De mens

Als je het leven neemt
zoals het komt
Loop je minder kans
dat het leven jou neemt

Want pas als je probeert
alles naar je hand te zetten
Of je enorm verzet
wordt het leven moeizaam

Laat eens komen wat er komt
bezie het en geniet
Van de mooie dingen
neem de slechte er maar bij

Het leven zal gaan lachen
en de zon laten schijnen
Waar nu de angst en pijn
en het onweer zich bevinden

Het sprookje van het verdrietige Verdriet
Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam. Ze was wel al tamelijk oud maar haar loop was licht en haar lachen, had de frisse glans van een onbezorgd meisje. Bij een inééngekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden . Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen. Ze bukte zich en vroeg "Wie ben jij?" 
Twee bijna levenloze ogen keken moe ophoog. "Ik? Ik ben het Verdriet." Fluisterende een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen.
"Och, het Verdriet! ", riep de kleine vrouw blij alsof ze een oude bekende begroette. "Je kent mij?" vroeg het Verdriet wantrouwend.
"Natuurlijk ken ik jou. Steeds weer heb je mij een stuk weg begeleid". "Ja maar, stotterde het Verdriet, Waarom vluchtje dan niet voor mij?"
"Waarom zou ik voor je vluchten, mijn liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt. Maar wat ik je wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit?' "Ik...Ik ben verdrietig" antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten. "Je bent dus verdrietig" zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. "Vertel me eens wat jou zo bedrukt."
Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. "Ach, weet je, begon ze voorzichtig, het is zo. Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje bij ze te blijven. Maar als ik kom schrikken ze
terug. Ze zijn bang voor mij en mijden me als de pest.".
Het Verdriet slikte hard. "Ze hebben spreekwoorden uitgevonden met welke ze me willen verbannen. Ze zeggen "Ach, het leven is een groot feest". En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen "Geërgerd is datgene wat hard maakt". En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen "Je moet je maar bij elkaar houden" En ze voelen het getrek in de schouders en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs opdat ze mij maar niet hoeven voelen."
"Och ja, bevestigde de vrouw, zulke mensen ben ik al vaker tegen gekomen.'! Het Verdriet zakte nog verder in elkaar. "En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen. Als ik heel dicht bij ze ben kunnen ze zich zelf ontmoeten. Ik help hen een nest te bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen. Wie verdrietig is heeft een erg dunne huid. Het leed breekt weer op als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toe laat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen." Het Verdriet zweeg.
Haar huilen was eerst zwak ,toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld. De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze en streelde zachtjes het bevende hoopje. "Huil maar, "Verdriet" fluisterde ze liefdevol. "Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de moedeloosheid niet meer aan de macht is." Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en bekeek haar nieuwe met gezellin verbaasd aan. "Maar .. ...maar.. wie ben jij eigenlijk?" "Ik?", vroeg de kleine oude
vrouw grijzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een jong meisje, "Ik ,ik ben de Hoop."

Een vriend

Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die mij het best begrijpt.
Samen met mij deel je de tranen
daarom wil ik je absoluut niet kwijt.

Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die er altijd is.
Je staat altijd klaar voor een ander
er is absoluut niets wat ik bij je mis.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene waarvan ik het meest leer.
Hoe ik af en toe ook de fout in ga
jij bent er altijd voor mij, telkens weer.
Van alle mensen op de wereld,
even jij degene die ik het meest wil geven,
omdat jij mij geleerd hebt
te genieten van het leven.
Van alle mensen op de wereld,
ben jij degene die ik het meest vertrouw.
Lieve vriend,
ik hou ontzettend veel van jou!

Oorlog
Waarom bestaat er oorlog, die vraag,

vragen veel mensen zich af.
Mensen die oorlog voeren zijn niet goed bezig,

ik vind ze gewoon laf.
De slachtoffers kunnen niets terug doen.
Alles wat ze hebben word afgepakt zelfs al is het hun laatste schoen.

Al dat geweld moet gewoon stoppen,

wat heeft het nou voor nut.
De slachtoffers zitten erna echt in de put.
Je wint er niets mee, waar doen ze het voor.
het is iets waar ik me heel erg aan stoor.
Maar dan begin ik bij me eigen.
En streef ik om een beter leven te krijgen,

niet voor mezelf maar voor deze mensen die geraakt zijn.
Door verdriet en door pijn.
Ik zal proberen iets te gaan veranderen,

in me eentje lukt dat niet

maar wel met nog duizend anderen.

Vergeet die overbodige luxe

Het doet soms pijn als je mensen hoort vertellen wat er allemaal gebeurt. We leven in een overbodige luxe dat we niet weten wat er aan de hand is met anderen. Als er een vrouw langs de kant zit te bedelen ben je vaak er niet op geconcentreerd en loop je haar voorbij alsof het niets is.
Ik ken zo iemand en ze heeft het moeilijk. Ze leeft in nauwe toestanden, waarmee ik bedoel dat ze geen geld heeft om te eten, geen geld heeft voor studies waardoor ze amper ergens kan geraken in het leven. Ik vind het erg voor haar, want ze moet bukken om tomaten te plukken. Door al dat bukken krijgt ze pijn en dan is er geen dokter die er voor haar kan zijn. Ze heeft geen geld, ze heeft geen kleding, het is een drama als in een film die je in de werkelijkheid leert kennen. Je wil haar helpen maar je weet niet hoe. Wat kan je doen buiten haar hulp aan te bieden en ze vooruit te helpen met haar studies. Ze wil niet praten over haar verdriet, want ze vertrouwt de mensen om haar heen helemaal niet. Ze kan genezen van dit drama eens ze de luxe van ons in handen krijgt. Haar moeder en broer zijn ziek, haar broer moest zijn studies opgeven. Zij moet nu toiletten schoonmaken zonder al te veel te verdienen. Zo moet ze haar moeder, broer en zichzelf onderhouden. Niet alle mensen betalen, mensen lopen weg en schelden haar uit. Ze moet sterk zijn en van zich afbijten.
Een vader bestaat niet meer voor haar, het land waar ze vandaan komt heeft hem gevloerd en begraven. Eén kogel was genoeg om haar leven een ommekeer te geven en te vluchten van haar land, van haar vrienden en familie.
Help haar, doe iets, maar wat? Wat kan je doen zonder je weet hoe? Ik wil haar helpen, ik wil haar steunen, maar geef me een kans. Geef haar een kans om te leven.
Met deze tekst wil ik mensen één raad meegeven. Geraak niet gefrustreerd door het kleine iets, denk dan aan deze persoon die het moeilijk heeft, die door het leven gaat met verdriet. Genieten mag je van het leven maar trek je niet van het minste iets aan, als je weet dat voor sommige mensen het leven een andere richting is ingegaan.

Traantje van geluk.

Ik ben vloeibaar en zacht,
Ik loop vanaf jouw ooghoeken,
De trappen af naar je neus,
En glijd naar je blozende wangetjes,
Naar beneden,
Ik ga vervolgens langzaam naar je mond,
En streel je lippen,
Ik kus ze,
En geef je een zoet –zure smaak,
Ik ben een traan,
Een traan van geluk,
En je denkt telkens weer aan mij,
Als je een traan laat,
Van verdriet,
Of van geluk,
Ik ben van jou!

Een roos vol verdriet.

Er was eens een roos met vele mooie blaadjes ,velen werden er van geplukt, maar eentje werd er uit het hart gerukt .
Dat deed vreselijk veel pijn ze zou nooit meer de zelfde zijn .
Het hart bloede maar door en door tot ze het geloof in zich zelf bijna verloor. Maar ooit komt er een tijd dan krijgt de plukker spijt
en zal er iets gebeuren dat ook de plukker zijn hart zal verscheuren, en dan pas zal deze weten ik mocht haar nooit vergeten.

Vrede.

Ik geef je Mijn vrede, Ik reik je Mijn hand.
Ik geef je Mijn sterkte, door Mij houd.
Ik geef je genade, een teken van trouw,
Ik ben als een Vader , Ik ben er voor jou. 

Ik geef je Mijn vriendschap,een arm om je heen,
Ik geef je Mijn zegen, je bent nooit alleen.
Ik geef je Mijn warmte, een vuur in de kou,want
Ik ben als een Vader, Ik ben er voor jou.
Ik geef je Mijn toekomst, Ik geef je Mijn Geest,
als gid,s in de wereld,op weg naar het feest.
Ik geef je Mijn liefde die nimmer benauwd,want
 Ik ben als een Vader,Ik ben er voor jou.
Ik geef je Mijn blijdschap, Ik geef je Mijn kracht,
Ik geef je Mijn uitzicht als licht in de nacht.
Ik geef je Mijn leven, omdat Ik van je hou, want
Ik ben als een Vader, Ik ben er voor jou.

God,s Zegen.

Ik was het kind van duizend moeders

En duizend dochters baarde ik

Ik was een zus van duizend broeders en

Iedere broer was ooit mijn zus.

Wellicht was ooit mijn zoon mijn vader

Mijn ergste vijand was mijn lief

En de oom van mijn geliefde opa

Was ééns mijn nichtje, klein en lief

Ik woonde bij de indianen

Waar ik rond de totem liep

En later was ik weer een neger

Die koppen snelde en buiten sliep

Ik was een middeleeuwse heks

Zat aan de tafel bij een koning

En later was ‘k een stoere zeebonk

Of hoorde bij een toverkring

Ik kan mijn levens niet meer tellen

Op al de vingers van mijn hand

Maar één ding kan ik wel vertellen

Er is steeds wel een hecht verband

En ooit komt aan die rij van levens

Een wonderlijk en lieflijk eind

Dan ga ik naar het land van liefde

Waar elke dag het zonlicht schijnt

Daar wandel ik dan met mijn liefste

Die eeuwenlang al bij me hoort

Wiens stem ik doorheen al mijn levens

Diep in mijn ziel steeds heb gehoord.

Graag wil ik jullie mijn warmte geven,

een luisterend oor,een goede raad.

een gedicht een blij gezicht.

een bloem,een zoen.

Een plek om in te kunnen schuilen.

een schouder om te huilen.

In deze donkere dagen.

verdriet van elkander dragen.

soms word ik even stil,

kan geen woorden vinden,

terwijl ik het graag wil.

Kom allen zitten en warm elkaar,

bij deze open haard.

Samen sterk, dat maakt het leven,

weer de moeite waard.

hierbij wens ik jullie

een fijne kerst en een

gezond en gelukkig nieuwjaar.

Elke keer dat een hand naar een ander wordt uitgestrekt om te helpen
Dat is Kerstmis
Elke keer dat iemand boosheid aan de kant schuift en naar begrip streeft
Dat is Kerstmis
Elke keer dat mensen hun verschillen vergeten en zich hun liefde voor elkaar realiseren
Dat is Kerstmis
Moge deze Kerstmis ons dichter brengen bij de energie van menselijk begrip en de zegen van vrede!
                  PRETTIGE KERSTDAGEN EN EEN GELUKKIG 2006

KERSTWENS 2005

Laat vergeving ons pad naar innerlijke vrede worden.
Laat gelach en vreugde de muziek van ons leven worden.
Laat verbazing over het wonderlijke mysterie van het leven
ons terug een kind doen worden.
Laat liefde ons herinneren aan de eenheid met God.
Laat de kracht om schuld en ego los te laten
in ons geboren worden.
Laten pijn en lijden onze ziel transformeren tot een stralende ster.
Laten mededogen en dienstbaarheid ons geschenk zijn
aan alle wezens.
Laat het tijdperk van intuïtie en wijsheid
zich manifesteren in onze geest.
Laat het licht een bevrijdend vuur ontsteken in ons hart.
Laten we stil zijn en luisteren naar de adem van God 
in iedere hartslag.

 Vrolijk Kerstfeest.