Bloemknopje.

                                     Zon, lieve zon,

Ik wou dat ik u begrijpen kon, want u bent steeds even stralend en blij. U schenkt levenskracht en geeft ons liefde erbij. U geeft en geeft maar,  en wordt het nooit moe. U geeft en u geeft maar, wat ik er ook mee doe.                                                

Zon lieve zon,

Ik wou dat ik nu begrijpen kon, hoe ik, uit het spectrum van uw stralen kan leren, hoe men de schepper moet eren. En hoe men in dit aardse leven net als u, steeds in vreugde kan leven. Mens, onwetende mens, je kreeg een plaats op de mooiste bol in het universum. Je kreeg mineralen, planten en dieren om je heen, je kreeg lucht om te ademen, water om te drinken, alles wordt jou gegeven om te leven, en alles met elkaar te delen, want niet nemen en vasthouden, maar geven is het geheim van het leven.

Mens,wat ik je wens:

Laat je leiden door liefde, zoek naar wijsheid, zoek naar waarheid, voel blijdschap en dankbaarheid, verbind je met de oorsprong, met de bron,  word lief en wijs, houd van alle leven, deel liefde uit, leef in harmonie en vrede, beleef het leven zoals het jou wordt gegeven, en leer geven om te geven. Zo kan je de schepper in zijn schepping eren, en word je zelf een kleine zon!  

Dag wereld

Dag wereld, dag mensen, dag vrienden allemaal!

Wij groeten U en wensen ieder mens een gul onthaal!

Dag wereld, dag mensen, dag vrienden allemaal!

Wij groeten U en wensen ieder mens een gul onthaal!

Een wereldstad vol kleine mensen, Waar zijn we nu toch aanbeland,

Hier lopen met hun grote wensen, De nummers van het niemandsland.

Heel anders onze eigen wereld, Waar weer een mens zichzelf kan zijn,

De mensen lieve woorden spreken, Een vriendentaal als dit 

Dag wereld, dag mensen, dag vrienden allemaal!

Wij groeten U en wensen ieder mens een gul onthaal! !

Gevoelens van weemoed,
terug in de tijd,
toen alles nog goed en mooi was.
spontaan en liefdevol,
nu is alles koud en kil.
niet dat ik dit wil,
een ziekte,
die staat maar niet stil .
als je niets meer kan geven
en alleen nog maar neemt,
wordt het leven
kil en koud om je heen.
spontaniteit is verdwenen
als sneeuw voor de zon.
vrolijkheid in de kiem gesmoord,
samenzijn is niet meer 
je voelt je zo alleen.
de warmte is verdwenen,
het hart is als een steen,
het houden van gaat nooit weg!

't Is goed in 't eigen hert te kijken
nog even voor het slapen gaan
of ik van dageraad tot avond
geen enkel hert heb zeer gedaan.

of ik geen ogen heb doen schreien
geen weemoed op een wezen lei
of ik aan liefdeloze mensen
een woordeken van liefde zei.

en vind ik in het Huis mijns' Herders
dat ik een droefenis genas
dat ik mijn armen heb gewonden
rondom een hoofd dat eenzaam was.

Dan voel ik op mijn jonge lippen
Die goedheid lijk een avondzoen
t is goed in t eigen hert te kijken
en zo z'n eigen ogen toe te doen.

ALICE NAHON

Stil zijn

Stil zijn, afwachten, geduld hebben,
vertrouwen op wat er komen gaat.
Niets moeten, laten komen.

Loslaten, verwachtingen loslaten.
Alleen jezelf, alleen met jezelf.
Anderen laten, anderen loslaten.

Angst voor niets, angst voor alles.
Een met jezelf, een met de natuur.
De natuurlijke omgeving om je heen.

Een met de eenzaamheid.
Alleen met je eenzaamheid.
Een met de heelheid in jezelf.'

Een met het moment, niet afwachten.
Bewustwording van het moment,
in het moment.

Alleen zijn.

Ontvangen van Ron Beket

De trein

Van in de verte zie ik het rode licht
Ik moet stoppen, de slagboom gaat dicht
Ik hoor in de verte een denderend lawaai
Is het niet beter dat ik me omdraai ?

Maar neen, ik moet verder en blijven staan
En deze kwelling opnieuw ondergaan
De trein raast voorbij, ik sidder en beef
Ik voel mijn hart kloppen, ga over de schreef !

Door de ramen de mensen, ze gapen me aan
Niemand van hen is met mijn angst begaan
Niemand kan weten hoe ik me voel
Niemand kan begrijpen wat ik bedoel !

Ik zie slechts nog flitsen, de zon in een raam
Ik voel me zo slecht, verschrikkelijk eenzaam
Dan komt het laatste, de trein is weer weg
De slagboom gaat open, ik rij weer weg.

Sinds mijn dochter stierf maakt een trein me zo bang
Is het omdat ik zelf naar de dood verlang ?
Alleen heb ik nu nog niet de kracht
Want ik weet niet of zij daar op me wacht...


Lou Knaepen

Mijn allerliefste,

Ik loop over een lange donkere weg.
Ik kijk om me heen.
Ik ben helemaal alleen.
Plots zie ik licht en hoor ik mijn naam.
Ik kijk op en in de verte zie ik jou staan.

Ik ren naar jou toe, maar ik struikel.
Als ik opkijk ben je verdwenen.
Het licht verdwijnt

 en ik kom langzaam overeind.

Ik vervolg mijn weg en dan ineens zie ik jou weer staan.
Ik ren naar je toe en val in je armen.
Hand in hand lopen we verder.
En in de verte zien we de zon die naar ons lacht.

Dan struikel ik weer, maar jij haalt me overeind.
Ik sta even stil en kijk je even aan.
Ik pak je hand en kijk diep in je blauwe ogen.
Dan vraag ik of je voor altijd met mij mee wilt gaan.
Geef me je hand en trek me mee richting de zon.

Op weg naar ons geluk!
Mijn hand in de jouwe.
Ik laat je nooit meer los!

Voor mijn allerliefste VADER

Vader, wat zou ik er voor willen geven

als je er af en toe nog eens kon zijn

en een zondag kwam zitten in mijn leven

bij mijn werk en mijn boeken en mijn wijn.

 Soms zie ik nog mannen van vijfentachtig

(je weet wel waar) met een gezicht vol zon

en zin, en dan denk ik: godallemachtig

als ik hem zo nog eens meenemen kon.

Want op de een of de andere manier

leef ik toch ook nog steeds voor jou: jouw ogen

wil ik, met hun aandacht, pret en mededogen

bij mijn geploeter, mijn huis en mijn hier:

en ik zag ze zo graag een keer genieten

van al wat ze met tranen achterlieten.

Vragen, je stelt er toch wat af zeg,

Nooit op gelet, hoeveel keren je vragen stelt in je leven

Iedere dag één, zou zeven maken

Maar ik weet als een ieder zijn vragen op zal tellen

Je tot de verrassing zal komen, dat een groot gedeelte

Van je leven bestaat uit deze vragen stellen

Vragen? , je stelt er toch wat af zeg!

Alles wil je zo graag weten, daarom is het nodig

Deze vragen te stellen, om niets te kunnen vergeten

Overzien, stel je voor

Dat er iets je is ontgaan, dan zal je weer vooraan moeten

Gaan staan, om weer een vraag te stellen.

Vragen?, Waarom toch stel je er zoveel in je leven?

Om te leven?

Om te weten?

Voor kennis?

Voor verleden te vergeten

Om de volgende stap, niet over te slaan

Of om gewoon met de stroom mee vooruit te gaan

Vragen?, Stel ze zoveel je kunt in je leven

Ze maken deel uit van een menselijk bestaan

Om gezamenlijk naar een mooie toekomst te gaan

Vragen, zonder kan je niet leven.

Wat is geluk?

zomaar een zonnige dag en niets hoeven te doen

niet rijk, maar voor het hoognodige genoeg poen

minder pijn

door de zonneschijn

veel innerlijk werk verricht

en nu weer vreugde op mijn gezicht

vallen en opstaan

het blijft maar doorgaan

soms zwaar maar mijn les weer er uit getrokken

zegt niet dat ik niet heel erg was geschrokken

zielenpijn van een kind

is niet iets waar je direct antwoord op vindt

laat je probleem een uitdaging zijn

dat doe ik maar toch is er veel pijn

meditatie en diep naar binnen gaan

daar heb ik altijd veel aan

en dan ineens lijkt het tij gekeerd

en heb ik levenslessen geleerd

laat het nu a.u.b. even rustig blijven

even geen zout in de wonde wrijven

maar mocht er weer een storm over me gaan

zal ik me er weer door heen slaan

ik geloof in de perfectie van het Goddelijke plan

en zie er achteraf vaak de bedoeling van

ik ben blij om in deze tijd te mogen leven

omdat het spirituele pad veel inzichten kan geven

nu kan ik er ook weer voor anderen zijn

gelouterd door mijn eigen pijn

dit is wat ik even met jullie deel

uit een opgeluchte keel

uit een hart vol zonneschijn

op dit moment is het leven fijn

shama-e

De namen doen hem denken
aan de dagen van weleer
toen alles nieuw was, avontuur :
water droeg hem en de wal - een interval
tussen schip en later.

Hij gaat nu met een stok
maar in zijn hoofd
reist hij nog steeds,
gedragen door gedachten
die wijlen tussen hier en toen.

Hij aarzelt soms om met gepaste schroom
te denken aan de grote reis
die nog beginnen moet,
de steven wendend naar die ster
gedragen door vertrouwen
tussen hier en later.

Mijn lief mens

Vanmorgen was ik even heel dicht bij je.
Je hart zei me dat je me voelde
Ik heb je teder aangeraakt.

Vrede en rust,
ik zou het je zó graag willen geven.
Ik zie hoe je worstelt, het moeilijk hebt.
Je tranen maken mijn vleugels soms nat
als ik in mijn poging je te troosten
heel dicht bij je ben.

Hoe graag zou ik je willen zeggen:
”stil maar, het komt wel goed”
Lief mens met wie ik al vele levens samen reis
je bent de volgende stap aan het zetten
op je lange weg.

In het donker is je pijn intens,
bijna niet te dragen.
Weet dat ik steeds bij je was, ben en zal blijven.
In een onuitputtelijke bron van troost en liefde
zetten wij sámen die volgende stap.

Veel liefs van je engel.

Elly Sablerolle

Een lach ...

Hoeveel krijgt een mens voor zijn kiezen?

Hoe verwerk je al die verliezen?

Waar moet je naar toe met je angstige gedachten?

Wie zit er op jou gezeur te wachten?

Wie praat de angst uit mijn hoofd van weer een verlies?

Dat misschien weer gaat komen?

Het achtervolgd me in mijn dromen.

Ik sta er mee op begin mijn dag.

Met altijd en immer mijn vriendelijke lach.

maar wat een ander niet ziet.

Is mijn stille verdriet.

Achter een lach valt veel te verschuilen.

maar van binnen moet ik huilen.

Beschermengel

Engel ik weet dat je bestaat

maar waar ben je?

Dat is waar het mij omgaat.

Ik zou je graag willen zien,

of voelen

Is dat mogelijk misschien?

Elke keer probeer ik met in contact te

komen

Gewoon weten wie je bent en wat je doet.

Maar hier kan ik alleen slechts van dromen

En dat is dan ook wat ik doe.

Als ik ooit verleden ben
en iemand vragen zal
wie ik was en wat ik deed,
hoop ik dat men zeggen zal:
hij was een mens
die  zijn doel zocht,
wie hij was - daar en toen,
op dat moment.

Hij zocht een melodie
en vond wat noten.
Hij zocht naar een verhaal,
speelde met een handvol woorden.
Soms werd het aarde-donker,
dan weer helder-licht.
Toch ging hij verder
omdat hij wist ooit thuis te komen
waar alles nieuw is en in evenwicht.

Zo poogde hij de weg te vinden,
een stap in d’ eeuwigheid
naar ‘t alomvattend weten
En in zijn dromen vond hij
voleinding en begin.