Dromen

Daarna met ons Millie naar de dierenarts, zou gewoon een sterilisatie zijn.
Vandaag dinsdag de ganse dag met schrik,,, het is maar een poesje,,, maar ze is een deel van ons geworden,,,
Iets na de middag toch maar even een belleke naar de dierenarts,,, en ja het was geen gewone operatie geweest, met kunstmatige ademhaling en al de rest dat er nog bijgekomen was,,
Vanavond mochten de kinderen dan Millie gaan halen,,, ze was nog o zo suf en wist niet waar te kruipen,,, alles zal nog pijn gedaan hebben,, was dan ook geen normale verdoving en al.
Ze heeft dan wel toch al een beetje kunnen drinken,, nu wachten tot morgen op nog wat uitslagen van de dierenarts, die zou ons bellen .

Ik wou dat je

Ik wou dat je hier was
dicht bij mij
één handdruk, één lachje
en ik was blij!

Maar je bent er niet,
ik ben alleen,
met enkel donker om me heen

De schaduwen
van licht op de gang...
de wekker tikt verder...
de tijd gaat duwen...
op de hemel, op de nacht

Ik wou dat je hier was
dicht bij mij
één handdruk, één lachje
en ik was al blij

Als je op zoek gaat naar je levensbesteming,
zul je je vaak gedwongen zien
van richting te veranderen !

Muziek is een mentaliteit.

Zij geeft ziel aan de wereld,
vleugels aan de geest,
kracht aan de verbeelding,
charme aan de treurigheid,
vreugde en leven aan alles op aard.

Zij ligt aan de oorsprong
en is deel van al hetgeen dat goed, waar en schoon is.

Alles kan zo mooi zijn,,, zo mooi als de roos, zo puur

Omdat de mens het ritme van de zee volgt

Een mensenleven is zo wonderlijk,
zo onbegrijpelijk.
Jaar in, jaar uit, dag in dag uit
beweeg je je tussen mensen en dingen.

Sommige dagen schijnt de zon en je weet niet waarom.
Je bent tevreden.
Je ziet de mooie en de goede kanten van het leven.
Je lacht, je dankt.
Je werk gaat vlot.
Iedereen is vriendelijk tegen je.

Je weet niet waarom.
Misschien heb je goed geslapen.
Misschien heb je een goede vriend gevonden en voel je je geborgen.
Je zou de tijd van vrede en diepe vreugde willen laten voortduren.

Maar ineens verandert alles weer.
't Is alsof een te hevige zon de wolken aantrekt.
Er komt een soort droefheid over je,
die je niet kunt verklaren.
Je ziet alles weer zwart.

Je denkt dat de anderen niets meer van je moeten hebben.
Je zoekt in een kleinigheid een reden om te klagen,
te jammeren, jaloers te zijn en verwijten te maken.
Je denkt dat dit zo zal voortgaan,
dat deze stemming niet meer zal wijken.

En je weet niet waarom.
Misschien ben je moe.
Je weet het niet.
Waarom moet het zo zijn?

Omdat de mens een stuk 'natuur' is,
met lentedagen en herfstdagen,
met de warmte van de zomer,
en de kou van de winter.

Omdat de mens het ritme van de zee volgt;
Eb en vloed.
Omdat ons bestaan een voortdurende repetitie is
van 'leven' en 'sterven'.

Als je dit begrijpt, kun je vol moed en vertrouwen verder,
want dan weet je dat na elke nacht
weer een nieuwe morgen komt.
Als je dit aanvaarden kun,
zul je door dit regelmatig 'op' en 'neer'
steeds dieper en vreugdevoller gaan leven.