ELURU.

Volgens een Tamil traditie viert men 15 januari het PONGAL feest. Eigenlijk wordt het einde van de winter ( gedaan met 26 à 27 graden, vanaf nu in de dertig...) gevierd. Tevens is het een oogstfeest. Men stookt vuurtjes op de straten, men plaatst er een pot naast en die mag overkoken ( de betekenis van PONGAL). Voor de tempels en huizen maakt men kolams, kleurige tekeningen met wensen. Het is een familiefeest met de traditionele cadeautjes. En een feestelijke optocht op straat mag natuurlijk niet ontbreken. En ons ontbijt vandaag : Lassi ( yoghurtdrank) met banaantjes. 

Vandaag was het tempel-dag, en je hebt ze hier aan de oever maar uit te kiezen. De nieuwe Mahakaleshwar Shivatempel trok veel aandacht. De blauwe Sri Sri Radha Gopi was echter eerst een bezoekje waard. Verder op rivieroever was er ook nog het Cottonmuseum. 

Boottocht op de Godavaririvier. Met bussen naar het vertrekpunt, ongekende drukte bij het vertrek van een twintigtal boten, een boottocht met entertainment ( meestal van de opvarenden zelf) en zes uur loeiharde muziek of omroeper. Ontbijt en lunch ( op Indische wijze) inbegrepen. De mooie natuur kwam zo wel op tweede plaats, het einddoel, een tempel werd een overrompeling. Zeer drukke dag. 

RAJAHMUNDRY mag ook, als je reeds je tong verstuikte bij het lezen van de titel. De cultuurstad van Andhra Pradesh, gelegen aan de heilige Godavari rivier, is onze volgende grootstad op 72 kilometer en 2 uur 15 verder dan onze vorige locatie. Enkele enorme bruggen voor trein en ander verkeer heersen hier aan de oevers waar men komt baden in nochtans niet geheel proper maar dus heilig water. Een boottochtje is dan ook een aanrader. 
 

Vandaag het strand van deze stad, al is dat net iets anders dan onze stranden. Maar eerst even een maaltijd voorstellen, bijvoorbeeld een ontbijt. De pannenkoek die U ziet bakken is een dosa. De ronde schijven, dat is dan weer puri. Een lemontea is heerlijk zoet. Rode ui en limoen krijg je bij de lunch of avondmaal. En bij de rekening zijn er steeds muntachtige rotsjes en tandenstokers. Smakelijk. 

In de ruime omgeving van KAKI NADA bezochten we vandaag eerst mangroves en later ook een stadje met een Frans verleden, gelegen aan de samenvloeiing van de Godavari- en Coringa rivier. Heel India is trouwens een beetje KAKI JAWADAH, dus ook een foto met faeces tegen de muur. Laten drogen, later goed om te stoken, energie crisis van de wereld kan je in dit land oplossen, met nog overschot. 

KAKI NADA is de zesde grootste stad in Andhra Pradesh. ( 400 000 inwoners).Het is een gepensioneerdenparadijs, U kan er zich vestigen voor geestelijke rust en gezondheid. Deze stad is één van de snelst groeiende steden in de regio. 

Annavaram is een tempelstad aan de oevers van de Pampa. De tempel heeft de vorm van VISHNU op de Ratnagiri heuvel. Best wel mooie tempel, maar de vele afdaken maken een chaos van het geheel. De heilige koe en dito boom mogen natuurlijk niet ontbreken. Pelgrims in vele dubbeldekkers ( slaapbussen) worden hier af en aangevoerd. En in de namiddag gingen we wandelen en werd het weer een" meet & greet " met de lokale bevolking. 

Aangekomen op de volgende locatie, lijkt wel het Scherpenheuvel van India. Verkennende wandeling met de typische foto's en morgen bezoeken we de basiliek, euh, de tempel hier. 

Het was " Boeddha - dag" vandaag. Verstopt in de natuur vonden we op twee heuvels beelden, chaithya's en stoepa's van de vierde tot de negende eeuw  (denken ze). En zoals het bij Boeddha hoort was de rust op deze locatie welkom. En de wandeling en klimtocht er naar toe een zegen, rustig tussen de rijstvelden. 

We reizen hier met de snelheid en  de bewegingen van een vlinder van stad naar stad. Eigenlijk is deze plek een voorstad van Visakpathnam, de miljoenenstad aan zee waar we nu reeds voor de derde keer dwars door sukkelden. Vanaf nu " en route" naar het zuiden van Indië. Deze stad brengt zich letterlijk en figuurlijk in stelling voor een festival. Hoe klein dan ook, naast de honden in India kan je niet naast kijken, ontelbaar. Er verschijnen ook meer fietstaxi's in beeld, zelfs in rustpose, hoe zalig moet dat zijn. En verder de klassieke beelden die je in elke Indische stad ziet. 

We dachten vandaag een bustocht van 53 kilometer te doen om drie bezienswaardige Siva tempels te zien. WAT BLEEK!  Daar aangekomen waren wezelf nog een grotere bezienswaardigheid voor de lokale bevolking. Wij keken naar de Madhukes-, Somes en Bhimeswara, zij bestudeerden ons. Aan U nu om uit te maken wie de grootste bezienswaardigheid was. In elk geval, bij de terugrit van drie uur liet onze chauffeur een bus in de tegenstelde richting stoppen om te zeggen : zie nu eens wie er in mijn bus zit!!! 

Deze stad hebben we vandaag met een bezoek vereerd. De tempel van de schildpad was de opener. In de tweede tempel was zelf fotografie met GSM verboden. We eindigden met een stadswandeling met de traditionele plaatjes die je hier kan schieten. Walter, je vroeg naar het rode gebouw enkele dagen geleden. Het was gewoon een gebouw in een museumtuin waar de folklore werd voorgesteld. 

Op het programma stond een rit van 200  km. De terugrit naar Visakhapatnam en verder met een bus naar Srikakulam. Twee tuktucs, een autorit, één busrit en 8 uur later waren we in het stadje, 14 km verder dan gepland. Verder zie je alle bankbiljetten in omloop en de bult geld waar we hier mee rondlopen. 10 ( €11 cent) waarde  is het kleinste briefje, 500 (  € 5,50) waarde het grootste briefje. Er zij ook nog centen van 20, 5, 2 en 1 Rupee. 

Een wandeling naar een waterval stond op het programma vandaag.

Dus tijd om de onkosten eens voor te stellen. We geven steeds de minimum- en maximumprijs weer. 

Wat is de kostprijs van : alle prijzen zijn per man / vrouw

Een ontbijt: € 0,50 - € 1

Een middag snack : € 0, 50 - € 1, 50

Een avondmaal : € 1,50 - € 3

Een koffietje of thee-tje :  € 0,25

Een busrit  ( 4 uur) : € 2,50 - € 5 

Een Tuktukrit ( 10 minuten) : € 0,33 - € 1

Een toegangsticket ( museum, park, tempel) : € 0,50 - €5 

Hotelkamer : € 7 - € 23 

Een grote pint ( 650 ml) :€ 2,50 - € 4 

Vandaag gaven we de man/vrouw zo'n € 29 uit. U mag nu berekenen waar we het meeste aan besteed hebben. 😂😂😂

Omdat het Nieuwjaar was, mochten we eens een klein wandelingetje doen en het gemotoriseerde verkeer aan de zijkant laten. Dan begeef je U in de wereld van India zoals die echt is. Een beetje gejuich en vuurwerk deze nacht, maar dan lag de vermoeide bende al lang te slapen. En op 1 januari wordt er hier soms gewerkt zoals de andere 366 dagen. 

Aangekomen in de heuvels, 1300 meter boven zeespiegel. Blijkbaar is deze plek the place to be in het weekend of op feestdagen, voor de mensen van hier, hoop ik. 111 km van Visakhapatnam, 4 uur bus plezier, vergezeld met 14 400 claxon-stoten van het voertuig waar wij mochten instappen. Soms om brommer of Tuktuk weg te rammen, af en toe om haarspeldbochten te nemen. Pokkkendruk, hier, onderweg en op bestemming. En, ja, wij zijn voor één keertje eerst aan het feest : dus, van harte, een gezond 2024 aan alle blog bezoekers en ver daarbuiten. 😉

Onze laatste dag in deze grootstad aan zee. Bij gebrek aan restaurants eet je zelfs op straat. Tut tut, vroem vroem, één dosa met CO 2, hopelijk is de EPC-WAARDE van deze plaats OK. Aan zee vonden we een gestrand schip, een kandidate miss India, ¶ twee buffels op het strand ¶ en een doop in zee van een tiener meisje. Met de kabelbaan kom je dan weer op een heuvel en toeristische plek voor de inwoners van deze stad, tevens voor schoolreisjes met picknick. We eindigden onze dag met een strandwandeling langs de aller armste kant van de stad, een plek waar de zee eigenlijk een openbaar toilet is of gewoon een stortplaats. 

Visakhapatnam is de grootste stad in Andhra Pradesh. Men geeft de stad de bijnaam het juweel van de oostkust. De stad en metropool telt 3 miljoen inwoners. Je kan vanuit deze plek met de bus uitstappen maken naar Bheemili en Totlakonda om tempels te bezoeken. Onze trouwe bezoekers hun vragen willen we graag beantwoorden. Blootvoets lopen is hier normaal, schoenen zijn hier uitzonderlijk. 80% van de mensen draagt hier sleffers of teensletsen. De grote schalen bij de dames in de vissershaven waren om een visje mee te krijgen.