Ontroerende herinneringen

Hoe meer je greep probeert
te krijgen op het leven,
hoe meer het leven je
de boodschap zal geven
Dat het niet in de hand
te houden valt.
***

bron onbekend

Dit vond ik een mooie spreuk voor mezelf
Vr groet Ans Visser

  
2007
Indya als baby, toen 2 of 3 mnd oud.
nu 3 jaartjes .

Bij Oma kijk je vaak aan tafel naar de
foto aan de muur en vertelt
dat is papa  daar was hij nog niet in de hemel..
Je kijkt naar Oma weet en voelt dit doet verdriet..
maar echt zelf beseffen doe je het gelukkig niet.
Met papa ging je naar de speeltuin spelen
dat weet je nog heel goed..Op het hobbelpaard
de wip en schommel alles was goed. Papa zou trots op je zijn..je bent een mooi en lief meisje.
Dan is er de vraag...
Misschien kan hij je zien opgroeien (vanuit de hemel)...
dat wilde hij zo graag.
Knuffeltjes van Oma Ans

Allerheiligen-Allerzielen

Nooit zal ik onze gesprekken het laatste jaar vergeten..zo intensief.`...maar gelukkig
weer zo open en lief. Hoe het ook zei je vertelde mij alles. Je dromen je ziekte je narigheid
en gekkigheid. ;-)) en je lief.
Veel zal ik in mijn hart bewaren..zodat de storm hopelijk wat kan bedaren.
Zo vlug ging je zomaar van ons heen.
waarheen dat weet er geen een...Nooit zal dit de bedoeling zijn geweest...
maar ook  jij wist al lang het leven is niet alle dagen feest.
Mario lieve zoon rest ons  nog zoveel te zeggen konden  we nog maar even bij je zijn.
Hopelijk heb je de rust gevonden.
We houden van je...maar dat wist je allang dat zal zolang we leven nooit ophouden. Van jou te houden.
Pap en je Mam
Vandaag is de herdenkingsmis van alle overledene afgelopen jaar in s-Heerenberg.
Wij hebben een schrijven van de kerk gehad. Noah neemt het kruisje in ontvangst in de kerk.
Ans en Henk Visser ouders van Mario

Soms zie ik iets bekends
Of voel ik wat vertrouwds
Dan is het weer net zoals vanouds
Je bent er niet meer...
Toch zal ik met je praten en je groeten
Je elke dag weer vele malen ontmoeten
Je handen je ogen en je ontwapende lach
Je bent bij ons nog iedere dag.

**** 
Ans V

Deze foto is al van ettelijke jaartjes geleden.
En in gelukkiger tijden.

Nog even en dan alweer bijna een jaar geleden, dat we jou Mario moesten missen. Voor ons nog steeds elke dag heel moeilijk mee om te gaan.
Nog altijd is het voor ons onvoorstelbaar ...nooit meer..
Houden van zal altijd blijven...ook al ben je dan niet meer lijfelijk aanwezig.

Zie hieronder :
Mooi geschreven en een echte waarheid..door een lotgenote die ook een kind verloor..

 De rest van je leven ------
Het gemis blijft, je komt nooit over het verlies van je kind heen. In plaats daarvan vindt je een manier om, ondanks je verlies, je leven weer op te bouwen. Je blijft je kind vasthouden in je gedachten. Je vindt mensen met wie je over je kind kunt praten. Je besluit al je gevoelens toe te laten en alles te accepteren zoals het komt. Je doorstaat de slechte dagen, omdat je hebt gemerkt dat ze voorbij gaan. Je steekt energie in wat belangrijk is en laat de rest los. Je wordt sterker, sterker dan je ooit had gedacht, sterker dan je ooit had willen zijn. ----
Uit: Het zwaarste verlies, Barbera D. Rosof

Stil verdriet, zo goed verborgen
Soms toch tastbaar, dan weer niet.
Stil verdriet lijkt soms verdwenen
Maar echt verdwijnen doet het niet.

****

Gr Ans V

In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was,
dat is en blijft onafgebroken

Bij dag en nacht, bij zacht of luid
zoals de dichters schrijven
de zon gaat onder maar niet uit.

Zo zal je altijd bij ons blijven.

                  ****

Gr Ans V

Noah en Indya
samen
met Opa Henk
en Oma Ans
wandelen bij 
het bos van
Kasteel de
Byvanck in Beek.
Hun vader
pappa Mario's
eerste woonplaats.

Gedicht:

In onze gedachten was je
In onze gedachten ben je
In onze gedachten
zul je altijd blijven.

      ****

Velen zullen er langzaam
aan gewent zijn
dat Mario er niet meer is.
Het leven gaat verder, dat is ook zo..
maar voor ons zal het nooit wennen. 
Gr Ans en Henk V



Wij zijn maar als bladeren in de wind
Ritselend langs de zoom van oude wouden
En alles is onzeker, hoe zouden wij weten
wat alleen de wind weet.

                 ****

Al onze kleinkidjes wat een rijkdom.

Van links naar rechts :

Indya 3jaar dochtertje van Mario en Esther
Noah 11 jaar zoon van Mario en Esther
Jhinty 21 maanden dochtertje van Tamara en Harm

Herinneringen aan toen...zie foto
Lieve gr vAns

Vandaag naar de paranormale beurs geweest
in s-Heerenberg met Jeannine.
Dank dat je met me mee ging Jeannine, erg fijn.
Sessie samen bijgewoont, en naar aanleiding
van neer gelegde persoonlijke bezittingen
volgde daarop uitspraken.
Mario zou zijn rust gevonden hebben.
Hij hield veel van ons allen en wij van hem.
Maar alles was nog tekort geleden
er waren nog teveel emoties, hij Mario moest
zijn weg nog vinden, en wij ook.

Er was nog meer door de  andere vrouwelijk paragnost..
maar benaderde niet echt de werkelijkheid vonden we.
Tot zover.

Ook Ricio was tegen de avond weer even op bezoek erg fijn vinden we dat. Dank je Rico doet goed.
Het leven gaat verder maar voor ons bleef het even stil staan. Het is dan fijn te weten en horen
dat Mario nog niet is vergeten.
Gr Ans moeder van Mario.

Gedicht:
Moed is een wondelijke kracht, met moed geraak je overal doorheen, en doe je de zon weer schijnen
door alle wolken heen.

Woorden zullen nooit
in staat zijn,
gevoelens uit
te drukken,
zoals ze bedoeld zijn.
Er zullen ook nooit genoeg
woorden voor zijn.
          
             ****
Gr Ans

En hij zong de hoogste aria...


Gedicht :

Wees niet bang voor tranen
stop angst niet weg
Laat het verdriet maar komen
want gevoelens zijn oprecht
Er komt een tijd dat
de zon weer gaat schijnen
en dat de tranen, de angst
en ook het verdriet
langzaam gaan verdwijnen.
 
               ****

Nee dit feestje was niet gisteren dat is ook wel te zien..maar van Marcel en Silke, vrienden van Mario en onze 2 huizen verder wonende buren. Op de foto van links naar rechts achterste rij Henk, Esther, Ans, en Peter Verstraete
Voorste rij :Tamara, Mario, Natasja Verstraete

20 Augustus gisteren was Henks verjaardag,
Het weer was prachtig, maar voor ons een heel emotionele dag, die ons steeds deed denken aan vorig jaar, toen we Henks 65 ste jaar vierden met een etentje met familie buren en kennissen in Elten..zie foto's op de andere blog. Ook Mario Chantal en
Noah waren hierbij aanwezig. Toen was er nog de hoop dat alles misschien nog wel goed zou komen.
Dat gebeurde dus niet..en een paar maanden later was daar het nog steeds voor ons onbegrijpelijke....overlijden van Mario.
Dat gaf ook gisteren weer een heel diep emotioneel verdriet...al lieten we dat niet echt merken.
Maar als we samen alleen waren konden we ons laten gaan..en deden dat ook. Henk was alleen nog even naar het graf  geweest dat wilde hij graag.
Hij wilde in gedachten even met Mario praten.

Maar er waren ook leuke en gezellige dingen.
Onze 3 kleinkinderen  waren er ook allemaal.
En was het toch nog gezellig 's middags.
Tot zover de verjaardag.
Gr Ans

Gedicht:
Nooit de moed opgeven
Ook al is het soms zwaar
De kracht om verder te leven
Zeker met en voor elkaar.

              ***