Bertha Eckstein-Diener

De meester en de stenen

Een Tibetaanse meester gaf eens een lezing voor een klas economiestudenten.

Op zijn bureau stalde hij een glazen vaas en een aantal kiezelstenen.

 Een voor een deed hij de stenen in de vaas, tot er geen steen meer bij kon.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.
De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met grind, die hij in de vaas gooide.

 Met een beetje schudden verdween al het grind in de vaas.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een pot met zand, die hij in de vaas gooide.

Met een beetje schudden verdween al het zand in de vaas.
"Is de vaas vol?", vroeg hij aan de klas.
"Ja", oordeelde de klas.

De meester glimlachte en pakte van onder het bureau een kan water, die hij in de vaas gooide.
"Nu is de vaas vol", zei de meester. "Wat kun je hiervan leren?"

Een leerling stak zijn hand op. "Het punt is, dat hoe vol je schema ook lijkt, je kunt er altijd wel wat tussen  strooien "

"Nee", sprak de meester. "Dat is niet het punt.

Dit voorbeeld illustreert dat je nooit alles in de vaas had gekregen als je de grote kiezels er niet als eerste in doet.

 Wat zijn de 'grote kiezels' in jouw leven?

Je opleiding? Een ideaal?

Tijd met mensen van wie je houdt?

Vergeet nooit dat de grote stenen het belangrijkst zijn, omdat het je anders niet lukt."

 

 

Tijd

 

 

Ik droomde, dat ik langzaam leefde ....
langzamer dan de oudste steen.
Het was verschrikkelijk: om mij heen
schoot alles op, schokte of beefde,
wat stil lijkt. 'k Zag de drang waarmee
de bomen zich uit de aarde wrongen
terwijl ze hees en hortend zongen;
terwijl de jaargetijden vlogen
verkleurende als regenbogen .....
Ik zag de tremor van de zee,
zijn zwellen en weer haastig slinken,
zoals een grote keel kan drinken.
En dag en nacht van korte duur
vlammen en doven: flakkrend vuur.
- De wanhoop en welsprekendheid
in de gebaren van de dingen,
die anders star zijn, en hun dringen,
hun ademloze, wrede strijd ....
Hoe kón ik dat niet eerder weten,
niet beter zien in vroeger tijd ?
Hoe moet ik het weer ooit vergeten ?

Maria Vasalis,
uit Parken en Woestijnen.
 

     Het spiegelglas

 

Er leefde eens heel lang geleden

een boertje werkzaam en tevreden

Van weelde was hij niet gewend

een spiegel had hij nooit gekend .

 

Eens toen hij aan het spitten was

vond hij een stukje spiegel glas,

Hij nam 't in zijn vereelde hand

't zat onder 't vuil en onder 't zand.

 

Hij veegde 't aan zijn broekspijp af

en keek er in, en stond toen paf.

Mijn vader zei hij, sapperloot

die is al vele jaren dood .

 

Mijn vader, och die goeie man

hij is het en hij kijkt me an ...

Hoofdschuddend stak hij 't in z'n zak

bekeek het thuis op zijn gemak.

 

En hij begon te overleggen

wat zijn vrouw ervan zou zeggen,

Ze was wat bazig zijn Katrien

zou er om lachen misschien .

 

En omdat hij daar zo bang voor was

verborg hij 't onder zijn matras.

Maar telkens ging hij er weer heen

Mijn vader, zei hij dan tevreên .

 

Dat wekte argwaan bij z'n vrouw

die het hare er van weten wou,

En zodra hij weer de deur uit was

toen zocht en vond zij 't spiegelglas .

 

Wat moet hij daarmee, peinsde zij

er moet iets niet in orde zijn ...

Zo wantrouwde zij haar goede Hein

Ze keerde 't om en keek

en raakte toen geheel van streek.

 

Daar heb je 't nou, ik dacht het wel

er is een andere vrouw in 't spel.

Mijn man, hij heeft geen hart in 't lijf

hoe houdt hij van zo'n lelijk oud wijf.!!!!!

 

dichter onbekend

V an de vele mensen in je leven

R eiken er slechts enkelen tot dichtbij

I edereen zegt gemakkelijk"wat is er?"

E nkelen slechts zullen zeggen "kom bij mij"

N aaste vrienden moet je koesteren

D aarvan ontmoet je er in je leven slechts een paar

 Samen sta je sterk

C risissen bespreek je met elkaar

H uilen of lachen , alles mag

A ltijd zijn ze er , dag en nacht

P as dan kun je spreken van vriendschap

 

Oude wijsdom uit China

 

Een oudere Chinese vrouw had twee grote potten, elke pot hing aan het einde van een stok, welke ze in haar nek droeg.

Een van de potten had een barst……

De andere pot was perfect in orde en leverde altijd de volledige portie water.

 Aan het eind van de lange wandeling, van de stroom tot het huis, was de gebarsten pot nog maar half vol met water.

Twee volledige jaren ging de vrouw dagelijks naar de stroom en de gebarsten pot bracht  enkel maar een halve pot water thuis

Natuurlijk was de perfecte pot trots op zijn prestaties dat hij altijd een volledige pot water thuis bracht.

Maar de gebarsten pot was beschaamd over zijn onvolmaaktheid, hij voelde zich ongelukkig dat hij slechts de helft kon doen als waarvoor hij gemaakt was.

Na twee jaar zag hij dit als een bittere mislukking….

Op een dag sprak hij tegen de vrouw bij de

“Ik voel me beschaamd over mijzelf, vanwege mijn barst lekt het meeste water weg  tijdens de lange weg naar uw huis”

De oude vrouw glimlachte… Hebt u niet opgemerkt dat er bloemen staan aan uw kant van het pad, en niet aan de andere kant ?

Dat is omdat ik altijd heb geweten van uw tekortkoming… Dus plantte ik bloemen aan uw kant van het pad, en elke dag als we terug liepen naar huis gaf u hen water.

  “Twee jaar lang ben ik in staat geweest om deze mooie bloemen te plukken en er het huis mee te decoreren”

Zonder u zou er niet de schoonheid en pracht zijn geweest in mijn huis.

Elk van ons heeft zijn eigen gebreken

Maar het zijn de onvolmaaktheden en gebreken  die elk van ons heeft wat onze levens  zo interessant maakt.

Men moet elke persoon nemen zoals hij of zij is,

 En slechts de goede dingen van hen zien.

Ik wens al mijn onvolmaakte vrienden…

Een prachtige en zonnige dag….

En denk eraan…..ruik de heerlijke

geur van de bloemen aan uw zijde van het pad.