Archief

’t Is weer voorbij die zomervakantie. Zijn jullie op vakantie geweest met jullie baasjes? Wij niet want we zijn al eens naar Frankrijk geweest dit jaar en we gaan in de herfst ook nog eventjes op vakantie.

-          Ja en ik ga binnenkort nog een paar dagen naar zee ook!

-          En ik mag niet mee, flauw he? Het zal de eerste keer zijn dat mijn broertje alleen op vakantie gaat. Ben eens benieuwd hoe erg hij mij zal missen. Ik ga hem niet missen hoor want ik weet zeker dat mijn miesteske mij toch gaat rotverwennen. Misschien wel zo erg dat wij, mijn miesteske en ik, ook ergens naar zee gaan !

 

Wij hebben de hele zomer deugniet gespeeld en geravot met elkaar en op het pleintje met de andere hondjes uit de straat. We zijn met onze miesteskes gaan wandelen en op bezoek gegaan bij vrienden en familie.  Ja want Tita die heeft samen met haar vriend een appartement gekocht en ze zijn verhuisd en wij moesten toch eens gaan kijken of het wel mooi is enzo he. Maar ’t is dik in orde, we willen nog wel eens gaan spelen bij Tita.

 

En weet je wat we nog geleerd hebben? Pootje geven !

Eerst vonden we het echt maar stom hoor. Thabe keek meteen de andere kant op en dacht in zichzelf: “pfff, eet dat snoepje zelf op als ik er eerst een pootje moet voor geven”.  En ik wou wel een pootje geven maar ik ben van het principe “wat je zelf doet, doe je beter” en dus mochten ze gerust mijn pootje pakken en daar dan twintig keer mee op en neer schudden hoor, maar ze moesten van mij echt niet verwachten dat ik het uit mezelf zou doen.

Uiteindelijk hebben we toegegeven. Je zou voor minder als ze je beginnen uitlachen voor het varkentje uit de reclame van Marcassou waar je zoooooo veel geduld moet mee hebben om hem iets te leren.

’t Was dan nog wel mijn miesteske die zei dat dat varkentje just als mij is. Ja, en Thabe en zijn miesteske lagen te gieren van het lachen natuurlijk. Ik weet wel dat ze het niet menen hoor en dat ze het alleen maar grappig vinden, zowel mij als dat varkentje uit de reclame !

Thabe was de eerste om pootjes te geven maar toen ik dan zag hoe blij zijn miesteske daarmee was, heb ik het heel voorzichtig ook maar eens geprobeerd. Blij dat ze waren jongens! Eerst het miesteske van Thabe “ja flinke Larco, dat was een mooi pootje, blablabla, flinke jongen”.  En dan brengt ze mij naar mijn miesteske “hij heeft een pootje gegeven”!  Kreeg ik daar ook weer te horen hoe flink dat is en blablabla. Amai se, die twee miesteskes van ons…

Ondertussen is Thabe al zo getraind in pootjes geven, dat het al bijna een enorme high five geworden is én dat hij zijn pootje al omhoog houdt van zodra hij nog maar een snoepje ziet, of je hem nu vraagt om een pootje te geven of niet.

 

Ale wij gaan nog een beetje spelen hoor nu. Straks is de vakantie echt gedaan en gaan mijn broertje en ik voor het eerst naar school! Jullie gaan toch wel aan ons denken dan he? We zullen jullie snel komen vertellen hoe onze eerste schooldag aan de hondenschool geweest is. Ik heb alvast mijn speelgoedje klaar gelegd.  

Pootje van Larco en een high five van mijnen broer 

Wie zingt er dan allemaal mee:

            Happy birthday to you
            Happy birthday to you
            Happy birthday dear Thabe
            Happy birthday to you

 

- Ik u ook hoor Larco. Ik zou al niet meer zonder u kunnen.
- Ach slijmballeke, ’t is al goed zo, vertel iedereen nu maar eens over je verjaardag.

- Amai jongens, ik heb de verjaardag van mijn leven gehad hoor.
- “Ja, dat zal wel he Thabe, het was ook je eerste verjaardag!”

In de zetel lagen allemaal cadeautjes voor mij! Een nieuw halsbandje, een nieuw speelgoedje en grappige snoep in de vorm van een krododil! Zoveel cadeautjes, speciaal voor mij. Ik was zo ontroerd dat ik daar maar bleef zitten. Tot mijn miesteske me mijn nieuwe bandje aandeed. Amai seg, ik voel mij daar echt ne chique gast mee!

Normaal mag ik niet van ’s morgens vroeg al snoepen maar op je verjaardag word je extra verwend he en toen ik een snoep vroeg, kreeg ik hem nog ook! Krokodilsnoepjes haha en ze zijn lekker hoor.

En toen heb ik nog de hele voormiddag met mijn miesteske gespeeld met mijn nieuw speelgoedje. Ze heeft echt iets leuks uitgekozen! En mijn miesteske had er speciaal voor gezorgd dat ze niets meer te doen had zodat ze echt de hele dag met mij kon spelen. Lief he?

 

Geen feestje zonder speelkameraadjes he en dus zijn we daarna bij Larco gaan verderspelen! Larco zijn miesteske is mijn meter he en dus kreeg ik daar nog meer cadeautjes! Een regenjasje waar ik heel stoer mee ben en dan nog een winterjas ook want ik heb heel snel koud. Er stond geen kaarsje op maar mijn meter had voor Larco en mij toch nog een mergtaart voorzien ook! Lekker man! Eerst al het merg opeten en dan maar knagen en kauwen op de rest. Uren snoepplezier verzekerd!

Larco

Thabe

 

Ook al ben ik nu een grote Thabe van 1 jaar, toch ben ik al om 20u00 als een blok in slaap gevallen. Feesten is vermoeiend hoor. Wat een mooie eerste verjaardag. Dank u Larco, dank u meter, dank u miesteske, dank u allemaal!

Volgend jaar verjaar ik weer en ik kijk er nu al naar uit!

 

We zijn er weer! Hebben jullie ons gemist? Wij jullie misschien een klein beetje ;-)

Onze vakantie in de Auvergne in een paar woorden omschreven:

-          veel wind

-          heel warm

-          soms heel hoog

-          heel mooi (zowel wij als de natuur)

“Bonjour tout le monde”, we hebben wat Frans geleerd ook he in Frankrijk.

Onze reis begon al heel vroeg in de ochtend en eindigde pas in de late namiddag. Amai seg, zo lang in de auto zitten. Maar we hebben niet geklaagd hoor. We hebben geslapen in de auto, ook af en toe eens van op de schoot naar buiten gekeken.

En op de parkings langs de weg was het wel weer leuk. Eerst pootjes strekken, dan picknicken en dan nog een beetje spelen met ons speelgoed of met de dennenappels en grassprieten.

Wij waren door het dolle heen toen we eindelijk de auto op de oprit van ons vakantiehuisje reden. Onze baasjes dachten dat die immens grote tuin volledig omheind was, want dat hadden ze zo op internet gelezen, maar toen we daar aankwamen leek dat niet zo te zijn. Wij blij jong, overal kunnen rondneuzen en vrijheid zonder grenzen… dat kon al niet meer stuk.

Wij hadden enorm plezier, maar onze baasjes waren zo vreselijk ongerust dat we zouden verloren lopen. Meestal bleven we heel flink in de tuin hoor en als het baasje riep, kwamen we wel weer terug. Ale, mijn klein broertje toch vooral, ik durfde wel eens te puberen en in mezelf te denken “roep nog maar een keer of 20, ik zal dan misschien wel eens komen als ik daar dan al zin heb” maar uiteindelijk kwam ik ook terug hoor.

Elke ochtend en elke avond hebben we met onze miesteskes nogal geravot hoor in die grote tuin. Partijtje voetbal tot onze tong tussen onze pootjes hing van vermoeidheid! Of de armspiertjes van onze reisgenoten een beetje trainen door ze telkens een speeltje te laten weggooien zodat wij het konden terugbrengen. Maar gewoon gooien was in zo’n grote tuin niet leuk natuurlijk! Als we vonden dat het niet ver genoeg gegooid werd, konden ze het zelf maar gaan halen. Héééééél ver moest er gegooid worden en dan was het echt dolle pret voor ons ;-) We hebben nogal gecrosst hoor.

 

We hebben een heel mooie wandeling gemaakt in het dorpje waar we logeerden, La Cellette. Helemaal langs velden en weiden tot aan het dorp, dan het dorpje door tot aan het wegje om naar het viaduct te gaan. Ons klein miesteske heeft enorm hoogtevrees en zij was al bang op die viaduct haha. Wij wilden graag van het uitzicht genieten, maar het miesteske van Thabe begon dan direct te zagen: pas op jongens, ni te ver, kom eens een beetje weg van die omheining.

En als wij dan eens bang waren voor iets, dan moesten we er juist kortbij gaan staan om onze angst te overwinnen. Niet dat wij zo een angsthaasjes zijn hoor, maar een koe is wel heel erg groot en lomp he en dat maakt heel erg raar lawaai. Hoe ging dat ook weer: moooeee of meeeuuhh ofzo. Rare beesten die koeien. We dachten nog dat ze in het Frans blaften, maar ook al hadden wij al 100 keer in het Nederlands geblaft om ze iets te leren, toch bleven die koeien koppig meuh zeggen in plaats van wafwafwaf!

En af en toe of eigenlijk om de paar meter al haha, gingen we plat in het gras liggen langs de weg. Warm dat het daar was mannekes! Amai seg, wij doken elke keer dat gras in of legden ons neer op een schaduwplekje om toch maar even af te koelen. Natuurlijk hadden onze miesteskes daar heel veel begrip voor en lieten ze ons soms even rollen in dat gras om wat af te koelen.

Voor alle hondjes die nu jaloers zijn omdat wij zo’n mooie wandelingen gemaakt hebben: vergeet aan jullie baasjes niet te zeggen dat ze fris water moeten meenemen in een thermos he! Onze miesteskes zijn dat gelukkig niet vergeten en we konden dat goed gebruiken hoor!

 

 

De volgende dag wou klein miesteske graag nog eens naar de Puy de la Vache, dat is een oude vulkaan. De Auvergne staat vol vulkanen maar ze zijn niet meer actief hoor. Op het bordje met de wandelroutes kozen onze miesteskes voor de middelgrote wandeling. Achteraf waren we heel blij dat het toch de middelgrote geworden is en niet één van de twee grote wandelingen zoals wij eerst gevraagd hadden!!

We startten in het bos, liepen even langs wat gras en bomen en kwamen dan terug in het bos. Tot dit punt was iedereen overmoedig: goh, zo een puy beklimmen is heel gemakkelijk, dat stijgt hier amper, ale een beetje sneller achterblijvers.

Jaja, tot het begon te stijgen en nog te stijgen en nog wat steiler omhoog en nog en nog… pff pfff … is ’t nog ver??? En nog omhoog… helemaal tot boven!

 

Jaja we hebben allemaal de top van de Puy de la Vache bereikt! En onze miesteskes hebben ons niet gedragen hoor! Helemaal tot boven, ongeveer 1.100 meter hoog! Onze miesteskes zijn enorm fier op ons hoor.

Kijk eens hoe adembenemend het daar boven op de top was? Overal zag je vulkanen! Enkelen waren zelfs zo hoog dat er nog steeds sneeuw op lag. We hebben er even genoten van het zicht en foto’s gemaakt.

En toen zijn we aan de afdaling begonnen. Tot helemaal in de krater zelf zijn we gegaan. Gelukkig maar dat die vulkanen niet meer actief zijn he ;-) het zou nogal heet onder onze pootjes zijn anders in zo’n krater.

Op de terugweg zei klein miesteske opeens: “kijk dat is de Puy de Dôme, die is hoger maar niet zo mooi. Als je nog op de top van die vulkaan wilt staan, moet je nu gaan beslissen hoor voor we weer te ver weg zijn”. Bij die idee van nóg een vulkaan te beklimmen die dan ook nog eens nóg hoger was, lieten Thabeke en ik ons maar gewoon voor doodmoe neervallen en hebben we geslapen tot aan ons vakantiehuisje. Jah, wij konden toch ook niet weten dat je die Puy de Dôme niet per se te voet moet beklimmen!

En omdat wij zo flink geweest waren, werden we door onze miesteskes extra vertroeteld. Ieder op onze beurt, werden we heerlijk gemasseerd, eerst rugje, dan pootjes, dan nekje… zaaaalig. En dan kwam de grote kambeurt. Ha ja, wij zijn fiere beestjes. Als de miesteskes zeggen: mooie jongens, dan glunderen wij nogal hoor.

De dag na de hitte van de vulkanen hebben we de koelte van watervallen opgezocht. Je moest wel eerst een veldwegje overleven en een bos en sterk dalende wegjes door dat bos en je moest over boomwortels heen. Het was wel een vermoeiende wandeling maar we bleven allemaal doorzetten want in de verte ergens hoorden we het water al.

En toen zagen we water!!! Thabe en klein miesteske liepen voorop en zagen het eerst maar die reageerden niet met “we zijn er, kom eens kijken hoe mooi!” Waarom niet? Awel, het was valse hoop… het was alleen maar de rivier en het ergste was dat wij nergens meer verder konden met onze kleine pootjes. We moesten over rotsblokken verder klauteren en dat vonden wij veel te gevaarlijk.. Stel je voor dat we ons zouden kwetsen als onze pootjes tussen zo een rotsblok zouden raken. Ook voor onze miesteskes was het al een beetje gevaarlijk want de rotsblokken waren nat en glibberig door het water. Even hebben we staan twijfelen of onze miesteskes ons over die rotsblokken zouden dragen. Uiteindelijk vonden we het te gevaarlijk want ook onze miesteskes hadden kunnen vallen en dan zouden we ons nog kunnen kwetsen.

We vinden het wel jammer dat we de watervallen niet gezien hebben. Toch was het een leuke wandeling en zijn we ook blij dat we nog maar eens gemerkt hebben hoe graag onze miesteskes ons zien.

Dus gingen we terug over de boomwortels, door het bos en langs het veldwegje, dit keer steil omhoog!

Wat waren we allemaal blij toen we terug bij het picknick tafeltje stonden en we eens konden drinken en even uitrusten bij het getjilp van de vogeltjes en de waterval die we in de verte nog steeds hoorden.

 

Behalve in alle rust en stilte van de natuur, hebben we ook nog wat uurtjes doorgebracht in de bewoonde wereld hoor.

Zoals van elke vrouw verwacht wordt, houden ook onze miesteske van shoppen. Gelukkig waren ze al blij met even naar de Auchamps te gaan. Wij vonden het maar niks hoor en ons Droopy-gezichtje sprak boekdelen. Gelukkig hebben onze miesteskes dat ruimschoots goedgemaakt met 2 nieuwe speelgoedjes en voor allebei een hele grote kauwsnoep.

En bij het kasteel van Pionsat voelden we ons als echt rijkeluishondjes van jonkvrouwen!

Moet het nog gezegd worden dat we uiteraard weer heel erg flink geslapen hebben in de auto toen we terug naar huis reden? We hebben nog de hele weg zalig gedroomd van al die wandelingen en mooie dorpjes en van die enorme tuin waar we zoveel in geravot hebben.

 

 

Thabo - “Kom eens korter, kom eens dichter. Zoek een plaatsje en zet u, dan kunnen we beginnen.

Lieve hondjes en baasjes, ik stel u graag voor aan onze verteller van de dag. Larco vertelt u het verhaal van het krulletjesspook dat een witte prins werd. In plaats van een prins op een wit paard, haha snap je het? He he? Grappig he? Een witte prins haha”

Larco - “Ale Thabe, t’ is goed. Je bent grappig, iedereen lacht en nu is het aan mij! Verdwijn maar even naar de achtergrond, vandaag vertel ik eens alleen en zijn alle ogen alleen op mij en mijn schoonheid gericht”

Lieve teefjes, beste reutjes en schattige pupjes, ik zal jullie eens vertellen hoe ik eens in de maand rotverwend word.

Elke maand brengt mijn miesteske mij naar het schoonheidssalon. Dat is eerst helemaal niet leuk hoor, maar achteraf wel!

Ik ben een heel speciaal hondje. Ik heb een enorme donsvacht! Daarom lijk ik ook zo dik. Eigenlijk is het alleen maar dons en haar hoor en ben ik zo licht als een pluimpje.

Mijn speciale donsvachtje en mijn krulletjeshaar, bezorgen mijn miesteske nachtmerries als ze me moet kammen en borstelen. Daarom ga ik elke maand eens naar de kapper. Maandag ben ik daar weer eens verwend met 3 massages! De “knoopvrijmassage”, de “ontkrulmassage” en de “donsuitdunmassage”. Dat klinkt goed in jullie oortjes he? Jullie denken al aan warmte, ontspannende massages, cocktails en beentjes he?

Awel, al die massages bij de kapster komen gewoon op hetzelfde neer: “auw dat trekt” en “seg, ik zie niks meer” en “help, nee geen poten, oren of tong afknippen”!

Elke keer weer bibber ik zo hard dat de hele kamtafel meebibbert! Na een kwartierke, heb ik door dat mijn gebibber genegeerd wordt en doe ik maar mooi mee met de kapster. Achteraf is het gewoon zo leuk om mooi te zijn en een miesteske te hebben dat nog trotser op me is.

Dus dan blijf ik stilletjes zitten. “Pootje omhoog, Larco”, “En nu de twee voorpootjes op”. Ik dans nog liever de kabouterdans als ’t miesteske van Thabe weer haar kuren krijgt! Dan gaat de kapster ook nog aan mijn oren trekken “Mooi zitten, Larco”. Jaja mooi zitten, zal ik zo ne keer aan haar oren trekken om te zien of zij wel mooi zou blijven zitten!

Of als ik toevallig in de gaten krijg, hoeveel knopen en dons ze al uitgekamd heeft, dan wil ik dat rap allemaal in mijn mondje hamsteren! Moet je kijken hoeveel haar er altijd ligt, dan is het toch logisch dat ik in paniek raak dat ze mij helemaal aan het kaalplukken is?? Ah ja, want het haar voor mijn oogskes knipt ze altijd pas als laatste weg, dus dan kan ik toch ni zien dat ik nog niet kaal ben! Dus prop ik snel wat haar en dons in mijn mondje zodat ik dat later aan miesteske kan geven en ze het weer op mij kan plakken!

Als ik dan helemaal knoopvrij ben en de kapster mijn buikje mooi bijgeschoren heeft, dan knipt ze eindelijk mijn snoetje bij. Ik ben dan altijd bang dat ze mijn tong mee zal afknippen! Ja, ik verga van den dorst op die kaptafel en van al die stress krijg ik op mijn jonge leeftijd al vapeurkes dus zit ik daar heel de tijd te hijgen en nog te hijgen.

- “Ja, weet iemand eigenlijk of het nu de paasklokken zijn of de paashaas is die ons die leuke paasballen gebracht heeft?” 

Kijk onze paasbal! Leuk he? En er zit een belletje in zodat hij rammelt en lawaai maakt als we ermee spelen. Tof hoor! Alleen had Thabeke hem al binnen het halfuur stuk gekregen. Hij had de naadjes al losgepeuterd! Gemeen he? Maar klein miesteske heeft hem direct genaaid en toen moest Thabeke maar de kapotte bal meenemen naar huis en mocht ik de niet-kapotte houden.

- “Maar ale, Larco, ik vind het niet lief dat je zo met me lacht.”
- “Seg Thabeke, ni zagen he, je bent mijn klein broerke en kleine broerkes die heb je om ze te plagen”.
- “Maar ik ben geen platvoet Larco! Dat zeggen de miesteskes alleen maar omdat ik zo gek met mijn pootjes slaag als ik loop en zeker als ik de paasbal in mijn mondje hou. En je moet me daar niet zo mee uitlachen want dat is heel normaal want die bal is heeeeeel groot en dus moet ik al mijn hoofdje omhooghouden zodat de bal ni over de grond sleept. En eigenlijk is het heel slim van mij om zo te slaan met mijn pootjes want anders zouden mijn voorpootjes altijd in de knoop slaan met die bal en dan struikel ik!”
- “Jaja Thabeke, aan je uitleg zal het niet liggen. Je loopt gewoon met platpootjes! Haha Thabe platvoet”
- “Ik kan ook om jou lachen hoor Dumbo. Jouw oren zijn zo groot dat je er de bal gewoon onder kon wegstoppen”.
- “Sttt stil Thabeke, mijn miesteske is daar. Ze vinden het niet leuk als we zo ruzie maken. Kom we gaan mooi voetballen”
- “Wacht Larco, ik wil graag nog vertellen over mijn eerste sneeuw”
- “Oke platvoetje, eerst nog van de sneeuw vertellen en dan gaan we voetballen in de tuin”

Met Pasen heb ik mijn eerste sneeuw gezien, gevoeld en geproefd! Ik snapte er eerst helemaal niks van. Uit de lucht vielen allemaal natte, koude, witte vlokjes en als ik dan op de grond keek, toen zag ik niets meer. Ik vond dat wreed verdacht en wou dat toch liever veilig van op mijn miesteske haar arm bestuderen.

Maar ik vond het al rap plezant en op het gras bleven die natte, koude, witte vlokjes wel zichtbaar. ’t Was echt zoals het strand! Alleen was dit koud en nat! Miesteske heeft nog sneeuwballen naar mij en Larco gegooid en Larco en ik aten die op hihi.

Op Paasdinsdag was alles dan helemaal witgesneeuwd!
- “Paasdinsdag Thabe? Dat bestaat niet”
- “Sttt Larco, ’t is aan mij om te vertellen en iedereen weet dat Paasdinsdag de dinsdag na Paasmaandag is”

Miesteske was al vroeg op want die moest werken maar toen ze zag dat het zo gesneeuwd had, toen liet ze haar kop koffie voor wat het was en zei ze: kom Thabeke, haast je dan maken we nog een sneeuwwandeling voor ik ga werken”.

Wat vinden jullie van mijn eerste foto’s in de sneeuw?? Ja oke, echt fotogeniek sta ik er niet op maar ik wou liever in de sneeuw lopen dan mooi blijven staan voor de foto!

“Thabe babbelkous, gaan we nog voetballen man? “
“Jaja Larco, nog juist dag zeggen”.

Dag bloglezertjes

Veel pootjes en kusjes

Hey bloggers!



Dus wat willen jullie eerst horen?  De Ardennen,  de zee of de gebruikelijke deugnieterij?
* De zee, eerst over de zee vertellen Larco.
* Goed idee Thabe,  eerst de Ardennen dus.
Haha... kleine broertjes plagen is toch  ho zo leuk.

Vandaag werd ik extra vertroeteld door mijn miesteskes. Eerst gingen we een heeeeeeele grote wandeling maken, door de velden en zelfs een bosje. Daarna kreeg ik een…. Ijstaartje. Ik niet alleen natuurlijk, broertje Thabe heeft ook een stukje gekregen. ’t Was wel maar een heel klein stukje voor hem hoor, tenslotte was het wel mijn taart hé. Als kadoke kreeg ik een nieuw halsbandje, een rood deze keer, met allemaal beentjes op. En ook nog een bal die lawaai maakt. Maar… ik lig nu al terug te slapen hoor. Zo’n grote wandeling is wel vermoeiend hé. Voor iedereen een lief pootje, en jullie mogen mij gerust ook proficiat wensen hoor hihihi. Larco