Archief

De Sinksenfoor van Wiesel loopt op zijn laatst. Of er met deze hitte nog veel volk op af komt valt maar af te wachten. Tenzij de smoutebollen kraampjes omschakelen op ijsjes misschien? Van de gelijknamige kermis in Antwerpen hebben ze hier gelukkig niet te veel concurrentie! 

Alle bewegende attracties worden gestuurd met een oude Siemens S5 PLC die op de firma indertijd van de afvalcontainer gered werd. Het grote rad bvb. draait telkens 4-5 cabines door zodat de mensen kunnen in/uitstappen. Als er op die manier één volledige ronde gemaakt is draait de attractie 5 toertjes en dan begint de ganse cyclus opnieuw. De andere attracties starten en stoppen automatisch maar niet allemaal tegelijk. Zo ontstaat een zeer afwisselend beeld.

Het is geen slecht idee om bij het werken met flexibele sporen van 1 m een kleine spleet te voorzien tussen de verschillende rails. Deze rails zetten namelijk ook uit bij deze hitte, zelfs in huis. Op mijn hobbyzolder is het momenteel ook 30°+ ondanks dakisolatie. Metaal dat opwarmt zet uit, vooral in de lengte is dit goed merkbaar. Het zou het wel eens kunnen gebeuren bij deze hitte dat er ineens een aantal vreemde kronkels of zelfsbreuken in je perfect recht aangelegd spoor ontstaan. Mijn sporen hebben de grote test vorige zomer doorstaan toen het wekenlang heet was. Bij sporen die je deze winter hebt gelegd is het nu het ideale moment om een inspectieronde te houden.

Tegenwoordig moetje al geluk hebben om op de trein iets meer dan een tas koffie of een reep Snickers te vinden. In een niet zo ver verleden was dat wel even anders. In elke zichzelf respecterende IC trein reed er een restauratiewagen mee. Je kon er van een volledige 3 gangenmaaltijd genieten terwijl het landschap voorbij zoefde. OK, goedkoop was het allemaal niet maar het had wel iets. Als je tegenwoordig iets wil eten moet je het vooraf doen in het stationsbuffet en dat is ook niet echt goedkoop. In het beste geval op een Thalys & Co komt er nog iemand langs met koffie of cola en "that's it". 

Kijk ook eens naar de mooie kleurtjes waarin dit Italiaans restaurant op wielen is beschilderd ! Het model is van Roco.

In november 1913 gaf de SBB groen licht voor de elektrificatie  van de Gotthard lijn. Door het uitbreken van de eerste WO werd de SBB gedwongen steeds minder diensten te rijden wegens gebrek aan steenkool. Het zou tot 1920 vooraleer de ganse Gotthard lijn onder draad lag. In de herfst 1918 reden op zondag geen treinen meer uitgezonderd de melktreinen. Er was dan ook dringend behoefte aan elektrische locs.

In 1918 werd reeds opdracht te geven voor de bouw van 10 stuks van de bouwserie Be 4/6 (12303 t/m 12312), bedoeld voor personentreinen. In juli volgde een aanvullende bestelling van 30 stuks (12313 t/m 12342). Deze locs konden 75 km/u en hadden een vermogen van 428 kW ( 1° serie) tot 508 kW (2° serie).

Aanvankelijk zou het stroomsysteem voor 15.000 Volt, 16 2/3 Hz ingebouwd worden voor het stroomnet van de Gotthardbahn, maar vanwege de angst voor vervuiling van de isolatoren door het roet van de nog in gebruik zijnde stoomlocomotieven, werd een omschakelaar naar 7.500 Volt, 16 2/3 Hz, ingebouwd. Vanaf loc 12329 werd het stroomsysteem van 15.000 Volt 16 2/3 Hz standaard ingebouwd en werd afgezien van een omschakelaar naar 7.500 Volt.

In 1976 de laatste locomotief buiten dienst gesteld.

Onze Roco loc behoort tot de 2° bouwserie. Oorspronkelijk waren de locs bruin geschilderd, later werd dit groen. Deze loc rijdt historische nostalgie ritten, uiteraard met passende rijtuigen. Liefhebbers om mee te rijden zijn er genoeg.

Het is een machtig zicht als de loc langzaam optrekt en je de imposante drijfstangen ziet bewegen.

Gasthof "de Gouden Leeuw" is gekend in de streek. Je kan er lekker eten voor weinig geld en er zijn enkele kamers om te overnachten. Die boek je best van ruim tevoren anders loopt het mis want de vraag is groter dan het aanbod. Vraag bij boeking een kamer aan de achterzijde. Da's rustiger en je hebt bovendien een mooi zicht op het kasteel en de wijngaarden.

Tussen 1965 en eind jaren '70 werden in totaal 4 series van deze 6 delige treinstellen uitgebracht. Ze reden jarenlang o.a. de verbinding tussen Zurich en Wenen (vandaar de naam Transalpin express). Deze treinstellen waren zeer geliefd bij de reizigers door hun groot comfort, zetelverdeling 2+1 met plaats tussen de zetels voor bagage, zelfs in de 2° klasse. Men sprak van de TEE voor de "kleine man".

Bij de eerste reeksen konden de vensters nog open, bij de latere versies en na de modernisering begin jaren '90 werd airco voorzien en konden de ramen niet meer geopend worden. In 2008 was het uiteindelijk  "exit" reeks 4010 na meer dan 4 decennia hoogwaardige dienst.

Het model op mijn baan is van Roco in de laatste beschildering waarin deze treinstellen dienst deden.

De reeks 4010 in werkelijkheid, let op het interieur (2° klasse), hier kan onze NMBS nog wat van opsteken!

Vroeger zag je ze in elk dorp, een werkplaats waar alles wat stuk ging kon gerepareerd worden. Chassis verroest? Effe een nieuwe, min of meer passende, balk ertussen lassen en klaar is kees. Alle mogelijke herstellingen en onderhoud aan vooral landbouwwerktuigen werden hier uitgevoerd. Ook voor vervanging van banden kon je hier terecht. Uitlijnen was er niet bij maar dat was ook minder belangrijk bij 25 km/u ! 

Zoals je kan zien op de foto is ook deze werkplaats aangesloten bij de BayWa. Gebrek aan werk is er blijkbaar niet !

In de jaren '50 had de ÖBB nood aan nieuwe sterke locomotieven voor snelle treinverbindingen. De reeks 1110 werd geleverd vanaf 1955-56. Deze machines waren 120 km/u snel wat ze indertijd tot de snelste locserie van de ÖBB maakte. Omdat het gewicht per as maximaal 18 ton mochtbedragen werden het 6 assige locs. Met hun 3000 KW waren ze bovendien ook één van de sterkste series van die tijd. Van de 20 gebouwde exemplaren zijn er nu nog 9 behouden gebleven. Ze zijn weliswaar in 2003 uit de normale dienst verdwenen maar komen nog regelmatig op de baan voor speciale ritten.

Ons model is van Roco en heeft ook al meer dan 25 jaar dienst gedaan. Ik heb deze loc nog enkele jaren als analoog model laten rijden vooraleer digitale systemen op de markt kwamen in de jaren '90. De loc heb ik zelf omgebouwd, toen kwam daar nog freeswerk en solderen aan te pas. De loc rijdt nog steeds met zijn eerste decoder (LE130 van Lenz) rondjes op de modelbaan.  

Ook het stationsplein werd mee onder handen genomen bij de renovatie van de stationsstraat. Goethe en Schiller kunnen vanaf hun verhoogd voetstuk het treinverkeer in de gaten houden. Het originele standbeeld staat in Weimar. De retro lantaarns passen goed bij de oude gevels van de huizen. Vlakbij de in/uitgang van het station vind je het busstation en standplaatsen voor taxi's terug. De vijver met fonteintjes is van Viessmann, dankzij een mechanisme draaien de imitatie waterstraaltjes van de fonteintjes rond zodat ze verbluffend goed op een bewegende waterstraal lijken. Doordat het stationssgebouw niet evenwijdig met de achterrand van de baan loopt kan je alleen maar dit hoekje van het stationsplein zien. Het lijkt een deel van iets groters zonder echter zelf veel plaats nodig te hebben. De autootjes zijn van de bekende fabrikanten (Herpa, Wiking, Brekina, ...),. Ze werden allemaal van nummerplaten voorzien en waar nodig werden de achterlichten en richtingsaanwijzers met rode en oranje verf bijgewerkt. De vuilnisbakken staan ook buiten klaar op de stoep, het is blijkbaar ophaaldag vandaag.

In de onlangs gerenoveerde stationstraat is het gezellig druk. Naast nieuwe fietspaden werd er ook een grasveldje aangelegd waar de jeugd zich kan uitleven met o.a. voetballen. In het huis met de barokke gevel rechts op de foto is een gezellige wijnbar gevestigd waar het goed vertoeven is. De "horeca" die je vroeger in de stationsbuurt aantrof is helemaal verdwenen. Als je met de fiets van het station naar de binnenstad wil moet je wel een beetje conditie hebben want het is een venijnig klimmetje.