25-06-2009

Dezelfde 8 Km als vorige donderdag.
Verschillen tussen beide wandelingen : deze keer reed Linda mee met de fiets en het tempo lag heel hoog.  De horzels kwamen zelfs te kort aan snelheid om te landen op mijn rug
Geen blaren dit maal en toch wederom wandelsokken van de Aldi.
Het gaat de goede kant uit.

Nog eens een wandeling met z'n drieën.
Wederom in Zoersel doch op een andere locatie.
Vandaag worden er 30 kilometer afgelapt.
Ook hier begint het na een vijftal kilometer te regenen.  Ik ben voorzien van alles wat een wandeltocht in de regen kan veraangenamen, Chris heeft een regenjasje bij met kap en Paul ... die heeft niets bij.
Gelukkig wordt hij gedepaneerd door Fluffie of zoiets.  Zij overhandigt haar paraplu zodat ook Paul zich een beetje kan beschermen tegen de regen.
Wederom beseffen we dat als het op 14 en 15 augustus heel de dag zou regenen dat het niet zo aangenaam zal zijn.  Maar goed we hopen dat de weergoden ons en de andere 9000 wandelaars goed gezind zullen zijn.
Ook Chris kan zich vinden in ons ritueel om na een gezamenlijke wandeling even te genieten van een overheerlijk zwaar biertje.
Hoera, geen blaren vandaag !!

Tijdens dit weekend ben ik naar het Pinkpopfestival in Landgraaf geweest.
Er werden geen officiële wandelingen gedaan maar het aantal kilometers dat werd afgelegd is toch behoorlijk.
Dit berichtje om te melden dat hier mijn wandelschoenen echt werden ingewandeld (3 dagen na elkaar).

Vandaag staat er een wandeling van 50 kilometer op het programma samen met Paul.
We moeten naar Kasterlee en zijn daar al omstreeks 06:40 uur aanwezig.
Het is een mooie tocht maar we beseffen al snel dat we nog niet echt goed bezig zijn.  We worden ingehaald door 2 jeugdige dames die ook oefenen voor de Dodentocht.  Tijdens de pauzes doen we een gezellig praatje om nadien weer in de vernieling te worden gewandeld door dit jong geweld.
De laatste kilometers doen pijn en al lachend wordt gezegd dat we bijna in de helft zijn.
Er is nog werk aan de winkel voor 14 augustus 2009 (D-Day).
Moe maar voldaan val ik omstreeks 19:00 uur thuis in bad in slaap.

Vandaag wordt er in Zoersel 33,5 kilometer gewandeld samen met Paul.
Vlak na het vertrek vragen we aan een medewerker of het nog ver is, waarop we prompt het antwoord krijgen dat hij het niet weet.  De sfeer is gezet en het wordt een prachtige wandeling.
Na de wandeling zetten we een traditie op gang.
We herhalen het ritueel dat we in Geel Bel gestart zijn en bestellen na de wandeling een welverdiend zwaar biertje.
De blaren worden steeds kleiner !

Tijdens de week die volgde wist ik collega Paul te overtuigen om ook deel te nemen aan de Dodentocht.
Alleen is maar alleen en volledigheidshalve dien ik toch te zeggen dat ik blij ben niet meer alleen te zijn.
Samen wandelden we een eerste keer op 15 februari 2009.
Een mooie tocht van 30 kilometer die startte in Geel Bel.
Ook vandaag weer meerdere blaren.

Wilma de vrouw van een nederlandse vriend daagde ons uit om eens een sportieve prestatie te leveren.
Deze prestatie zou in schril contrast staan met onze gewoonlijke bezigheden (festivals bezoeken).
Afgesproken werd om de Geuldalmarathon te doen.  42 kilometer in het prachtig glooiende gebied van Berg en Terblijt zonder enige voorbereiding was natuurlijk niet echt vanzelfsprekend.
Het plan zat nochtans strak in elkaar.  De avond voor de wandeling zou ik al naar Landgraaf afzakken om vroeg onder de wol te kruipen en dan 's ochtends voor dag en dauw naar de startplaats te vertrekken (met de bus).  De marathon wandelen en aansluitend genieten van een overheerlijke maaltijd bereid door Wilma.  Achteraf zouden we dan genieten van een paar heerlijk frisse Duveltjes.  Ons kent ons en weet dat het helemaal anders verlopen is.  De avond voor de wandelmarathon werd de voorraad Duvel al soldaat gemaakt en met slechts 3 uurtjes nachtrust stapten we nog redelijk duf op de bus.
Om een lang verhaal kort te maken, het is ons gelukt !  's Avonds zijn we na de maaltijd als een blok in slaap gevallen met gigantisch veel en grote blaren.
Tot zover het verhaal(tje) van mijn eerste echte wandeling.
Wat ik niet gemerkt had is dat het wandelvirus zich van mij meester had gemaakt, een volgende uitdaging werd dan ook gezocht en zo werd de ultieme wandeling al snel op de kalender geschreven.
De Dodentocht op 14 augustus 2009 in Bornem.