières, graaf van Moeskroen. Zijn wapen staat afgebeeld op de sluitsteen van het poortgebouw van de hoeve met het opschrift "OBYT 30 7bre Anno 1735". Met de Franse Revolutie verliezen de d'Ennetières hun heerlijke rechten en de titel van heren van Rollegem, de hoeve blijft tot 1875 in het bezit van het geslacht. Marie-Rose, de enige dochter van Frederic Jozef d'Ennetières huwde met Oktaaf d'Oultremont de Duras, hun zoon Adhemar verkoopt de boerderij in 1895 aan Edward en Gustaaf Nys uit Kortrijk. In 1915 werd de hoeve verkocht aan de familie Brouckaert, die tot op heden de hoeve uitbaten.

mooie vergezichten.



Opklaringen en bewolking volgden elkaar vlug op.



Een eenzaam kapelletje.

Af en toe kreeg ik wat korrelsneeuw.



Hier een zicht op Bellegembos.



Afwisseling tijdens de tocht.

Mooi zicht op het bos.

Oude wilg

In de verte een zicht op de gemeente.

het pad die wijst naar de ingang van het bos


Hier zijn de wandelaars in het bos. Bellegembos ligt op een tertiaire heuvel die deel uitmaakt van de kam die de scheidingslijn vormt tussen het Schelde- en Leiebekken. Het bos heeft een zeer uiteenlopend karakter. De flora is zeer variabel omwille van de sterk wijzigende hoogtes met als gevolg een groot verschil in vochtigheid. Hoogteverschillen van 20 tot 40 m op hoogstens 200 m afstand bepalen een opeenvolging van bos- en ondergroeitypes. Enkele bronnetjes monden uit in een moeras van waaruit de Bosbeek ontspringt.





Bellegembos wordt reeds vermeld in een pachtcontract uit 1532-1533 In 1603 verscheen in het leen en renteboek van Bellegem voor het eerst een fraaie kaart van Bellegembos, toen "den Oubert" genoemd. Deze kaart werd getekend door de carthograaf Pieter de Bersacques. Een oppervlaktemeting uit die tijd ontbreekt helaas. Later zien we Bellegembos terug op de Villaret kaarten (1745-1748) en de Ferrariskaarten (1771-1778) en op een kaart van het Landboek van Bellegem (1768-1781). Gezien Bellegembos steeds verbonden werd met het Oude hof van Bellegem (oudste vermelding 1365), het sterke relief en de hydrografie (bronnenbos) is er een vermoeden dat er op deze plaats altijd bos is geweest. Binnen heemkundige kringen is men sceptisch over de juiste weergave van Bellegembos en Argendaalbos op de Ferraiskaarten. Immers op de oudere Villaretkaarten (1745-1748) wordt de hoeve het goed te Argendaele met toegangsweg vermeld, dit in tegenstelling tot de Ferrariskaart. Trouwens de oudste vermelding van deze hoeve dateert uit 1448 (Acten en contracten, register 1446-1448, O.S.A.K.). De hoeve bestond dus wel degelijk reeds een tijdje. Op de Villaretkaarten en in het Landboek van Bellegem (1768-1781) zijn beide bossen gescheiden. Tijdens de twee wereldoorlogen werden waardevolle bomen tot brandhout gezaagd. Vele doorgroeide hakhoutstoven wijzen daarop. In rustiger tijden werd het bos voor een groot deel heraangeplant. Vanaf 1956 tot 1986 werd de ene helft verkaveld en verloor dat deel hierdoor een flink deel zijn ecologische betekenis. Ongeveer 15 ha bos, waarvan 2 ha in eigendom van stad Kortrijk, kon verder evolueren en werd net als het Argendaalbos geklasseerd. Bellegembos en het Argendaalbos vallen volledig onder het beschermd cultuurhistorisch landschap 'Bellegembos-Argendaalbos' (KB 23 juli 1981) en onder het Vlaams ecologisch netwerk (VEN). Volgens de biologische waarderingskaart zijn beide bossen biologisch zeer waardevol. Een smal stuk weidegrond, dat ongeveer 12 ha groot is, scheidt Bellegembos van het Argendaalbos. De vier boseigenaren waaronder de stad Kortrijk besloten in 2017 samen met de Bosgroep Ijzer & Leie een gemeenschappelijk natuurbeheerplan op te stellen. De afwerking van dit plan wordt voorzien in 2020. (bron: natuurpunt)



Hier nog zo'n mooie hoeve. Hoeve z.g. "Goed te Buyckinghe", eertijds het 13de achterleen van het Hof van Kooigem

Binnenhof

Mooie wolken formatie.

Het was een mooie rustige wandeling.

Dit is het te volgen traject. de tocht is bijna 11km.

Gemeentehuis van St-Denijs-Westrem.



Een eerste stukje groen onder de voeten.





Nu een beetje kriskras door de gemeente tot we aan de Kortrijksestraat kwamen die we moesten dwarsen om in het Parkbos te geraken.

Hier aan de ingang van dit mooi domein.

Dit beestje verwelkomde mij.

Het Parkbos, variatie troef in de 1200 ha van het Parkbos: behalve bos vind je er ook natte natuur, speelnatuur, door oude knotbomen omzoomde graslanden en statige kastelen met imposante tuinen en toegangsdreven. Een kruisbestuiving tussen rijke geschiedenis en nieuwe natuurontwikkeling. Het Parkbos is nog steeds in ontwikkeling. Zo komen er in 2020 maar liefst twee speelbossen bij. Binnen een aantal jaren zal het Parkbos volledig af zijn, maar zo lang moet je natuurlijk niet wachten om op ontdekking te gaan. Het Parkbos, het stadsbos van Gent, is al meer dan een bezoekje waard. Breng bijvoorbeeld eens een bezoek aan het portaal Grand Noble. Of kies daar één van de bewegwijzerde wandel-, fiets- en ruiterpaden. Verken het beschermde cultuurhistorische landschap rond Kasteel Scheldevelde en haar zeven dreven. Struin tussen de ezels in het begrazingsblok. Of neem het vlonderpad om de Rosdambeekvallei te verkennen.

Het was heel rustig  om er in te wandelen, af en toe een jogger en voor de rest het fluiten van de vogels.



Ik wandelde een hele tijd over knuppelpaden.
















Hier een infobord Het Parkbos strekt zich uit over Gent (Zwijnaarde en Sint-Denijs-Westrem), De Pinte en Sint-Martens-Latem. Het is het gebied van bijna 1200 hectare tussen de Ringvaart, de Kortrijksesteenweg, de autosnelweg E17 en de woonkern van De Pinte: • 340 ha oud en nieuw bos • 200 ha park- en natuur • 500 ha duurzaam landbouwgebied. Het parkbos is nog in volle ontwikkeling en zal pas binnen een aantal jaren volledig af zijn. Met zijn prachtig landschap met parkachtige sfeer, talrijke kasteelparken en mooie wandelwegen is het nu al een absolute aanrader voor een daguitstap met het gezin, familie of vrienden.





Een heel prachtig natuurdomein.





Heel veel afwisseling




























Op weg naar de uitgang van het mooie domein

De Steenweg oversteken en ik wandelde een mooie dreef in.

Hier een zicht op het kasteel Borluut.

De wandelaars mochten door de tuin van het kasteel wandelen.

 Het Kasteel Borluut is een kasteel in het Belgisch dorp Sint-Denijs-Westrem, een deelgemeente van Gent. Het kasteel bevindt zich in de Kleine Gentstraat, vlak bij het dorpscentrum. Sinds 1997 is het kasteel[1] samen met het park en bijgebouwen[2] en de kasteeldreef[3] een beschermd monument. Het gebied Borluut wordt voor het eerst vermeld in het leenboek van Sint-Pieters in 1411. Het was van Jakob Borluut en bleef in handen van de familie Borluut tot 1744. Op de Ferrariskaart staat het domein vermeld als ‘Wit Kasteel’.[4] Het huidige Kasteel Borluut kwam na verkoop in 1858 in bezit van de familie van graaf Balthazar Borluut d'Hoogstraete. Hij liet het door architect Joseph Van Damme verbouwen tot zomerverblijf. De toren kwam er pas in 1914 door de toenmalige eigenaar Lucien Morel de Boucle Saint-Denis. De laatste particuliere eigenaars, jonkheer Mertens de Wilmars en zijn echtgenote Suzanne Morel de Boucle Saint-Denis (1920-2013), verkochten het kasteel met park en Lindendreef (richting Kortrijksesteenweg) aan de gemeente Sint-Denijs-Westrem. Na de fusie van de gemeenten kwam het in het bezit van de stad Gent. Die stelde het voormalige Château Blanc open voor het publiek en gaf het een culturele functie. De benedenverdieping wordt verhuurd aan culturele verenigingen. Op de eerste en tweede verdieping bevinden zich de kantoren van het Internationaal Gent Festival van Vlaanderen, de European Festivals Association en de Federatie van Muziekfestivals in Vlaanderen. Aan de inrichting is eigenlijk weinig veranderd en bij gebruik waant men zich 100 jaar terug in de tijd.

Die had waarschijnlijk al honger

Zicht op de kasteelvijver.







Achterkant van het kasteel.

Was nu terug naar de start van deze mooie wandeling.

Zeker een aanrader deze wandeling.

Het te volgen parcours

het beloofde een mooie dag te worden.

Hier door het Valkaartpark.





Het was nog heel kalm deze morgen.
























Het Kasteel Gruuthuse in Oostkamp in de Belgische provincie West-Vlaanderen behoorde ooit aan de familie Gruuthuse en is sinds het begin van de zeventiende eeuw eigendom van de familie d'Ursel. Jammer dat we er niet mochten in wandelen.





In het eerste gedeelte kregen we veel afwisseling, onverhard en verharde paden.



Mooi om door dit stukje groen te wandelen.

Hier op de knuppelpaden. De Warandeputten, gelegen langs het kanaal Gent-Oostende te Moerbrugge (Oostkamp), bestaan uit een mix van open water, moeras en soortenrijk grasland. In het westen wordt het gebied begrensd door de Rivierbeek, in het zuiden door de spoorweg Brugge-Gent. Het is integraal gelegen in Europees beschermd Habitatrichtlijngebied en vormt de toegangspoort tot het Landschapspark Bulskampveld. In 2002 werden recreatieve inrichtingswerken uitgevoerd om mensen via vlonderpaden en vogelkijkhutten in contact te brengen met de rijke natuur. Ondertussen maakt het gebied deel uit van het provinciaal wandelnetwerk ‘Velden en Meersen’. Bijna 20 jaar na de openstelling voor het publiek is het gebied aan een make-over toe. Het vlonderpad aan de kant van het spoor, doorheen fraai moerasbos met drijftillen, moest verdwijnen voor de verbreding van het spoor. Het vlonderpad aan de kant van het kanaal had zijn beste tijd gehad. Vrijwilligers van Natuurpunt Oostkamp zijn daar nu (corona-proof) gestart met de vernieuwingsoperatie. Een volledig nieuw bovendek uit duurzame, gerecycleerde materialen wordt momenteel aangebracht. Waar de waardevolle moerasvegetatie te veel dreigde dicht te groeien met wilgenopslag zijn de wilgen in hakhout omgezet.















Deze waren aan vervanging toe





Een mooi kunststukje




Zalig

Deze foto is genomen door een doorkijkluik. het 2°gedeelte was iets minder qua natuur. Toch een mooie tocht gehad.

Place de Boussu:

Dit was mijn parcours voor deze wandeling. Gisteren wandelde ik de onderkant van het stuwmeer, dit ging de tocht naar boven.


Ook vandaag begon de wandeling met wat lichte mist.

Er was meer bewolking dan gisteren.

De zichten zijn totaal verschillend bij de tocht van gisteren.



Kreeg ook mooie vergezichten.



Hier een zicht op het dorpje Erpion.



Mijn eerste halte om iets te drinken.



Erpion is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Froidchapelle. Erpion was een zelfstandige gemeente, tot die bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Froidchapelle

Heel veel afwisseling.





Ook terug heel rustig om te wandelen. Zelden iemand tegengekomen.

Hier een zicht op Boussu-Lez-Walcourt. Het verste punt van deze wandeling.





Dit is een oorlogskerkhof.





De kerk van Walcourt. Boussu-lez-Walcourt is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Froidchapelle. Boussu-lez-Walcourt was een zelfstandige gemeente, tot die bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Froidchapelle.







Hier kan men met de jetski varen.

Begon aan de afdaling langs de bovenkant van het ander meer richting stuwdam.







Hier kwam ik terug aan de stuwdam.

Laatste foto genomen, het laatste stuk was hetzelfde als dit van gisteren. Deze wandeling is ongeveer 21km lang.

Het parcours.

Een wazig zicht op het meer.





De bewolking liet in het begin het wat afweten.

De opklaringen zijn aan het komen.

Zicht op het golfterrein.( heel groot)





Wat info

Af en toe een klimmetje



de zon is aan het proberen

brugje over



Het is zover, Lora is daar.

Wat wandelen door het bos.





Een zwaan kopje onder



Sierlijk



Zicht op de stuwdam. De Meren van de Eau d'Heure (Frans: Lacs de l'Eau d'Heure) zijn kunstmatig aangelegde meren in Wallonië op het stroomverloop van de Eau d'Heure. Ze ontstonden in de jaren zeventig van de twintigste eeuw. De meren met een gezamenlijke oppervlakte van 6,17 km² vormen het grootste watergebied in België, gelegen circa 30 km ten zuiden van Charleroi, deels in de provincie Namen (gemeente Cerfontaine), deels in Henegouwen (gemeente Froidchapelle). In totaal zijn er vijf meren met een gezamenlijke oeverlengte van 70 km. Het gebied omvat de volgende meren:la Plate Taille - meer van Feronval - meer van de Eau d'Heure - meer van Ry Jaune - meer van Falemprise Met de volgende stuwdammen: Barrage la Plate Taille-Barrage Feronval-Barrage l’Eau -d'Heure - Barrage Ry Jaune - Barrage Falemprise

 In dit gebied is La Plate Taille met een oppervlakte van 3,74 km² het grootste meer van België. Het is een stuwmeer met een stuwdam. De pompcentrale van de dam is te bezichtigen. Bij maximale vulling van het meer kan de diepte 43 m bedragen aan de voet van de helling. Het water van het kunstmatig meer is vrij helder en vaak staat er wat stroming. Het meer herbergt een groot aantal vissen.

Mooi zicht

Ondertussen is de hemel helemaal opengegaan.





De zeilbootjes liggen er nog verlaten bij.



Mooie zichten

Terug langs het meer







Hier ben ik dan aangekomen aan de stuwdam.



Zicht vanop de stuwdam











Hier voorbij een avonturenpark.



nog een laatste blik op het stuwmeer.

Terug aangekomen op het park waar de wandeling begon. Deze wandeling was ietsjes langer dan aangegeven. 

Kerk van Flobecq en tevens de start van deze wandeling.



Fijn wegeltje met direct een mooi zicht

Nog eens een zicht op Flobecq.





Regelmatig kreeg ik mooi zichten

Afwisseling tijdens de wandeling





Brede wandelpaden





Dit is een museum in Wodecq.

Een ommetje maken in Wodecq





Hier een zicht op de kerk van Wodecq. Wodecq (Nederlands: Wodeke) is een dorp in de Belgische provincie Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Elzele. Wodecq was een zelfstandige gemeente, tot die bij de gemeentelijke herindeling van 1977 toegevoegd werd aan de gemeente Elzele. In Wodecq staat de watermolen Moulin du Tordoir.








Het was wel een fris windeke, maar ideaal wandelweer. De zon was al van in het begin fel aanwezig.





Hier heb ik eventjes gerust om wat te drinken.

De achterkant van mijn rustplaats

Terug een lang wandelpad.

Monument langs de weg.



Hier wat klimwerk

Wandelen door de weide.




















Bijna terug aan de auto.

terug zicht op de kerk

Einde van deze tocht. Nu nog enkel de weg oversteken en ben aan de parking waar mijn auto stond.

De parcours hangen aan een bordje einde parking.

Achterkant kerk van Everbeek-Boven

We waren direct in de natuur.

Mooie vergezichten.



Heel veel afwisseling



Eventjes een rustpauze inlassen(iets drinken)



Heerlijk om hier te wandelen

en zo stil.

Af en toe wat modder, maar het was OK



Eenzame schaapjes
















Prachtige streek om er te wandelen.





Deze kwam toevallig een kijkje nemen,dus vlug een fotootje maken.



Hier over de knuppelpaden















Hier zijn op weg naar Parike.














Hier de dorpskern in zicht.

 Parike is een dorp in de Belgische provincie Oost-Vlaanderen en een deelgemeente van Brakel. De plaats ligt in de Vlaamse Ardennen Parike had een eigen gemeentebestuur en burgemeester tot de fusie van 1976. De laatste burgemeester was Hubert Burens. De oudste vermelding van Parike dateert van 866. In 1453 werd het dorp platgebrand door de Gentenaars ten gevolge de opstand tegen Filips de Goede. Het is aan dit voorval dat Parike zijn bijnaam "Het verbrande dorp" te danken heeft. Vandaar dat hier ook het evenement "Walmke Brand" plaatsgrijpt, de laatste zondag van februari.





De kerk van Parike. De Sint-Lambertuskerk is beschermd. De kerk dateert van het jaar 1750. De kerk bezit bijzonder kerkmeubilair zoals het altaar in Louis XIV-stijl en de preekstoel in Louis XIII-stijl. In 2005 werd de kerk volledig gerestaureerd. Op 3 oktober 2016 sloot de kerk voor de restauratie van het interieur. Op 2 december 2017 werd de heropening van de kerk gevierd met een eucharistieviering.

Een kijkje binnenin.







terug op weg.












Mooie vergezichten

De laatste knuppelpaden alvorens ik terug aan de start kwam. het was een hele mooie wandeling. Proficiat aan de wandelclub uit Geraardsbergen.

Westouter is een dorp in de Belgische provincie West-Vlaanderen en sinds 1 januari 1977 een deelgemeente van de gemeente Heuvelland. Westouter is gelegen in de Westhoek, tegen de Franse grens. Westouter werd voor het eerst vermeld in 1089 als Wistaltare (Altaar naar het westen gericht). Op het grondgebied van Westouter werden voorwerpen uit het neolithicum aangetroffen. In 1069 werd Westouter een zelfstandige parochie, waarvan het patronaatsrecht toekwam aan het kapittel van Terwaan. Op het grondgebied lagen drie heerlijkheden, waarvan de heerlijkheid Westouter onder de Kasselrij Belle viel. In 1678 werd dit gebied onderdeel van Frankrijk en in 1781 kwam het weer bij de Oostenrijkse Nederlanden. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleef het dorp in geallieerde handen, maar het werd wel verwoest door beschietingen, waarna herbouw volgde. Op 6 september 1944 werd het dorp bevrijd van de Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Poolse bevrijders werden geëerd met de bouw van een kapel op het dorpsplein, gewijd aan de Zwarte Madonna van Częstochowa

Genoten van deze heerlijke wandeling.

Oedelem is sinds 906 terug te vinden in geschreven bronnen. De schrijfwijze was toen Udelhem. De naam komt van "odila" en "haima" en betekent "woning van het erfgoed of van het domein", een naam die geen verwondering wekt gezien de heren van Praet al in de jaren 900 een Heerlijkheid stichtten in Oedelem. De Oedelemse geschiedenis gaat echter veel vroeger terug in de tijd. In een grafheuvel op Wulfsberge zijn sporen teruggevonden van prehistorische bewoning. Er zijn ook sporen van Romeinse aanwezigheid. In de kleiput van de vroegere steenbakkerij is zelfs een waterput uit de Romeinse tijd teruggevonden. In die tijd waren Oedelem, Maldegem en Aardenburg de meest noordelijke bewoonde plaatsen in de streek. Wat noordelijker lag was een groot moerassig gebied. Bij Oedelem ondernam Filips van Artevelde op 3 mei 1382 een verrassingsaanval op de aanhangers van graaf Lodewijk II van Male die hij versloeg, in wat men de Slag op het Beverhoutsveld noemt.

Start van deze wandeling.

Direct in de natuur.



Als je houdt van de weidsheid van akkers en velden, dan is de Beverhoutsveldwandelroute in Beernem een uitgelezen kans om het historische “Beverhoutsveld” te ontdekken. Dit 483 ha groot akker- en weidegebied ligt op de grens van Beernem en Oostkamp. De route start aan de Veldmolen in Oedelem/Beernem. Daarna loop je via mooie wandeldreven door het waardevolle landschap. Voorbij het kanaal Gent-Oostende sluipt de route door een agrarisch gebied en gaat het via rustige, landelijke wegen terug naar het startpunt.

De mist heeft ook zijn charmes.

Geniet even mee van de foto's





Geen drassige dreven of paden

















De zon was nu en dan heel goed zichtbaar, later ging ze zich terug schuilen achter enkele laaghangende wolken.








De zon speelde een spelletje











Hier betrad ik het natuurgebied in. Gevaerts-Noord is een natuurgebied in de West-Vlaamse plaats Beernem. Het wordt beheerd door Natuurpunt. Dit gebied ligt aan de noordelijke oever van het Kanaal Gent-Brugge, in de vallei van de vroegere Zuidleie. Het gebied kwam tot stand toen in 1995 de keersluis werd aangelegd. Toen werd een strook van 1500 meter lang en 20 tot 60 meter breed, in totaal 7 ha omvattend, ingericht als natuurontwikkelingsgebied. Hier lagen voorheen bemeste akkers, maar de voedselrijke bovenlaag werd verwijderd. Zo ontstond een terrein met voedselarme vegetatie, waaronder gaspeldoorn. Het smalle maar langgerekte gebied langs het kanaal heeft oevers waarin de ijsvogel en de oeverzwaluw nestelt. Het terrein is vrij toegankelijk voor wandelaars.

Zeker een aanrader. Heel mooie en rustige wandeling.

Dit is het traject dat ik deze morgen wandelde. Opletten aan knooppunt 76 je moet nog een beetje doorwandelen tot aan het einde van de parking, links staat dan het bordje met nr 8 en dan ben je gerust tot je terug komt.



Een mooi verzicht

Op weg naar de Vierschaar.





Hier ben je aan de Vierschaar en je wandelt tot aan het einde van de parking en daar vind je het vervolg van deze wandeling.



Wat uitleg over de Taalgrens

Het was heel rustig om te wandelen.

Hier aan de Toren heb ik even halte gehouden om een warme chocomelk te drinken. De Toren staat op Waals grondgebied, op het hoogste punt van het Kluisbos (141 meter). Hij is gebouwd uit baksteen en dateert uit de eerste helft van de 19de eeuw. De Toren deed wellicht dienst als uitkijktoren ten tijde van Napoleon. Daarnaast is hij al meer dan 100 jaar een toeristische attractie. Van hieruit kan je genieten van een schitterend panorama.





Op de terugweg van knooppunt 8 naar 76 moet je voor enkele meters nr 53 volgen tot aan de parking van de Vierschaar en daar volg je dan terug de bordjes.

Vanaf hier kan je gewoon de bordjes terug volgen.



 Het Kluisbos is een natuurgebied (deels domeinbos, deels openbaar bos, deels bosreservaat (Pensemont/Doveleenbos)) in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen en het Pays des Collines in Henegouwen (België). Het bosgebied is ongeveer 300 hectare groot. Het Vlaamse deel is 200 hectare groot en ligt op het grondgebied van de gemeente Kluisbergen (deelgemeenten Ruien en Kwaremont). Het Waalse deel (Bois de l'Enclus) is 100 hectare groot en ligt op het grondgebied van de deelgemeenten: Rozenaken, Orroir en Amougies in de streek Pays des Collines. Het Vlaamse deel van het bos wordt beheerd door de overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos. Het bos is erkend als Europees Natura 2000-gebied als deel van de Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen (BE230007) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Het Bois de l'Enclus aan de Henegouwse kant is Europees beschermd als deel van Natura 2000-gebied 'Pays des Collines' (BE32003). Binnen de Europese natuurdoelstellingen wordt op termijn 350 hectare extra bos gecreëerd in de Vlaamse Ardennen; het Kluisbos wordt via Beiaardbos, Fonteinbos en Ingelbos, Hotond-Scherpenberg, Kuitholbos en Spijkerbos verbonden met het Koppenbergbos[1][2]. Sinds 2006 is een 50 hectare groot deel aangemerkt als bosreservaat.

Hier krijg je een mooi zicht op de Kwaremont

Terug aangekomen waar mijn auto stond. Een hele mooie wandeling in en rond het Kluisbos.

Parking achteraan deze kerk. De wandeling begint aan het paaltje links van de kerk. De Sint-Joriskerk, in 1860 door familie van der Bruggen als familiekapel opgericht. In 1897 werd de kapel een parochiekerk.

Na een paar honderd meter begonnen we aan een mooi stukje natuur.



heel veel variatie tijdens deze wandeling.



Ook heel rustig

Hier enkele Gallowayrunderen



Zicht op de Gulke putten.

De Gulke putten. Het natuurgebied De Gulke Putten is gelegen in de Belgische gemeente Wingene, op gronden van het Radiozendstation Belradio, op de grens met Ruiselede. Het natuurreservaat situeert zich in de nabijheid van de site Sint-Pietersveld en wordt beheerd door Natuurpunt vzw. Het gebied is rijk aan natte en droge heide, heischrale graslanden, hakhout met bloemrijke paden en open plekken met orchideeënrijk hooiland. Het gebied is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-gebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel'





Zalig om te wandelen met zo'n mooi lenteweer





Een en al rust.


















Hier een zicht op het Kasteel(het kasteel van de moord op de schoonzoon van Gysbrechts)





Enkel zwaluwnestjes hangen aan deze mast.

Mooie vijver














Deze bordjes moet je volgen.









De Vagevuurbossen (of het Vagevuurbos) is een 220 hectare groot bos- en natuurgebied bij Wingene in het 'Landschapspark Bulskampveld'. Het bos sluit aan bij Lippensgoed-Bulskampveld (domeinbos 90 hectare en 230 hectare provinciedomein); samen vormen ze het grootste complex van openbaar bos (540 hectare) in West-Vlaanderen. Het Vagevuurbos ligt niet ver van de De Gulke Putten. De Vagevuurbossen wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos. Het bosgebied strekt zich uit ten zuiden van de E40 op het grondgebied van de gemeenten Beernem, Hertsberge en Wingene. De naam Vagevuurbos(sen) verwijst naar de Vagevuurkapel die langs de Blauwhuisstraat gebouwd werd. De Vagevuurbossen zijn Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied 'Bossen, heiden en valleigebieden van Zandig Vlaanderen: westelijk deel'.

hier ben ik op weg naar het eindpunt van deze mooie en rustige wandeling.

De parcours kan je bekijken aan de deur van het OC.

De start is aan het OC. De eerste km was uitkijken voor gladde plaatsen  op het wegdek.

We kregen enkele mooie vergezichten.







Mooie haan

De kleinste afstand mooest deze wegel niet nemen , zij gingen rechtdoor.

Dit was een modderpad

Een beetje uitkijken waar men stapte.





Terug op de verharde ondergrond. Deze heeft zeker gene kou.

en die was reddeloos





Aangekomen aan de Galgebossen. De Galgebossen zijn een bos op de grens tussen Poperinge, Elverdinge en Vlamertinge. Het is een recreatiegebied en heeft een oppervlakte van 111 hectare. Het wordt beheerd door het Agentschap voor Natuur en Bos en is Europees beschermd als onderdeel van Natura 2000-habitatrichtlijngebied 'West-Vlaams Heuvelland'. Het natuurgebied is een overblijfsel van een veel uitgestrekter bos dat van de 9e tot de 11e eeuw vrijwel geheel ontgonnen is. Tot in de 18e eeuw fungeerde het bos ook als galgenveld. Tijdens de Eerste Wereldoorlog bleven de bossen, in tegenstelling tot andere bosgebieden, gespaard omdat ze een rustgebied vormden voor Britse soldaten. Er was een barak waar Anglicaanse erediensten werden gehouden, en er was een bioscoopzaaltje. Een nabijgelegen hoeve, de tegenwoordige Hospitaalhoeve, deed dienst als hospitaal. De Plank Road leidde naar het centrum van Vlamertinge en hierlangs trokken de soldaten naar het front. Aan de rand van het bos ligt het Hagle Dump Cemetery.

Ook hier was het nu en dan wat ploeteren








Aangenaam wandelen, weinig mensen tegen gekomen.







Hier waren aan de uitgang van dit natuurgebied.

verder gingen we over verharde paden en wegen.

Het Hagle Dump Cemetery. Hagle Dump Cemetery is een Britse militaire begraafplaats met gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, gelegen in het Belgische dorp Elverdinge, een deelgemeente van Ieper. Ze ligt 3,250 km ten zuidwesten van het dorpscentrum. De begraafplaats werd ontworpen door Reginald Blomfield met medewerking van Arthur Hutton en wordt onderhouden door de Commonwealth War Graves Commission. Het terrein heeft een rechthoekige vorm met een afgeschuinde hoek en is omgeven door een bakstenen muur. De oppervlakte bedraagt 1.800 m². Het Cross of Sacrifice staat vooraan, vlak bij de toegang. Er worden 439 slachtoffers herdacht. Elverdinge lag de hele oorlog achter de Britse linies. De begraafplaats werd aangelegd in april 1918 in de nabijheid van een opslagplaats dat Hagle Dump werd genoemd. Er werden slachtoffers begraven die gevallen waren tijdens het Duitse lenteoffensief. De begraafplaats werd tot oktober 1918 door gevechtseenheden en door Field ambulances (medische posten) gebruikt. De graven van 26 Amerikanen en 2 Fransen, omgekomen tussen juli en september 1918 werden later overgebracht naar andere begraafplaatsen. Na de wapenstilstand werden graven afkomstig uit het omliggende slagveld en de Ypres salient toegevoegd. Ook graven afkomstig van het ontruimde Brielen Military Cemetery werden naar hier overgebracht. Ze bevatte slachtoffers die gevallen waren tussen april 1915 en september 1917, daarbij waren 31 Fransen die toen naar elders overgebracht werden. Er rusten nu 397 Britten (waaronder 117 niet geïdentificeerde), 26 Australiërs (waaronder 16 niet geïdentificeerde), 14 Canadezen (waaronder 7 niet geïdentificeerde) en 2 geïdentificeerde Duitsers. De begraafplaats werd in 2009 als monument beschermd.





Rond de middag waren er al enkele wolken komen binnen drijven en de zon verdween langzamerhand.

Vanaf hier moesten we nog een modderpad doorstaan.



Terug aangekomen in Elverdinge

Een beeldje rond de Sint Pieter en Paulus kerk

Aan het einde van deze tocht passeerden we nog aan het kasteel van Elverdinge. Het kasteel van Elverdinge is gelegen aan de Vlamertingsestraat in Elverdinge. Het kasteel werd gebouwd in rococo-stijl. Het eerste kasteel in Elverdinge werd gebouwd rond de 12de eeuw. Het behoorde oorspronkelijk toe aan de bastaards van de graven van Vlaanderen. Adrianus Vander Borcht kreeg de heerlijkheid in 1629. Hij liet een kasteel in Vlaamse renaissancestijl bouwen. Het werd omringd door water. Dit kasteel stond op de plaats waar nu het oude klooster staat. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brandde het kasteel uit, maar in 1925 begon de heropbouw van beide kastelen (naar het ontwerp van Jules Coomans). Het "nieuwe" kasteel was herbouwd vanaf de bestaande muren. De enige opmerkelijke verandering is de afwezigheid van een torelleke en een gesimplificeerd dak. Het "oude " kasteel was herbouwd in lokale gele bakstenen met een Franse Mansardedak, in de Lodewijk XV-stijl. Tijdens de Tweede Wereldoorlog namen Duitse stafofficieren hun intrek in het kasteel, zodat het na 1945 nog eens opgeknapt moest worden. Het kasteel is nog steeds eigendom van de nakomelingen van de familie de Laubespin: Graaf Eric du Cauzé de Nazelle en zijn echtgenote Isabelle de Rochechouart de Mortemart.Een goede en rustige tocht.

Ieper (Frans: Ypres) is een stad in de Westhoek, in het zuidwesten van de Belgische provincie West-Vlaanderen. De stad telt ongeveer 35.000 inwoners en is daarmee de op vijf na grootste stad van West-Vlaanderen. Ieper is tevens het centrum van het gelijknamige arrondissement en de grootste stad in de Westhoek. De bijnaam van Ieper luidt 'de Kattenstad' of sinds het bezoek van paus Johannes Paulus II, 'Vredesstad'. Vroeger werd de stad soms ook Ieperen genoemd, zoals ook het Franse Ypres als een meervoud klinkt. Ieper ligt in de streek West-Vlaams Heuvelland.

Het begin van de wandeling is aan de Lakenhallen. De Lakenhalle van Ieper is een van Europa's grootste burgerlijke gebouwen in gotische stijl. De oorspronkelijke lakenhal werd gebouwd tussen ongeveer 1230 en 1304 en vormde een van de vroegste grote gebouwen ten noorden van de Alpen.[1] Het 70 meter hoge belfort werd gebouwd vanaf 1250 als teken van de macht der burgerij. Aan de oostzijde werd in 1360 het Gulden Halleke aangebouwd tegen het hallencomplex, in 1620 vervangen door het Nieuwerck. Het gebouw werd tijdens de Eerste Wereldoorlog volledig vernield en later weer opgebouwd. De gerestaureerde lakenhal werd in 1967 voltooid. De architecten, waaronder Jules Coomans, opteerden voor een getrouwe reconstructie van de vooroorlogse toestand. Onder aan de lakenhallen zijn de originele stenen nog zichtbaar, deze zijn de grootste. Hoe meer men naar boven gaat, hoe kleiner de stenen worden. De lakenhallen werden vroeger gebruikt als verhandelingsplaats van laken. In elke deuropening onder aan het belfort werd het laken verkocht. Ieper was in de middeleeuwen zeer beroemd vanwege de goede kwaliteit van het laken. Volgens een eeuwenoude traditie werden tijdens de Ieperse jaarmarkt een drietal katten levend van de belforttoren gegooid. Dit gebruik doofde uit in 1817 maar werd in 1938 hernomen tijdens de Kattenstoet, zij het dat de stadsnar sindsdien speelgoedkatten werpt. Tegenwoordig is de Lakenhalle een door UNESCO beschermd monument als onderdeel van de gezamenlijke inschrijving van een groep belforten in België en Frankrijk. In de belforttoren bevindt zich een beiaard met 49 klokken met een totaal gewicht van 11.892 kg. Om het kwartier speelt een automatisch spel het Iepers Tuindaglied. Kwart voor en kwart na het uur speelt een korte versie, op het half uur een langere, en op het uur zelf speelt het volledige lied. In de hallen zijn twee musea gevestigd: het In Flanders Fields Museum, sinds 1998, en het Yper Museum, sinds 2018.

Een beetje zigzag door de straten rond de Grote Markt en gingen richting de vestingen.





Hier een zicht op de vestingen. Ieperse vestingen zijn de vestingen waarmee de Belgische stad Ieper sinds de vroege middeleeuwen is omringd. De huidige structuur van de vestingen is gebaseerd op het werk van de Franse vestingbouwkundige Vauban, in opdracht van de Franse Zonnekoning Lodewijk XIV, in 1678. De huidige vorm is het resultaat van de ingrepen van de Nederlandse vestingbouwkundige Willem Lobrij (1773-1835) tussen 1815 en 1830. Vanaf 1852 werd de stad gedemilitariseerd en verdwenen de voorversterkingen. Ook ongeveer één derde van de hoofdomwalling verdween in deze tijd en werd vervangen door een afwateringsgracht met een rondweg aan de binnen- en de buitenkant van de stad, de huidige Wieltjesgracht.



Een groot deel van deze wandeling verliep over de vestingen.

Met enkele mooi zichten







Naar het einde toe kwamen we aan de Menenpoort.

 De Menenpoort is een herdenkingsmonument in de Belgische stad Ieper. De stadspoort werd in 1927 door de Britten gebouwd aan de oostzijde van de stad, ter nagedachtenis van de ongeveer 54.900 Britse soldaten die in de Eerste Wereldoorlog sneuvelden en niet meer geïdentificeerd of teruggevonden werden. De naam verwijst naar de stad Menen, een stad waar men vanuit Ieper-centrum via de Menenpoort naartoe kan. De poort is een van de herdenkingsmonumenten voor vermisten van de Commonwealth War Graves Commission Op de Menenpoort staan de namen van 54.896 vermiste soldaten, onderofficieren en officieren van het Britse Gemenebest. De poort werd ontworpen door Reginald Blomfield en heeft de vorm van een Romeinse triomfboog. Omdat er te weinig plaats bleek te zijn om alle vermisten te vermelden werden degenen die na 16 augustus 1917 sneuvelden vermeld op het Tyne Cot Memorial. Als scheidingsdatum tussen deze twee groepen werd de nacht van de Slag bij Langemark genomen. Vermisten van Nieuw-Zeeland en Newfoundland staan op aparte memorialen. De stoffelijke overschotten van deze soldaten hebben geen bekend graf en liggen ofwel ergens verloren in de Ieperse velden, ofwel op een oorlogskerkhof rond Ieper met als vermelding op de grafsteen Known Unto God (alleen gekend bij God). Indien een lichaam geïdentificeerd wordt met een naam vermeld op de Menenpoort (of een ander monument voor vermiste gesneuvelden) wordt in principe zijn naam van de Menenpoort weggehaald. Deze gedenksteen, die opgedragen werd aan Koning Willem I, werd in 1822 geplaatst boven de ingang van de Rijselpoort en verving de gelijkaardige steen die opgedragen was aan Lodewijk XIV (In feite staat de tekst van Willem I op de achterkant van de gedenksteen die opgedragen was aan Lodewijk XIV). Hij verwijst naar het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden waar vanaf 1815 de Zuidelijke Nederlanden en dus de stad "Iprensem" toe behoorden. De vestingmuren werden grondig hersteld en aangepast tussen 1814 en 1822. De Menenpoort werd eind 19de eeuw afgebroken, enkel deze gedenksteen bleef bewaard. Hij is te bezichtigen aan de Rijselpoort. Sinds 1928 (uitgezonderd 1940 tot 1944) wordt hier iedere avond, klokslag acht uur door een groep klaroenblazers van de Last Post Association de Last Post gespeeld opdat we niet vergeten hoe zij voor ons streden (Lest we forget ...). De Menenpoort is sedert 14-09-2009 opgenomen in de inventaris van het Bouwkundig erfgoed

Achterzijde.Deze was een rustige wandeling door de Ieperse binnenstad. Weinig volk op de been. We hadden geluk wat het weer betreft.

Het 294 ha grote domeinbos Kampveld bestaat uit vier delen: Rooiveld, Kampveld, Papenvijvers en Nieuwenhove. Bossen, graslanden en moerassen wisselen er elkaar af en twee natuurlijk meanderende beken stromen doorheen het gebied. Je kan het gebied gemakkelijk verkennen aan de hand van een korte bewegwijzerde wandeling (2,6 km) met start op de parking. Je kunt ook kiezen voor de uitgebreide Kampveldwandelroute (10,3 km), die zowat het hele domein doorkruist. Ook voor de mountainbikers is er een mooie avontuurlijke route (4 km) voorzien.

Een nieuw aangelegd brugje. Natuur en Bos liet twee nieuwe bruggen plaatsen in de overstroombare vallei van de Rivierbeek. Het gaat om stalen gelakte boogbruggen met draadstalen roosters die op een hoogte van 70 cm boven het maaiveld werden geplaatst. De ene brug verbindt Kampveld met Nieuwenhove enerzijds en Erkegem anderzijds. De tweede brug nabij het nieuwe speelbos in Waardamme maakt een wandeling rond het bosreservaat mogelijk. Door deze twee bruggen worden de wandelmogelijkheden sterk verhoogd. Let wel, de graslanden langs de Rivierbeek blijven overstroombaar, dus laarzen of stevige wandelschoenen zijn ten sterkste aangeraden. Veel wandelplezier!





Hier en daar waren de paden modderig













Heel veel variatie tijdens deze wandeling. In het grote domeinbos Kampveld wisselen bossen, graslanden en moerassen elkaar af. Langs verschillende wandel- en fietsroutes ontdek je deze onbekende parel aan de zuidrand van Brugge. Flaneer langs de kronkelende Rivierbeek en Hertsbergebeek, spot een buizerd of bosuil, geniet van de stilte of laat je kinderen ravotten in het speelbos. Enkel buggy’s kunnen je pad kruisen. Kampveld maakt deel uit van het landschapspark Bulskampveld.







Af en toe kwam er lichte mist opduiken.




















Dit is de 2°maal dat ik een eekhoorntje kon vast leggen op de gevoelige plaat. Telkens was dit als het diertje aan het eten is.Heb hier de achtergrond wat veranderd.







Rustig om hier te wonen

Nog wat werk aan de winkel

Waardamme terug in zicht.

Hier de kerk waar onze auto stond geparkeerd.


Mooie houten beelden.

Een krokodil

Een bonte specht

en de vos.

Hier is het 2°brugje die dit domein verbindt. deze is gelegen aan het speelpleintje. Het was een hele mooie wandeling.

D'Hoppe (Frans: La Houppe) is een gehucht in de Belgische provincie Henegouwen. Het is een overwegend Nederlandstalig gehucht behorend tot de gemeente Vloesberg (Frans: Flobecq). Het ligt op de Pottelberg, ten oosten ligt de Rhodesberg. De gemeente Vloesberg is sinds zeer lang een twistgebied tussen Vlaanderen en Wallonië, vroeger tussen de graafschappen Vlaanderen en Henegouwen. Men sprak in die tijd van het Debattenland. De gemeente Vloesberg bleef bij de vastlegging van de taalgrens bij de provincie Henegouwen en dus in het Franse taalgebied. De gemeente heeft evenwel taalfaciliteiten voor de Nederlandstaligen die erom vragen.

De Sint Christoffelkapel waar de wandeling begint. Dit is een knooppuntenwandeling. Knooppunt 6 is links naast de kapel.

We starten direct richting Brakelbos.





Het Brakelbos Het Brakelbos is een natuurgebied in de Vlaamse Ardennen in Zuid-Oost-Vlaanderen (België). Het bosgebied van 52 ha ligt op het grondgebied van de gemeente Brakel (deelgemeente Opbrakel). Het natuurgebied ligt pal op de taalgrens op een flank van de Rhodesberg (Modderode) en sluit naadloos aan op het Pottelbergbos (Bois du Pottelberg) op de Pottelberg in D'Hoppe, een gehucht van Vloesberg, in het Waalse Pays des Collines. Het domeinbos wordt beheerd door de Vlaamse overheidsdienst Agentschap voor Natuur en Bos. Het bos is erkend als Europees Natura 2000-gebied (Bossen van de Vlaamse Ardennen en andere Zuid-Vlaamse bossen) en maakt deel uit van het Vlaams Ecologisch Netwerk. Het Brakelbos behoorde toe aan de heren van Opbrakel. Van de zestiende tot de achttiende eeuw was het in handen van verschillende Gentse adellijke families, waaronder D'Hane de Steenhuyse, Vander Meersche, Walckiers en Faligan. Na erfenissen en verkopen werd de Commissie voor Openbare Onderstand (later het OCMW) van Oudenaarde eigenaar in 1951. Sinds 1976 is het bos opengesteld voor het publiek.





Nog eventjes en we verlaten het domein Talrijke bronnen in het bos, waaronder het 'Rietfonteintje', voeden de visrijke Sassegembeek, die zich in steile ravijntjes en via een aantrekkelijke beekvallei (Bovenlopen Zwalm) een weg naar de Zwalm baant. In de Sassegembeek (genoemd naar Thadée van Saceghem, eigenaar van 120 hectare bos en landerijen vanaf de Franse bezetting tot aan zijn dood in 1855) vindt men beekprik en rivierdonderpad. Tot voor kort was deze beek de enige vindplaats van beekforel in de Vlaamse Ardennen. Het bos verschaft ook onderdak aan talrijke andere diersoorten, waaronder levendbarende hagedis, boompieper en hazelworm, glanskop, ree en vos. Het Brakelbos is vooral bekend om de voorjaarsbloeiers. In de lente zorgen boshyacint, bosanemoon, salomonszegel en wilde narcis voor een bontgekleurd lappendeken. Het bos herbergt ook struiken zoals blauwe bosbes en hulst.

Hier en daar modderpaden.





Enorm veel afwisseling.Af en toe hadden we ook enkele autoluwe wegen.

Afgewisseld met veldwegels.







Ook hindernissen.







De temperatuur was ietsje onder nul deze morgen.

De zon deed haar best om zich te tonen.



We kregen vele mooie vergezichten tijdens deze wandeling.

Uitkijken waar men moest gaan





We kwamen regelmatig mensen met een atbfiets tegen.

Hier waren we in het Lievierenbos, waar je in de 16e en 17e eeuw nog wolven aantrof. Het gebied wordt gekenmerkt door voorjaarsbloeiers. Geniet onderweg van de steile valleiwanden en glooiende heuvels. Je eindigt de route met het fenomenale uitzicht over de omliggende velden aan de Ferme de Géron. Deze route is uitermate geschikt voor wandelaars die het reliëfrijke gebied van de Vlaamse Ardennen willen ontdekken.




















Hier moesten we het bos uit omdat de weg niet meer toegankelijk was.Een brede en diepe scheur was de oorzaak .Het was nog een 500tal meter van het einde van deze mooie tocht .

Enkele hout beelden aan het einde van deze tocht.

Een mooie tocht, een aanrader en ook stevig schoeisel is geen overbodige luxe.Nu in deze periode van het jaar zijn er veel paden onder de modder.