Altijd onder weg naar Morgen

Lieve mensen,

Dit is een nieuwe log, reden dat ik er een dagboekje van maak van mijn dagelijkse belevenissen , en wat er al zo ter sprake komt....
Ik ben nu allestaand mijn man is wegens een Frontale temporale dementie uit huis geplaatst  dit gebeurde op 17 augustus 2005.

In juli heb ik mijn Boomertje (hond) moeten laten inslapen en heb veel verdriet gehad,mijn man begreep dit allemaal niet ,dus extra moeilijk voor mij,,,, kan nog wel huilen en doe dit ook vaak,verdriet om mijn man die zomaar weg is en nooit meer thuis komt... dit is hard maar zal er door moeten.en ben Boomertje ook nog niet vergeten  het leven kan hard zijn.



Vandaar dat ik nu een nieuw blog ben gestart om zo mijn lief en leed te schrijven...  want is mij gezegd schrijf het van je af.... maar beschouw dit niet als een klaag gezang van mij,ik ben een vechtster en heb dit al vele jaren gedaan, maar er zullen meer mensen zijn die dit ook mee maken en samen staan we sterk.....

Morgen schrijf ik weer...  en meer.....