Archief

Hier sta ik ... een beetje alleen maar niet verlaten

het enige wat ik me nog herinner is jouw naam

de rest verdween als een zonsondergang in mijn hart

en kreeg daar een plaats om eeuwig te verblijven.

Maar hoe graaf je herinneringen op diep in mijn hart

hoe weet ik in welke schatkamer jouw aanwezigheid zit

want mijn hart is een warme bodemloze cosmische plaats

waar ik lichtjaren zou moeten zwoegen om jou te vinden.

Ik weet dat je er bent en herken enkel nog de warmte in jouw blik

ook al zie ik jou nooit meer terug mijn vriend, jouw naam staat

onvergankelijk gekerfd op de wand van mijn hart

waar zelfs het verstrijken van de tijd geen vat op heeft.

Ongekooid en in volle vrijheid turend naar de horizon

stil in mezelf ... een beetje alleen ... maar nooit verlaten

Als Huisvrouwen staken

  Nee, nee, mijnheer, ik schrijf dat woord niet meer

Marie is nu wel wijs en doet 't nietmeer

En u hoeft heus niet zo beduusd te kijken         

Ik zie, u denkt: Wat is dat voor gezeur??

Als u aandachtig luistert zal dat blijken.

Ik ben gezinshulp in mijn eigen huis;

ik ben all-round verpleegster zonder kruis

ik kan rake diagnose stellen

is 't waterpokken, kinkhoest of de bof              

Of was die laatste repetitie soms een sof

ik kan het in één oogopslag vertellen

Ik ben een strijkmachiene, de poetsmachiene,

ik ben de afwas- en de droogmachine

ik ben de zoek-es-op-ik-zie-het-niet machine

ik ben de broodsnij- en de broodinpakmachine

de koffiezet- en de pleeënboenmachiene

en ik gebruik geen olie- of benzine

Ik ben de glazenwasser en de "wasserij"

ik ben de tuinman,  'k hou het netjes bij

ik maai het gras per maand vier, vijf, zes keren

geloof mij: heel dit radarwerk staat stil

wanneer mijn moede arm eens niet meer wil

dan moet de hele troep misschien kreperen.

Ik ben gepromoveerd, psygologie

gewoon aan huis kreeg ik de theorie

'k geef toe: speciaal dit vak belast mij zwaar        

zeven frustraties in 1 tent- 't is waar

dat ik dat soms maar moeizaam kan verduren.

Soms is het mij alsof ik angstig droom

want: 'k ben ook paedagoog, en econoom

ik ben de schouder om op uit te huilen

ik ben de keeper, ik vang alles op

en alle missers vallen op mijn kop

nou 'k verzeker u, dan heb ik grote builen

' k Ben (sta mij toe, dat ik nog verder ga)

serveerster in een cafetaria

zelf ben ik kok, en kook met variatie

ik ben de werkster en de keukenmeid

en 'k doe het goed -dat moest ik even kwijt-

want niemand vindt dit eigenlijk een prestatie.   

Je staat verbaasd, waar 'n mens nog tijd voor vindt

want ik kreeg ook zo nu en dan nog eens een kind

dan stond een ieder van GELUK te kwelen

en  'k paste het weer in 't programma in

want 'k werd de babysitter in de min

en iedere vrouw weet dit weer klaar te spelen

Soms voel je
hoe iemand je zoekt,
je voelt het aan zijn handdruk
of je ziet het aan zijn ogen.
Het is een uitnodiging tot vriendschap.
En toch ben je bang en onzeker
om dat teken verkeerd te verstaan.
Je droomt wat allemaal zou kunnen,
maar je durft zo moeilijk zeggen:
"ik vind je tof,
ik wil van je houden,
ook al ben je heel anders!"
En toch is het dat
waarop die ander wacht.
Vriendschap is een stap durven zetten,
je vertrouwen aan iemand schenken,
en je veilig voelen.
Vriendschap is luisteren,
aanvoelen, stil worden.
Het geeft een nieuwe horizon
aan je leven.
Je moet je onmacht,
je kleinheid niet meer verbergen,
je moet ze niet langer alleen dragen.
Er is iemand
bij wie je altijd terecht kunt,
een echte vriend.

Waarom zou de mens niet mogen huilen,
 en zijn pijn laten zien..
Waarom groter als groot zijn,
 terwijl de tranen prikken achter de ogen..
Waarom geen eerlijk verdriet tonen,
omdat de weg zo zwaar blijkt te zijn..
Laat de tranen maar vloeien,
en verwerk deze pijn.
Maar dan mag de mens ook lachen,
 en de vreugde laten zien.
Heerlijk om blij te zijn,
met vreugdetranen op de wangen.
Dus ook ongeremd gevoelens tonen,
 vreugde en verdriet,
 hand in hand.
De weegschaal in het midden,
het leven weer in balans.
Dus alle moeilijke momenten,
iedere trieste dag,
beginnen met een borrel van binnen,
 en liefst een stralende lach.
Dan is het evenwicht gevonden,
 om je door het 't leven te slaan.
God heelt alle wonden,
 je hoeft er alleen maar open voor te staan..

Op van de zenuwen,
dat is niet best meid.
Je weet er alles van.
Geef jezelf rust zegt men dan.
Ik wou dat ik dat kon.
Maar mijn hoofdje is soms net een tijdbom.
Er is wel eens een tijd,
dan is er een en al spiritualiteit.
Zo rustig is dan mijn geest,
en dit waardeer ik het meest.
Maar als ik erg ben gestrest.
Vergeet dan maar de rest.
Agressie, onrecht, verdriet en pijn,
laat me dan zo zijn.
Het is iets wat ik absoluut niet wil.
Maar het overkomt me en staat nooit stil.
Ik ben een echte zenuwpil.
Behoorlijk eigenwijs en doe vaak wat ik wil.
Terwijl mijn hartje openstaat,
voor één ieder die hierop ingaat...
Want voor een goed doel,
geef ik heel wat liefde en gevoel.
Daarom heb ik voor elk mens,
eigenlijk maar één wens.
Vergeet mijn nerveusiteit,
en zie wie ik ben in werkelijkheid.
Een lieve meid met veel spontaniteit,
in voor vrolijkheid en soms spiritualiteit.