Mijn regenboog...

De aarde waar we op leven
begon in Haïti te beven
een erge ramp voor velen
een onoverkomelijke chaos
om van te wenen
ontelbare doden en gewonden
we moeten onze onmacht erkennen
Internationale hulp met mondjesmaat
we doen wat we kunnen
voor velen soms te laat

Natuurrampen zijn niet te voorkomen
we kunnen er niet aan ontkomen
we zien scherp
de kleinheid van de mens

Toch groeit solidariteit
de mens herpakt zich op tijd
we trachten de nood te lenigen
gewonden verzorgen
hongerigen voeden
we willen hen hoeden.

Nele

Nevels...

Zoals een geknakt riet
dat vergeet je niet
door hun ouders bemind
met veel tederheid en liefde
niets dat hun griefde

Maar het noodlot sloeg toe
boze mensen, hoe komen ze ertoe
dat frele leven
waar we zoveel om geven
pijn te doen
hun leven weg te nemen

Hoe kan iemand zo slecht zijn
van waar komt het venijn
God waarom laat je dat toe
zit het kwade in de mens zelf

Die lieve kinderen
zal het nooit minderen
An en Eefje,Julie en Melissa,
Annick,teveel om op te noemen
onnoemlijk leed
dat je nooit vergeet
je moet verder leven
hoe kan je zoiets vergeven
dat kan toch niet
als je zoveel verdriet ziet

Laten we hopen
op een betere wereld
voor allen
kon iedereen
maar gelukkig zijn!

Nele