Ik kon.

De jaren verglijden
ze konden ons verblijden
als kind huppelden we rond
vrolijk en gezond

de tienerjaren,studeren,vriendschap
we wilden alles beter,en rap
geen honger,geen geweld
niemand door ziekte geveld

door de liefde bloeiden we open
een toekomst,deed ons hopen
de wereld verkennen,beminnen
met gans ons wezen ,al onze zinnen

de kinderen maakten ons kompleet
zij alleen telden,alles wat je deed
in teken van ons nageslacht
we hadden het goed afgebracht

de kinderen verlieten het huis
héél wat minder gedruis
we werkten,gingen op reis
niets bracht ons van de wijs

de kleinkinderen kwamen erbij
maakten ons gelukkig en blij
geen tijd voor melancholie
we waren vol branie

dan kwamen de kwalen
in alle toonaarden en talen
een beetje reuma en jicht
we kregen minder zicht

hier en daar wat pijn
vanwaar komt dat venijn
we hebben meer zorgen
en krijgen schrik voor morgen

Nele

de drie nichtjes

De aarde waar we op leven
begon in Haïti te beven
een erge ramp voor velen
een onoverkomelijke chaos
om van te wenen
ontelbare doden en gewonden
we moeten onze onmacht erkennen
Internationale hulp met mondjesmaat
we doen wat we kunnen
voor velen soms te laat

Natuurrampen zijn niet te voorkomen
we kunnen er niet aan ontkomen
we zien scherp
de kleinheid van de mens

Toch groeit solidariteit
de mens herpakt zich op tijd
we trachten de nood te lenigen
gewonden verzorgen
hongerigen voeden
we willen hen hoeden.

Nele

Nevels...