Archief

Op de "Railjet" verbindingen en een aantal IC treinen bieden de Oostenrijkse spoorwegen (ÖBB) extra comfort aan voor de passagiers. Zo rijdt er een kinderkino wagen mee waar naast kinderfilms ook gezelschapsspelletjes beschikbaar zijn. Het kan er daar bijwijlen vrolijk aan toe gaan waardoor er wel eens wat meer lawaai kan zijn. Geen probleem, er rijden zowel in 1° als in 2° klasse ook zgn. stilterijtuigen mee waar je rustig op je laptop kan werken of een boek lezen zonder joelende peuters en kleuters om je heen. Grote stukken bagage kunnen in de bagageafdeling terecht zodat die niet overal rondslingeren. Een ideetje voor onze NMBS ?

Ook in model wordt dit comfort aan de passagiers aangeboden. De rijtuigen zijn overigens van de Italiaanse firma ACME.

Dat waren nog eens tijden! In de jaren '70 met de rugzak en een railpas heel Europa doorkruisen. TGV's en ICE's waren er nog niet toen dus ging het allemaal iets trager. Met 6 man in zo'n slaapcoupé kwam er van slapen ook niet veel terecht. Aan de grensstations kwam de douane toen nog aan boord voor paspoortcontrole. Overigens was Europa toen maar half zo groot want er bestond nog een "Ijzeren Gordijn" dat o.a. dwars door Duitsland liep. Tegenwoordig reis je van Finland tot Roemenië met enkel een identiteitskaart en een Visa of Mastercard. 

Onze modelpassagiers staan net klaar om de trein te nemen naar hun volgende bestemming. Waar zou de reis naar toe gaan?

De railbussen VT98 waren de redding voor menige zijlijn in Duitsland in de jaren '50 en '60. Ze waren uitgerust met 2 dieselmotoren van 110 kW. Het comfort in deze 2 assers was eerder Spartaans maar daar lagen de pendelaars en schoolkinderen toen niet echt wakker van. De trein was een pak sneller dan de bus en reed (bijna) altijd stipt op tijd. Deze railbussen konden één of meerdere bijwagens trekken en hadden ook een normaal trek- en stootwerk zodat zelfs een enkele goederenwagen kon meegenomen worden. Vanaf 1968 werden ze ondergebracht in de reeks 798. Ze reden rond in een donkerrode beschildering maar op het einde van hun dienstjaren werden er een aantal verkocht aan regionale maatschappijen zoals o.a. de Chiemgau Bahn in Beieren.

Het model is al een oudje van Roco dat we twintig jaar geleden zelf hebben aangepast voor digitaal bedrijf. Wegens plaatsgebrek was er enkel plaats voor een N-decoder maar vermits de stroom sowieso minder dan 500 mA bedraagt is dit geen probleem.

Hier staat een Duitse Taurus (Baureihe 182) zij aan zij met zijn Oostenrijkse neefje (reeks 1216) in de speciale Leonardo da Vinci look. Onze Oostenrijkse gast heeft 4 i.p.v. de klassieke 2 pantografen zodat deze ook in Zwitserland en Italië en Slovenië op het spoor kan. Ook de NMBS heeft 120 Taurus locs (reeks 18), maar dan van de 4° generatie rondrijden en deze hebben een iets ander uitzicht gekregen. Deze laatste zijn ook gekend onder de naam Vectron maar komen niet voor in Wiesel.

Deze keer nog eens een oudje in de "spotlights, met name de BR13.Deze reeks is eigenlijk een allegaartje van zgn. Länderbahn loks die vanaf begin 20° eeuw rondreden in de diverse Ländern. Het waren sneltreinloks die een trein van rond de 400 ton aan 80 km/u konden voorttrekken. Een niet onaardige snelheid in die tijd !

Ons treintje (Fleischmann) trekt een 5 tal zgn. donderbussen voort. Zoals het in die tijd hoorde was daar ook steeds een bagagewagen bij.

De Oostenrijkse spoorwegen (ÖBB) hebben een traditie in het uitbrengen van speciale beschilderingen op hun locs. Zo waren er vroeger reeds locs n.a.v. het Europees voetbalkampioenschap 2008, een Kyoto en een Mozart loc en als meest recente deze Leonardo da Vinci loc. Aanleiding is de herdenking dit jaar dat Leonardo da Vinci 500 jaar geleden overleden is.

Eén loc van de moderne 1216 serie (Taurus) werd door middel van kleeffolie in dit kleurrijk jasje gestoken. Eén van de grote sponsors van dit gebeuren was Roco, om die reden staat Roco ook vermeld net onder het ÖBB logo. Roco doet dit natuurlijk ook met commerciële bedoelingen: op 30 mei 2019 reed de loc voor de eerste keer in zijn nieuwe livrei rond en ongeveer tegelijkertijd kwam Roco met een model uit in HO.

Het origineel heeft 4 verschillende stroomafnemers: twee voor Duitsland en Oostenrijk, een smallere versie voor Zwitserland en een gelijkstroomversie voor Italië en Hongarije. Dat maakt dat je deze loc in zowat heel centraal Europa kan tegenkomen. In principe zou deze ook tot in België kunnen rijden maar de kans hierop acht ik vrij klein !

Onze Roco soundloc trekt dezelfde rijtuigen als zijn grote voorbeeld. Deze modelrijtuigen zijn van Acme.

Op bijgaande foto's kan je zien hoe een berg opgebouwd wordt. De basisconstructie waarop rails of autowegen moeten komen wordt uitgevoerd in hout (spaanderplaat). De contouren van de berg worden vervolgens uit piepschuim gemaakt. Met oud krantenpapier en houtlijm wordt vervolgens de berg vorm gegeven. Rotsen worden gemaakt van gips (gietmallen en handwerk). Probleem bij het aanleggen van grotere bossen is dat de bomen niet blijven steken in krantenpapier wegens niet sterk genoeg. Dat is op te lossen door op het krantenpapier één laagje gipswindel te gebruiken, zo'n dunne laag weegt niet teveel maar is wel redelijk stevig. Daarbovenop komt dan nog een tweede laag papier dat groen of bruin kan geschilderd worden vooraleer we gras gaan "zaaien". Voor grotere stukken wordt er elektrostatisch gezaaid, daar komen we nog wel eens op terug in een volgend artikeltje.

Om een afwisselingsrijk treinverkeer te laten rijden zijn er verdoken opstelsporen nodig. De stationssporen zouden anders allemaal hopeloos vol staan met een verkeersinfarct als gevolg. De treinen die "onderaards" opgesteld staan zijn allemaal vaste combinaties en worden in hun geheel "geparkeerd". Alhoewel in principe niet nodig bij digitaal bedrijf staan de locs op een stukje rail dat stroomloos kan gezet worden. Dat heeft meerdere voordelen : 

• De loc rijdt tot op de exacte positie zodat de laatste wagon zeker voorbij de wissel staat, wat niet goed zichtbaar is bij "onderaards" bedrijf.
• Vermits de loc stroomloos staat is ook de verlichting automatisch uit. 50 of meer verlichte locs gaan met behoorlijk wat stroom lopen en zo wordt op dure digitale voedingsversterkers uitgespaard.                      

Dit treintje is zo uit de jaren '70 weggelopen. De loc is een BR144.5 van de Duitse Bundesbahn, gebouwd begin jaren '30. Deze locs hebben in normale dienst gereden tot in 1983. De rijtuigen zijn zgn. "umbauwagen" uit de jaren '50 maar hebben tijdens hun levensloop diverse moderniseringen ondergaan. Het eerste rijtuig achter de loc heeft een bagageafdeling zoals in die tijd gebruikelijk.  Typisch zijn ook de middendeuren.

Mijn eerste 144.5 was een model van Roco maar die mag na 40 jaar uitrusten in de vitrinekast. De loc op de foto is een recenter model van Liliput. De wagons zijn dan weer wel nog van Roco. Deze zijn ook makkelijk 30-35 jaar oud maar kunnen qua detaillering nog goed mee met hedendaagse rijtuigen.

Gips is er niet alleen om gebroken armen en benen op te lappen maar is in de modelbouw een onmisbaar hulpmiddel bij het imiteren van rotsen. Je kan deze volledig zelf "stylen" of gebruik maken van gietvormen of beide combineren. Gebruik wel snelgips want anders zakken je rotsen uit als een slappe pudding en zijn ze na 3 dagen nog niet uitgehard. Kleuren kan met water- of plakkaatverf, acryl is ook een mogelijkheid. Probleem met deze acryl is dat je de fijne structuur die je met veel moeite hebt aangebracht kan dichtschilderen. Een alternatieve methode is kleuren met poederpigmenten van bij de drogist. Met zwart, wit, oker en groen kom je al een heel eind. Je brengt deze pigmenten droog aan en als de kleur naar je zin is fixeer je deze met de plantenspuit en water. Leg wel wat keukenrol klaar onderaan de te behandelen rotspartij want anders heb je een waterval en da's ook niet de bedoeling.