HET LIEDJE VAN DE KL...

De wereld is een vieze zaak,
Waar ik niet goed uit wijs geraak
Van klein en groten,
Al kan hij nauwelijks op een bank
Of is hij twee meters lang
Spreek van zijn kloten.

In de stad Antwerpen werkt men druk
Niet altijd zonder ongeluk
Aan grote boten
Zo brak het scheepstouw ook eens los
De meestergast die kreeg den tros
Vlak op zijn kloten.

Zo was ik eens naar 't bal gegaan
'k Had mij een moksken opgedaan
Ze was van Schoten
Maar toen het bal was kant en klaar,
De muzikanten stonden daar
'k Had z' aan mijn kloten.

Zo reed ik eens in ene gracht
Met ene overladen vracht
'k Vroeg om te stoten.
Nen dikke luierik die daar lag
En die al mijn miserie zag
Zei : "KUST MIJN KLOTEN "

Een knecht had mij een dienst besteld
'k Gaf hem daarvoor ne frank drinkgeld
't Was toch ne loden
Hij wierp hem nijdig op de grond
terwijl hij erbij voegde terstond
" Hangt hem aan uw kloten ! "

Zo had ik ook eens grote zeer
' k Ging daarvoor bij een geneesheer
'k Moest mij ontbloten.
Maar hoe hij mij ook onderzocht
En wat hij aan mij vinden mocht
' t Was van mijn kloten.

Ik was al 16 - 17 jaar
Ik werd vantijd al iet gewaar
' k Was al ne groten.
' k Ging bij mijn allerliefste griet
Ze zei : "UWEN HARING BRAADT HIER NIET "
Loop naar de kloten.

Maar later als ik dood zal zijn,
Begraven op het kerkhofplein
Den hoop vergroten.
Zal ieder die voorbij zal gaan,
Op mijn graf zien te lezen staan
HIJ IS NAAR DE KLOTEN.