Archief

Toch Vriendschap met de Natuur.


het is regenachtige dag
En de zomer is nu een gemis
Maar we moeten ons er op instellen
met die stormachtige wind,
en veel regen wellen.
Die duisteren dagen en het gure weer
    ...
Maar toch de herfst heeft ook zijn mooie kant
het verkleuren van de bladeren en als het zonnetje 
even door die donkeren wolken komt
Nu kunnen we wat meer op de pc doen
om te zien wat de zomer heeft gebracht
en onze gedachten voorbij laten gaan
Misschien komt  uit ebbe nu vloed.
zo kunnen we weer wat schrijven
en die duisteren dag weer verdrijven.
..
Ergens als je zo hoort is het nooit goed 
Dan is het te heet 
Dan weer te koud 
Maar de natuur doet wat die wil 
Ook zijn de dagen nu kil 
Maar dat is voor iedereen zo momenteel
..
Maar daarom niet getreurd we houden moed
met onze gedachten op te schrijven
en zo ook de dagen uit te laten klinken
en wat je denkt op te schrijven
dat breng misschien weer inspiratie dat is goed voor ieder
en zo ook een beetje bij de tijd te blijven
en alle slechte berichten te verdrijven.
..,
 

  .
deze foto in de vroege morgen gemaakt.
 

  .
deze foto toen het zonnetje even kwam piepen.

lieve groetjes Monik.

laatste deel van de boom.


In oktober als het goud triomfeert in zijn vacht,
Heeft mijn voetstap mij weer, hoewel zwaar en vermoeid,
Dikwijls op een lange pelgrimstocht gebracht.
Naar die boom van de herfst waar de wind mee stoeit.
Terwijl hij een reusachtig vuur van brandend lover toont,
Staat hij rechtop, rustig onder het blauwe azuur,
Naar het schijnt door miljoenen zielen bewoond
Die zachtjes zingen in zijn bladeren van vuur. 
Ik liep naar hem toe met ogen die straalden.
Ik raakte hem aan, met mijn vingers, mijn handen,
Ik voelde zijn beven dat diep in de aarde daalde.
Alsof een bovenmenselijke kracht hem overmande.
e n in heb hem omhelsd, zo heftig, zo vurig,
Met zoveel liefde, dat ik zijn ritme voelde,
Dat mij doordrong en met zijn kracht gedurig
mijn hart bereikte en in mijn aderen woelde.
Ik hechte mij aan hem als een deel van het bos,
Hij werd het voorbeeld waarnaar ik moest streven.
Ik hield van de aarde, het water, het mos.
De wijde vlakte waar de wolken passeren.
Ik had nu kracht genoeg voor mijn vergezicht,
Mijn armen wilden de ruimte beheren,
Mijn spieren en zenuwen maakte mijn lichaam licht.
En ik riep: heilig is deze macht.
De mens moet zijn stempel drukken met volle kracht.
Op al zijn roekeloze plannen om zich te bewijzen.
Hij houdt de sleutels van de paradijzen
En met zijn grote vuist doet hij de poorten springen
En ik kuste de knoestige stam, nogal fervent.
En toen de avond neerdaalde uit het firmament,
Verloor ik mij weer tussen alle dode dingen.
En liep rechtdoor, doelloos ,een beetje verward.
Kreten slakend uit het diepst van mijn dwaze hart.

dat was het gedicht geschreven door 
Emile Verhaeren.

ik wens ieder een fijne week

 

  .
dit is de rest van een stam en weer leven voor andere dieren.
een foto door mijn gemaakt

vervolg van de Boom.

 

  

Vroeg in de morgen zal in de dorpen het volk,
Naar gelang hij zingt of huilt, het weer voorspellen.
Hij kent het geheim van de heftige wolk
En van de zon die pruilend over de kil zal hellen;
Hij is heel het verleden over de droevige velden,
Maar hoe ze ook zijn, die herinneringen
Waar zijn hout van vertelde.
Zodra januari komt binnendringen
En weer boomsap door zijn oude stronk zal zakken
Metal zijn knoppen, en al zijn takken;
Met dartele lippen en de armen breed
Slaakt hij langdurig een aangehouden kreet
Naar de komende dingen.
En dan, met stralen van regen en licht,
maakt hij het weefsel van zijn blaren dicht;
Balt hij zijn knoesten en strekt hij zijn twijgen
Als wil hij omhoog naar de hemel stijgen;
En graaft zo zijn sponzige wortels diep in de grond
Tot hij voedsel in poelen en aarde vond
En soms houdt hij even op ,een beetje verbaasd
Over zijn stille hardnekkige arbeid, zo ongehaast.
Maar voor hij zijn vreugde en kracht heeft herkregen,
o de gevechten, die hij 's winters moet doorstaan,
De zwaarden van storm, de snijdende regen,
De razende winden, de beukende orkaan 
IJzel dat als scherp vijzel hem bijt.
Al die haat en al die strijd,
hagel uit het oosten; sneeuw uit het noorden
En de doodse witte vorst wiens tanden boorden
Tot in zijn bast, waar al zijn vezels zijn 
Die allemaal wringen en beven van pijn ,
Terwijl toch naar men kent 
op geen moment
zijn energie verdween
om stevig te wensen door jaren heen 
mooier te worden in iedere lente.

word vervolgd.
lieve groetjes Monik.

De Boom. van Emile Verhaeren

             Eenzaam.
 

  
Wiegend in de zomer, bevend in winterseizoen.
Met zijn kruin berijpt of van bladeren,
Altijd, terwijl men dagenlang streelde of hakte,
Beheerste zijn leven groot en zonder zwakte 
De vlakte.
**
Hij ziet dezelfde velden sinds tweehonderd jaar,
Dezelfde zaaier en dezelfde maaier;
Ogen van voorouders, lang reeds gestorven,
Hebben gezien hoe zijn schors hij als waaier
Stukje bij beetje heeft verworven
En jaarringen aaneen heeft geregen.
Hij overzag rustig en kalm hun bewegen;
Zijn ruige voet gaf hun van mos een vacht:
Hij waakte over hun middagrust
En zijn schaduw was zacht 
Voor hun kinderen die leefden in liefdes lust.
**
word vervolgd

Langzaam  komt de lente.

Eindelijk is de winter voorbij
dat is wat we ons zo hebben gewenst
en de dieren en mensen zijn weer blij
nu kunnen we aan mooie dingen denken
en ook vele bloemen aan mensen schenken
al is het in een mooie bak of pot
maar brengt voor je zelf ook vreugden
***
zolangzaam gaat de kaalheid van heg en bomen voorbij
nu is komt langzaam uit de winter slaap 
ieder op zijn eigen aard
we kunnen weer naar lekker naar buiten
de vogels doen hun best voor hun nestje 
ook hoor je ze ook fluiten
zo hopen we dat er nog veel mooie dagen komen
**
ook hopen dat alles op aarde goed zal gaan
want de wereld is echt een beetje uit de baan
maar er zijn in deze tijd nog zo veel vragen
ik wil dat iedereen elkaar verdragen
**
niet ieder is daarvoor bereid tot ons  spijt
maar eindelijk moet je niet veel over nadenken
het beste is genieten van elke dag die je beleven mag
leven van ene dag na de andere 
dan als het weer het toelaat lekker even wandelen
om je gedachten te veranderen
dit schrijf ik weer uit mijn hart
en zo gaan we samen weer en hopen het goede pad.



lieve groetjes Monik  
 

Het Meesje. 

Boven de harde, bevroren grond. 
Dwaalt een verkleumd klein vogeltje rond. 
mezeke, mezeke, mezeke klein. 
Wil je niet liever hier binnen zijn? 

Huup: vliegt schuw mezeke weg op een tak. 
Stil maar, jij bangertje, houd je gemak: 
Pieteke , pieteke, pieteke, piet. 
Houd je van kruimels, of lust je die niet?


Kruimeltje, néé!Maar hangt daar geen spek? 
Daarin heeft er een meesje wel trek! 
Schommelend,schomelend, schomelend, kijk: 
Hang hij aan het draadje, den koning te rijk! 

Klauwtje maar stijf om het bengelende koord, 
Het bekje in het lekkere hapje geboord. 
Pikkerde, pikkerde, pikkerde, pik! 
%u2019n Touwtje met spek, en een mees heeft al schik. 

Gekregen van Martin.2005. 

 
.

lieve groetjes

.

2017

Het nieuwe jaar is al weer
bijna een maand oud
2016 maakte het wel koud
niet alleen het
weer
maar ook wat er is gebeurd met geweld
nu is het 2017 en
is ook met ellende begonnen
**
we hopen dat het toch beter
word
de eerste vrieskou is daar de winter is ook daar
vele
willen sneeuw nu die is er ook
nu voor mensen die er uit hoeven
is het mooi
maar ja dat is de natuur
2017 de winter was er
snel
maar als dan na de vorst wat zon eruit komt is het prachtig

**
nu is ook de tijd voor de vogels te verzorgen
met een
beetje sneeuw en harde vorst
vinden ze niets het is hier erg koud
min 10 gr
maar ben dat gewend je hard hier goed af hihihih
**

ook het nieuwe jaar is ergens begonnen
waar het jaar 2016 mee
is gestopt
door de natuur en storm
maar ook met het geweld

wanneer houd dat eens op
**
wat hebben die mensen er nu
aan
om met geweld mensen uit het leven te rukken
of
verwonden(en dat alles voor een geloof)
waardeer ieder mens zoals
die zijn
laat ieder in zijn geloof die ze willen
**
ik
heb in de bijbel gelezen
er komt geen oorlog
maar de mensheid

maakt zichzelf kapot
en zo is het al goed mee bezig
WAAROM
IS EN KAN ER GEEN VREDE ZIJN
dat zou iedereen willen
leven en
verstaan elkaar
**
lieve groet Monik.

Dit gedicht heb ik gekregen 
via email vond het zo mooi.

  Wensen voor mijn vrienden 2017 



Voor het nieuwe jaar geen grote woorden

op een peperdure kaart

gewoon de meest oprechte wensen

op deze email-kaart.
**


Blijf gezond en zoek het geluk

in alle kleine dingen,

in je thuis, je familie, je werk

in dierbare herinneringen,bij je vrienden
**


Maak wat tijd voor ieder

die je nodig heeft.

Laat je dragen door degenen

waar je zoveel om geeft.
**


Doe veel dingen die je graag doet,

bouw wat stress af en geniet.

leef tevreden en dan heb je

een prachtig 2017 in het verschiet !!

**,
 
 
 

Wat ik zo over advent denk.

Het jaar gaat snel voorbij het is al weer tweede advent,
Zo langzaam gaat het jaar weer naar het einden
Dan geeft het weer een grote wenden,
Het is nu al overal een kerst stemming,
En zeggen het is de tijd voor te bedenken.
Er zijn er veel die geven grote en kleine geschenken,
Ik vraag me af moet dat nu speciaal in deze tijd zijn,
Als ik een Engel was en alles kon veranderen.
Dan zou ik iedereen gezondheid en vrede willen schenken.
Maar vooral geen geweld van mens en natuur.
Er zijn zo veel kleine dingen die je kunt bedenken,
Waarom nu juist in deze tijd van advent.
Als je het hele jaar een beetje begrip hebt voor elkaar,
Geef je naaste een klein gebaar.
Al is het maar even praten en reik ze de hand.
Geef elkaar een beetje attentie
Het hele jaar maar waarom juist met advent.
Ik wens iedereen een mooie en gezonde tijd.
En als het kan sta voor elkaar daar
En voor u mede mensen klaar.

  
  
.

lieve groetjes Monik

In mijn fantasie op avontuur  

We gaan weg al is het weer nog zo guur  
Daar waar ik liep was een lange laan  
Opeens een stuk verder kwam ik in een bos aan  
Liep op een smal padje en viel op mijn gatje 
Dus bleef ik maar even zitten 
Het was even stil toen opeens schreeuwen en krijsen 
Dat waren een school van kraaien  
Het was ook nog pech want het was hard aan het waaien  
Ik liet mijn fantasie gaan maar het heeft zich niet veel gedaan 
Hoorde wel de dieren piepen en ritselen  
Het waren anderen dieren die begonnen te gieren  
Langzaam werd het donker om me heen  
Dat gieren vond ik gemeen  
Ging een stuk verderop langzaam terug  
Een stukje verder op een andere plek  
Dat was ook even iets geks  
Door de bomen en stronken 
Zag ik in de verte een licht  
Dus zo ik ben nieuwsgierig ging ik wat dichterbij 
Ik dacht zie niet goed dacht ben ik bedronken 
Daar lag een grote poen, poen dat licht had gegeven  
Ik was toch wel even aan het beven  
Daar kwam alles in het bos weer samen  
En begonnen weer te schreeuwen en gieren 
Nu waren het niet allemaal dieren  
Achter struiken kwamen kleine wezens  
En riepen boe,boe, het waren kleine spookjes 
Maar dat was nog niet gedaan kreeg langzaam toch paniek  
Dan opeens kwam een heks uit de lucht 
En zei wat doe jij hier ben je ziek 
Nee, zei ik ben verdwaald en weet niet waar heen 
En alles was aan het gillen en gieren 
Een gebrul van alles hoorde je het was veel lawaai 
De heks kwam even terug en vroeg  
Weet jij wat voor feest het nu hier is  
Ik in paniek zei nee weet ik niet 
De heks zei, het is Halloween  
Oei, ik in paniek werd zo uit het bos gedreven  
Ik was daar geen uur meer gebleven  
Gelukkig vond ik het padje weer en langs de laan 
Zo dat was mijn fantasie  
Dit is mijn zomaar in gevallen 

 
.

             lieve groetjes Monik