Van de Giants Castle ging het langs de Drakensberge naar de Golden Gate National Park.
Golden Gate Highlands National Park
Dit groot nationaal park heeft een oppervlakte van 11.600 ha en het dankt zijn naam aan de gestreepte zandsteenformaties die bij zonsondergang opgloeien als goud. Door oxydering zijn prachtige gele, oranje en rode kleuren ontstaan. De imposante Brandwag rots bewaakt als het ware het hoofdkwartier van het rustoord. Deze bergreeks, ook wel Maluti's genoemd, ligt aan de oostgrens van de provincie Vrijstaat en vloeit samen met de verweerde Drakensberge. De westelijke ingang wordt aan weerszijden gedomineerd door twee rotsen van meer dan honderd meter hoog. Samen vormen zij de "Golden Gate". In deze hooglandhabitat huist een verscheidenheid aan zoogdieren. Antilopen, buffels, gnoes, bokken en zebra's bevolken de vlakten. De zwarte arend, alsook de zeldzame lammergier en kale ibis, nestelen zich in de warme schaduwplekjes van deze gepolijste rotswanden.
Rond 15h00 aangekomen en ons geïnstalleerd in het hotel. We zaten eens in een heus hotel met gangen en kamerdeuren met nummers op. Deed wel een beetje raar aan en gaf een gevoel van " terug in de beschaafde wereld". Wat het woord beschaafd dan ook mag betekenen. Onverschilligheid en massatoerisme. Afspraak om samen een wandeling te gaan maken. Karoline had een serieuze verkoudheid opgelopen en heb ik dan maar in haar bedje genesteld.
We vertrokken voor een tocht die ons langs prachtige rotsformaties bracht en grotten hoog in de rotsen die door de erosie en de wind uitgehold waren. Het ging op en neer, langs houten trappen en steile paadjes, maar het uitzicht was uniek. Onbeschrijfelijk.
Terug bij het hotel spoelden we de inspanning door. Het was al vlug 18h00, tijd om zich op te frissen en klaar te maken voor het avondeten. Toen we het restaurant binnenkwamen, zagen we dat onze "vrienden Hollanders" daar ook aanwezig waren en de door ons vastgestelde conclusies terug alle eer aandeden.
Het eten was massa bereiding en zoals iemand zeer terecht opmerkte " zelfs het zout en de peper smaken niet". Meer uitleg is niet nodig.
Na het eten ons bedje in. Morgen gaan we naar het ingesloten koninkrijkje Lesotho.
Ietsje meer uitgeslapen - alhoewel we allen al op een vroeg uur ingesteld stonden - namen we samen het ontbijt. Gelukkig hadden we een fantastische groep en in feite waren we één "big family". Met de nodige fratsen en grappen erbij ( remember Crocodile Dundee en Rambo). We hadden al behoorlijk het één en het ander afgelachen. Zelfs onze gids en onze chauffeur maakten deel uit van onze groep. Waar mogelijk werd er een grote tafel voorbereid om met ons 13-en samen te eten. We zijn toch allemaal mensen onder elkaar die het beste met elkander voor hebben.
We vertrokken naar de Drakensberge met eindbestemming Giants Castle. Is een beschermd natuurgebied ( sinds 1903), 34.638 ha groot gelegen in het Centraal Berg regio. Ook gekend voor zijn vele San tekeningen op de rotsen.
Drakensberge
De Drakensberge behoren tot één van de toppunten van een reis naar Zuid-Afrika. De Drakensberge hebben ook een economische betekenis. Dit waterrijk gebied is vandaag het reservoir van Zuid-Afrika. Via een stelsel van dammen, tunnels en natuurlijke rivieren wordt er water vanuit Lesotho naar het industriegebied rond Johannesburg geleid. De weergoden moeten wel meezitten om te voorkomen dat alles in een dik wolkenveld gehuld zit. En op dat vlak mogen we ze op onze blote knieën danken. Altijd hebben we zonnig weer gehad, geen wolkje aan de lucht. Zo konden we volop genieten van een fenomenaal uitzicht. Echt puur natuur. Om zich nietig en onbenullig bij te voelen tegenover de pracht en de kracht van de natuur. Er waren momenten van stilte in de bus bij het aanschouwen van onbeschrijvelijke uitzichten.
Vroeg in de namiddag bereikten we Giant's Castle ( uKhahlambe Drakensberg Park ). We hadden een huisje ( met keuken zelfs ), hoog tegen de flanken opgetrokken. Een spectaculair zicht over een massief bergketen. Ik probeer me soms in te leven in de gedachtengang van de oermens ( de eerste bewoners van Zuid-Afrika waren de San). Voor zover er al sprake was van gedachtengang. Die verpletterende natuuromgeving, de kracht en woestheid van de natuurelementen moeten toch een grote indruk en ontzag ingeboezemd hebben bij deze primaten. Niet te verwonderen dat ze Goden aanbaden en offers brachten om hen gunstig te stemmen. Voor hen was dat iets bovennatuurlijks waar ze met hun verstand niet bij konden.
Karoline en ik hebben het wat relax aan gedaan en de anderen hebben een wandeling in de omgeving gedaan. Niet ver van de receptie stonden een bende jonge Zulu's een dans aan het uitvoeren om hun spaarpot wat te spijzen. Hebben dan een verfrissing op het terras genomen. Als ik naar het toilet ging, was mijn verbazing groot toen ik zag dat de WC-rol met een ijzeren ketting en een Yale slot aan de houder bevestigd was. Toppunt van beveiliging: een WC-rol aan de ketting. Hilarisch maar als men dieper doordenkt, toch maar triestig. Alles wordt daar gejat, maar dan ook alles.
's Avonds buffet gegeten, maar we zaten in een groot hotel met veel gasten en dit liet zich zeer duidelijk merken in de kwaliteit van het eten en ook het nog of niet meer aanwezig zijn van bepaalde gerechten. Tegen dat ze vervangen waren, was de rest al koud. Geef me maar die cosy kleine Lodges. Tien maal beter gegeten dan in die "Colmar" stijl restaurants met Nederlanders die zich van enig etiquette niets aantrokken en hadden ze het gekunnen, over onze hoofden heen getracht hadden om als eerste het buffet te bereiken. Zielig volkje.
Het soort Hollander die we daar gezien hebben, is zeker niet om over naar huis te schrijven, ik spreek hier niet over alle Hollanders, het is zeker geen veralgemening. Vette egoïsten die enkel aan zichzelf dachten, overal voorkropen en op zijn zachtst uitgedrukt onbeleefd en ongemanierd waren. Daar mogen ze van mij gerust eens een TV-rapportage over maken. "The beast in the Dutch". Vertaald " Hoe krijg ik het voordeligst en het vlugst alles voor mij alleen." Jullie hebben je daar leren kennen. Buurlandgenoten.
Onbijt genomen en terug naar de Kraal gegaan om de smeedkunst en de wapens ( speren) van de Zoeloe's te bewonderen. Ook werd er een oefening in speerwerpen gehouden onder de leden van onze groep.
Nadien was er een oefening in het dragen van voorwerpen, zoals kruiken op het hoofd dragen, gehouden en werd er ook een schijnhuwelijk ingehuldigd op de traditionele Zoeloe wijze. Maar matinale maagstoornissen hebben er voor gezorgd dat ik deze activiteiten niet heb bijgewoond. Maar bepaalde zaken gaan voor en moeder natuur houdt men beter niet tegen.
Om 10h30 hebben we dan weer onze rit naar de hoogvlakte aangevat. We hadden nu al een echte "John Wayne" look op deze fiere vierpoters. Enkel een aanval van een bende Indianen had het een western-aspect kunnen gegeven.
Onze spullen in de bus geladen en we waren op weg richting Dundee. We gingen de bekende Battlefields gaan bezoeken ( herinnert U het Voortrekkersmonument in Pretoria). Beter bekend onder de naam
De slag van Bloedrivier
De Voortrekkkers die de Britse Kaapkolonie verlaten hadden onder de leiding van Piet Retief, hadden Natal als bestemming gekozen. Piet Retief ging daarom bij de Zoeloekoning Dingaan onderhandelen. Op 6 februari 1838 zijn Retief en zijn metgezellen op bevel van de koning bij Mgungundlovu vermoord. Bij de daaropvolgende aanvallen door de Zoeloe's werden honderden Voortrekkers gedood bij Weenen en Bloukrans.
Andries Pretorius kwam in noveber 1838 in Natal aan en werd direct tot de nieuwe leider van de Voorzetters verkozen. Pretorius organiseerde een commando met 64 wagens en 464 mannelijke Voortrekkers ( + hun bedienden). Ze legden een gelofte aan God af dat, indien ze overwonnen, ze een kerk in zijn naam zouden oprichten.
De wagens werden strategisch op de oevers van de Ncomerivier opgesteld. Op zondag 16 december vielen het Zululeger met een mansterkte tussen de 12.000 en 15.000, de Voortrekkers aan. De Zulu's blijven maar aanvallen maar ze geraakten niet door het cordon ( speren tegen geweren en kleine kanonnen).
Dan begonnen ze zich terug te trekken waarop Pretorius zijn ruiters uitstuurde. De meeste Zoeloe's werden gedood terwijl ze de rivier probeerden over te steken. Daarom gaven de Voortrekkers de rivier de naam van Bloedrivier. Zo een 3.000 Zoeloe's werden gedood. In het kamp van de Voortrekkers waren er drie licht gewonden.
Bij het lijk van Retief werd de oorkonde teruggevonden, ondertekend door Retief en Dingaan, die bepaalde welk stuk land in Natal aan de Voortrekkers werd toebedeeld. Hierdoor was Dingaan verplicht die overeenkomst na te komen en de grond aan de Voortrekkers af te staan.
Aan de overkant van de Ncomerivier is een ander monument door de Zuid-Afrikaanse regering in 1999 opgericht ter herinnering van de gevallen Zoeloe krijgers.
Effentjes een moment om bij stil te staan. Zoals ik in een reactie als opmerking kreeg: "hetzelfde gebeurde bij de Indianen." Elkeen moet voor zichzelf uitmaken hoe dit moet geïnterpreteerd worden.
Na het bezoek zijn we dan naar ons hotel gereden. Eerder een lodge. Namelijk Zulu Wings Game Lodge. Als we het domein wilden binnenrijden, bleek de afstand tussen de twee stenen ingangsmuren zo nauw dat er bij manier van spreken langs beide kanten van de bus één vinger kon tussengestoken worden.
Onbegrijpelijk. Meestal spreekt een doorsnee eigenaar van een lodge over een landbezit van hectares groot,maar een wijde ingangspoort is een zeldzaamheid. Begrijpe wie begrijpe kan. Valiezen uitgeladen en in de kamers gebracht. Die valiezen zullen ook wel een groot percentage aan slijtage ondergaan hebben op onze reis.
Wat rondgewandeld en gerelaxed, het dagboek bijgewerkt. 's Avonds was het een lekker buffet en zaten we terug vroeg in ons bedje. We mochten eens "uitslapen" en pas om 8h00 opstaan. Morgen zouden we de Drakensbergen intrekken.
De provincie Kwazulu-Natal is zeer heuvelachtig en heeft een uitgestrekte kustlijn. De provincie ligt op het overgangsgebied van grasland en savanne.
Door de nabijheid van de Indische oceaan geniet deze provincie van subtropische temperaturen en krijgt ze voldoende neerslag.
Geschiedenis
Het is hier dat koning Shaka zijn groot Zoeloekoninkrijk uitbouwde. Het is ook de provincie van de memorabele veldslag tussen Voortrekkers en Zoeloekoning Dingaan ( 16 december 1838) en van de Anglo-Zoeloe oorlog ( 1879 ).
Het economische hart van de provincie is de as Durban - Pietermaritzburg. Rond de haven van Durban hebben zich tal van ondernemingen gevestigd. Dit is vandaag één van de economische kerngebieden van Zuid-Afrika. In de tweede helft van de 19de eeuw werd hier gestart met de teelt van suikerriet en die teelt blijft tot vandaag aanwezig in de landbouw van de provincie. Kwazulu-Natal is ook de provincie van de steenkool.
Rond 9h00 kwamen we in het dorpje Saint-Lucia aan en om 9h30 vertrok onze boot voor een verkenningstochtje op het meer.
Het Maritieme Park van Groot Saint Lucia ligt in het uiterste noorden en is omwille van zijn unieke ecologische waarde door de Unesco erkend als Werelderfgoed. Het meest bekende natuurreservaat is het uitgestrekte maar ondiepe meer Saint Lucia ( 368 km²).
Het Saint-Lucia meer wordt gevoed door rivieren uit het Lebombogegebergte. Het meer bereikt de zee via een smal estuarium aan de zuidkant.
In het meer is een groot aantal watervogels te zien, vooral pelikanen, maar ook krokodillen en nijlpaarden. Deze laatsten hebben we van zeer dichtbij kunnen bewonderen. Het tochtje duurde zo een kleine twee uur en de tijd vloog voorbij. Daar was een geroep van kijk daar eens en ginder en dan alweer daar...... De natuur op zijn mooist. National Geographic in levende lijve. Het zijn zo van die plekjes waarbij een mens stilstaat en bij zichzelf ten rade gaat " wat ben ik, als ik die woeste natuur zie met al zijn pracht en praal". Wat zijn we bezig aan het vernietigen in onze honger naar meer. Hier staat de tijd stil. Hier hoor je de natuur leven en ze zegt je " vernietig me niet of je gaat mee ten onder."
Zijn een kleinigheid gaan eten in het dorp en dan zijn we vertrokken naar Simunye. Juist buiten Melmoth gelegen in de Mfule River Valley. We zijn gelogeerd in Simunye Zulu Lodge. Ver afgelegen van de baan. Op een afgesproken plaats staan paarden en een ossenwagen, getrokken door 2x3 ossen, op ons te wachten. Sommigen gingen met de ossenwagen mee, de meer avontuurlijke bestegen de paarden. Alhoewel het woord bestijgen een uitdrukking is om weer te geven hoe sommigen zich een plaats op de rug van hun paard probeerden te veroveren. En die sommigen maakten 90% van de vrijwilligers uit. In het begin onwennig, als houten poppen die buiten het ritme van de kadans van het paard onsymetrisch op en neer dansen. Na een tijdje ging het al wat beter. Van de hoogvlakte ging het naar beneden, het ene paard al wat vlugger dan het andere. Na een klein uurtje rijden, bereikten we het dal waar de stallingen hun inwoners opwachtten en wij een mooie stenen "cafetaria" en restroom ontdekten. Kleine ronde stenen huisjes stonden als uitgebeiteld tegen de rotswand opgebouwd. Steile trappen voerden ons naar onze respectievelijke verblijven. Een grote stenen hut met een bad in de steen ingewerkt en idem dito toilet en lavabo. Handgemaakte bedden die mooi opgemaakt waren met kleurrijke spreien. Nog nooit in mijn leven zo iets gezien. Uniek en oergezellig. Hier woont de Biyela clan die al eeuwen in deze streek hun verblijf hebben. Rustig kabbelde de Mfule rivier door het kleine gehucht. Tijdloos.
Om 18h00 werden we allen aan de kraal verwacht die aan de overkant van de rivier op een hoogvlakte gelegen was. Daar werden we voorgesteld aan het hoofd van de clan die ons welkom heette en ons uitnodigde om een stuk vlees met hem te eten en de rituele dansen bij te wonen. Dansen die verwijzen naar het krijgsgebeuren onder het bewind van koning Shaka die aan het begin van de 19de eeuw een groot Zoeloerijk uitbouwde.
Een mooi spektakel dat we allen met eerbied en bewondering aanschouwden.
Om 19h30 was het spektakel afgelopen en konden we ons te rijk doen aan een goed gevuld buffet.Je hebt zeker de grote hotels niet nodig om lekker te eten. Integendeel. En de vriendelijkheid van die mensen. Wij werden bediend als koningen en met respect behandeld.
Rond 22h00 begaven we ons naar onze stenen huisje voor een verdiende nachtrust. Alhoewel sommige die rust niet gevonden hebben in dit speciaal maar uniek kader. Voor mij persoonlijk is dit een plek die ik nooit zal vergeten. In de positieve zin. De omgeving, de natuur, de mensen. Tijd staat hier stil en hier besef je dat geluk niets te maken heeft met luxe. Kijk om je heen, wees gelukkig door in vrede samen te leven met de anderen en wacht op de volgende dag die je weer iets nieuws zal brengen. De kleine dingen des leven. De kleine dingen die we soms niet meer zien door ons verwend zijn en honger naar hogere behoeften.
Om 5 uur was het groot appel om dan met 2 aparte jeeps de sun-rise te gaan aanschouwen. Het zag er niet beloftevol uit. Mistig en overtrokken. Goed ingeduffeld trokken we het Nyonyane gebergte in.
In dit gebergte hebben vroeger de San of de Bosjesmannen gewoond en bevinden zich de graven van de koninklijke Swazi. Mlilwane betekent "klein vuurtje" Het hoogste punt staat bekend onder de naam " The rock of Execution".
Het weer speelde ons parten en een zonsopgang hebben we niet gezien. Naar aloude traditie hebben we allen een steentje bijgestapeld op een reeds bestaande rotsenstapel, waarna we elkeen een wens mochten doen. Dan zijn we de bergpas, tot grote tevredenheid van Karoline die ondertussen alle kleuren van groen, naar grijs en asgrauw had ondergaan, afgedaald naar de vallei om daar een stevig ontbijt te nuttigen.
Daarna onze koffers in de bus geladen. Het ging een langzaam aan dagje worden. We hebben nog een kaarsenfabriekje bezocht in Swaziland. Ongelooflijk welke figuren ze uit een stukje kaarsvet kunnen tevoorschijn toveren. Kleine meesterwerkjes. We kregen ook de kans om ons eigen kaarsmodel te ontwerpen. Mijn model was dermate " geslaagd " dat het de ronde in het atelier deed en de meisjes die er werkten onder hun bank lagen van het lachen. Ze hadden daar blijkbaar nog nooit van "panamarenko"-kunst gehoord, laat staan gezien.
Dicht in de buurt van dat fabriekje was er een artisanale Afrikaanse markt waar de vrouwtjes eindelijk eens hun kooplust konden botvieren, alhoewel ik eerlijkheidshalve moet toegeven dat het zeer beperkt was, die kooplust.
Rond het middaguur zijn we aan Nisela Safaris gestopt om een hapje te eten. In de verte zagen we vanop het terras een krokodillengedaante liggen. Het lag zo roerloos dat we eerst dachten dat het een opgeblazen model was. Maar plots kwam er toch leven in. Met beveiliging naast mij en een hoge dikke muur tussen die toekomstige handtas en ik, heb ik dat dier nog eens goed geobserveerd. Ja, ik moet toegeven dat ik niet graag tussen die gasten hun kaken zou geraken. Alhoewel ze aan mij een aardig knabbeltje zouden hebben.
Op onze rit naar de volgende lodge, namelijk Ezulwini Game Lodge, zijn we gestopt bij een typische woonhut bij Anna. We hebben die volledig mogen bezichtigen. Maar het was dan ook een grote woonhut, zeg maar lemen woonhuis met 5 compartimenten. Ik vermoed dat de meesten van de Swazi's wel ietsje primitiever leven.
Probleemloos zijn we de grens overgestoken in Golela en waren we terug in Zuid-Afrika. En nu op weg naar onze Lodge gelegen in het "Greater St-Lucia Wetland Park", namelijk Ezulwini Game lodge in Hluhluwe ( spreek uit sjloesjloewi, de H wordt als SJ uitgesproken. Waarom? I don't know.). We hadden terug elk zijn eigen klein huisje, gelegen in een prachtige omgeving. We bevinden ons nu in Kwa Zulu Natal.
Rond 19 uur gaan eten en vroeg naar bed want morgen wordt het weer vroeg opstaan. We zouden morgenvroeg naar St-Lucia vertrekken. Een groot estuarium gelegen aan de Indische oceaan.
Het vertrekuur was voorzien om 8h30. De reis ging nu naar Swaziland.
De nacht tijdens ons verblijf in Krugerpark, hadden ze ingebroken in onze autobus. Sam, onze chauffeur, bewaarde zijn papieren en geld in een schuiflade onderaan de chauffeurszetel. Resultaat: alles was gestolen.
Geen geld meer, maar wat erger was geen paspoort en juist vandaag gingen we over de grens naar Swaziland. Dus had hij een paspoort nodig.
We zijn dan eerst naar een politiebureau gereden om aangifte van de diefstal te doen - wat een beetje schering en inslag is in Zuid-Afrika - en om een duplicaat van Sam's paspoort op te vragen, zodat hij zonder problemen het land kon verlaten en Swaziland binnen kon.
Op de bus zijn we dan met een envelop rondgegaan waarbij eenieder spontaan een financiële bijdrage gedaan heeft voor onze Sam, die volkomen blut was. Met deze gemengde gevoelens van zal onze Sam de grens overgeraken of moest er een nieuwe chauffeur opgeroepen worden, zetten we de reis naar Swaziland voort.
SWAZILAND
Voor het grootste deel omsloten door de republiek van Z-A. Het is een koninkrijk, 17.363 km² groot ( ter vergelijking: België 30.528km²) en telt 1.136.334 inwoners. Of 66 personen per km². ( België: 342 pers/km²). De hoofdstad is Mbabane.
Het is een voormalig Brits protectoraat dat onafhankelijk werd in 1968. Tweederden van de bevolking leeft in armoede en 38,8 % is besmet met HIV.
De macht ( absolute macht) is in handen van koning Mswati III die in 1986 op zijn 18de de troon besteeg. Polygamie komt zeer veel voor en de koning zelf is aan zijn 13de huwelijk toe. Politieke partijen zijn sinds 1973 verboden.
64% van de werkende bevolking is in de landbouw werkzaam ( ik vermoed dat ze daar niets anders dan wortels kweken en naar Z - A exporteren, maar dat is een zeer subjectieve mening) en zorgt voor 70% van de exportopbrengsten. De industrie neemt toe. Toerisme levert veel deviezen op. Vooral de speelcasino's zijn trekpleisters voor de buitenlandse bezoekers. Swaziland blijft politiek en economisch sterk afhankelijk van de republiek van Zuid-Afrika. De economische groei bedraagt 1,2% en de inflatie ligt rond de 6,5%. Maar België doet niet veel beter en dat is een "ontwikkeld land".
Tijdens de jaarlijkse traditionele rietdans, waarbij jonge meisjes uit het hele rijk voor de koning dansen, bestaat de mogelijkheid dat de koning zich het recht toeëigent een bepaald meisje uit te kiezen die dan na de zwangerschap zijn echtgenote wordt
**************** *******************
Wij zullen naar Mlilwane rijden, gelegen tussen Mbabane en Manzini en zullen in het Mlilwane wildlife sanctuary verblijven.
Bij de grensovergang Jeppe's Reef hadden we een kleine 2 uur oponthoud gezien Sam geen officiële paspoort bij had. Dit moest op een Afrikaanse wijze opgelost worden ( op zijn beleefdst uitgedrukt met "fooien"). Maar we zitten dan ook in Afrika.
Bij de grensovergang was een gezellig bartje aan een meertje gelegen. Al vlug was het terras door de Vlamingen ingenomen. Laat ze maar komen, .... In de verte zagen we op de oever van het meertje een krokodil die lag te zonnebaden. Gezien de afstand wel wat moeilijk te fotograferen. Gelukkig kwam er juist iemand van het personeel af om het beest te voederen. De man werd achtervolgd en er werden foto's genomen van een openstaande bek van een krokodil die met veel gemak grote brokken vlees naar binnen slikte. Terug naar ons terrasje en plots zag ik mijn echtgenote langs de zijkant van dat meertje achter de bar lopen. Ik op zoek hoe ze daar terechtgekomen was en vond via een soort vergaderzaal een deur die toegang gaf tot het tuintje achter de bar.Op het einde van dat meertje was een muurtje gebouwd en ik ging daarop staan om de krokodil, die nu veel dichter bij was, in mijn fotovisier te krijgen. En ja hoor, met haar twee ogen als periscopen juist boven het water uitstekend, kon ik de perfecte foto maken. Verdwijnt dat verdomd beest dan niet juist op het moment dat ik wilde indrukken. Daar stond ik dan. Maar enkele seconden later sprong op enkele m of cm voor mij een opengesperde krokidillemuil op. Ik denk dat ik het wereldrecord achteruitspringen gebroken heb. Een achterwaartse Tia Hellebaut sprong. Reactie op het terras was algemene hilariteit en gevloek dat ze het niet hadden gefilmd zodat het de nieuwe n° 1 op You Tube zou worden. Daar stond ik dan, afkooksel van Crocodile Dundee.
Ondertussen liepen de onderhandelingen tussen immigratie en Sam maar voort. Uiteindelijk kwam het verlossende woord dat we de reis konden verderzetten. We konden het koninkrijk Swazi betreden. Een indruk van armoede verwelkomde ons.
Op naar Mlilwane. Gezien de opgelopen vertraging, konden we de voorziene sunset-wildtocht in jeeps niet meer maken.
Wel was onze verbazing groot als we onze verblijfplaatsen zagen. Elk koppel had een rieten hut als logement, "Beehive hut" genaamd. We voelden ons als echte Swazirezen. Of hoe moet je een inwoner van Swazi noemen. Een Swazer? Een Swaziet? Een Swaziaat?
Lekker gegeten en na het eten werden we verrast met een Swazi-dansgroep. Lekker genoten van de Afrikaanse avondsfeer en de gastvrijheid van deze mensen. Ze hebben misschien niet veel, maar ze bezitten een schat die bij ons een zeldzaamheid geworden is: gastvrijheid, warmte, oprechtheid en vriendelijkheid. Veel "gecultiveerden" zouden nog veel van die mensen kunnen leren.
Na de dansen, allen onder het licht van zaklantaarns terug naar onze hutten. Morgen is het zeer vroeg opstaan om een sun-rise trek te doen. Ik durf het uur niet neer te pennen. Maar walgelijk vroeg.
De krugerrand, ook wel gouden rand, is een gouden munt die sinds 1967 in opdracht van de Zuid-Afrikaanse regering geslagen wordt. Op de portretzijde staat het portret van Paul Kruger, de laatste president van Transvaal, op de keerzijde staat een springbok afgebeeld, juist zoals op de gewone rand. ( een verwijzing naar de Witwatersrand, het natuurgebied waar de munt naar vernoemd werd). Ze hebben de status van wettig betaalmiddel maar worden zodanig nooit gebruikt. Als beleggingsmunt daarentegen is hij zeer geliefd. De rand was de eerste gouden munt die speciaal voor dat doel geslagen werd; het was tevens de eerste munt ooit die exact een troy ounce ( 31,1034768 gram) aan goud bevatte. Aangezien de internationale goudprijs in dollars per ounce wordt berekend is zo'n munt de belegger in edelmetalen zeer van dienst. Een krugerrand heeft een gehalte van 22 karaat ( decimaal: 0,9167). De rest bestaat uit koper, wat de munt een licht oranje kleur geeft ( rood goud ). Oorspronkelijk werd de munt in slechts één coupure geslagen, thans zijn er vier sorten: de hele krugerrand, de have krugerrand, de kwart krugerrand en tiende troy ounce aan goud. Deze zijn geslagen voor particuliere beleggers met smallere beurzen. De munt bereikte snel een grote bekendheid en grote populariteit, al was het, door boycots tegen het apartheidsregime, in vele landen jarenlang verboden haar in te voeren. Ook verloor de munt terrein aan andere gouden munten als de Canadese Gold Maple Leaf en de Australische Nugget, die een gehalte van 24 karaat ( 0,999) hebben. Munten van puur goud zijn voor een belegger interessanter en daar een beleggingsmunt niet circuleert ( en niet bekrast raakt ) is het niet nodig het goud door legeringen te versterken.
Stephanus Johannes Paulus (Paul) Kruger werd geboren in de Kaapkolonie op 10 oktober 1825 en stierf op 14 juli 1904. Hij kreeg de bijnaam "Oom Paul". Hij was van Pruisische afkomst en een prominent Boeren-leider in de opstand tegen het Britse bestuur en werd op 30 december 1880 president van de Zuid-Afrikaanse Republek. Hij werd daarna nog driemaal herkozen, voor het laatst in 1898. In 1883 ging hij naar Engeland om veranderingen te bepleiten in de "conventie van Pretoria" van 1881 die een einde had gemaakt aan de eerste boerenoorlog. Op 11 oktober 1899 brak de tweede Boerenoorlog uit. In oktober 1900 verliet Kruger Zuid-Afrika met het Nederlandse slagschip De Gelderland dat was gestuurd door koningin Wilhelmina. Zijn vrouw Gezina was op dat moment erg ziek en kon niet met hem mee gaan. Ze stierf op 20 juli 1901. Kruger ging naar Marseille en verbleef een tijd in Nederland alvorens naar Clarens in Zwitserland te gaan, alwaar hij op 14 juli 1904 overleed. Hij werd op 16 december 1904 begraven op Church Street Cemetry in Pretoria.
Op weg naar het Krugerpark. Een begrip, een naam die ongetwijfeld eenieder kent en associeert met wilde dieren.
Maar voor ons vertrek met de bus, wachtte ons een zeer aangename verrrassing: het personeel van het hotel zong voor ons het nationaal volkslied. Zeer mooi en ontroerend. Hoe gastvrij en vriendelijk zijn die mensen daar. Hartverwarmend.
Eénmaal de gate binnen, worden we in twee groepen opgedeeld van eens zes en eens vijf mensen. We rijden met range rovers het park binnen. De warme lucht blaast in ons gezicht, het is precies of we continue een haardroger in ons gezicht voelen. Afrikaans fhönen.
En nu maar als echte speurders de big five en andere dieren opsporen. Verrekijkers worden bovengehaald, de fototoestellen staan klaar. Juist nog die wilde beesten verwittigen dat we er zijn. Maar hoe doe je dat?
Ons DNA laat een stukje van het oerinstinct los. De jager komt in ons op. Alhoewel we toch moeten toegeven dat we sterker zijn in het zappen op TV dan in het opsporen van wild. Van homo economicus relaxus gaan we terug naar de homo sapiens sapiens.
Wat meer info over het Krugerpark. Het is gelegen in het Noord-Ooosten van het land. en is 19.000 km² groot ( 2/3 van België.). Hier is zowat alle savannewild van Afrika te vinden. Bij ons is er enkel maar een concentratie van ezels te vinden in al wat de top van overheid en zijn -instanties betreft. Maar deze laatste eten dan ook geen gras. Ze krijgen eten uit fondsen die ze dan volledig uitvreten. De homo politicus gourmandius, met twee zeer opmerkelijke aftakkingen: de Flamendius en de Wallonius. Deze laatste zijn onbevredigbaar. De tussensoort, de Bruxellius eet van de twee walletjes.
We zien ondermeer: olifanten, neushoorns, bavianen, giraffen, buffels, koedoes ( kudu's) en allerlei kleinere antilopensoorten.
Deze zijn dan weer voedsel voor roofdieren, zoals leeuwen en luipaarden. De big five, zoals de belangrijkste dieren genoemd worden die moeten gezien worden, bestaan uit : olifant, neushoorn, luipaard, leeuw en buffel. Buiten het luipaard hebben we ze allemaal gezien. In het Krugerpark leven ongeveer 450 verschillende vogelsoorten.
Tegen het einde van de 19de eeuw werd er meer en meer gejaagd in het Krugerpark. Omdat de jagers het ecologische evenwicht bedreigden, besloot president Paul Kruger in 1898 om een wildgebied af te bakenen tussen de Sabierivier en de krokodilrivier. In 1926 werd het gebied uigeroepen tot nationaal park.
We zijn in het Krugerpark blijven overnachten. Volgens plan zouden we in Skukuza overnachten, maar we hebben in Satara Restcamp overnacht. Lag dieper in het Krugerpark dan Skukuza.We overnachtten in een rondavel bungalowtje. Een ronde hut met houten gebinte en een strooien dak. Een klein terrasje was voorzien met op de buitenmuur een frigo. Ja, je leest goed, buiten op het terras een frigo. Waarschijnlijk te wijten aan het feit dat er braaiplaatsen voorzien zijn - braaien is het Zuid-Afrikaans voor barbecuen - en dat de mensen die BBQ-en zo vlugger aan hun vlees kunnen. Of aan hun drank of beide. Met die Afrikanen weet je maar nooit.
Het eten was massa toerisme keuken. Het logement was een ervaring op zich. Terug vroeg in onze nest want morgen gaan we dieper het binnenland in, naar Swaziland.
Lekker ontbeten. Eitjes, bacon, worst,cornflakes, noem het maar op.
Buikje lekker rond eten. We worden bediend en moeten zelf niets klaarmaken. Da's leven zeg.
Iedereen was klaar om het binnenland van Z-A te verkennen. Bus op en ready to go. Op naar de Panoramaroute.
De Panoramaroute is gelegen op de Transvaalse Drakensberge, de meest oostelijke rand van het hoogplateau. De Transvaalse Drakensberge bestaan uit afzettingsgesteenten die zijn opgestapeld tussen 2,2 en 2,6 miljard jaar geleden.
We verkennen de streek van God's window, de kolkgaten ( potholes) van Bourcke's Luck en de streek van de Blyderivierpoortcanyon, namelijk de drie rondavels. Gelukkig was het zonnig en zeer helder weer. Geen wolkje aan de lucht. Voor hetzelfde geld kan het daar - we zitten toch op een hoogte van 1200 meter en hoger - mistig zijn.
We bevinden ons nu niet meer in de provincie Limpopo, maar in Mpumalanga. Langa is zon en puma is opkomen. Dus de provincie van de opkomende zon.
God's windows
Uitkijkpunt gelegen op een hoogte van 1730 m en je kijkt uit over de laagvlakte die bijna 1000 m lager ligt.
Gelegen dicht bij Graskop.
Bourke's Luck Potholes
Bourke was een goudzoeker die hier vruchteloos naar het edele metaal zocht.
Het Bourke's Luck Potholes is een natuurpark.
De kolkgaten ontstonden doordat hier twee rivieren samenvloeien, de Blyderivier en de Treurrivier. Keien tollen in het rond en slijpen de omliggende rotsen uit. Aangezien dit proces al miljoenen jaren doorgaat, zijn er diepe kolkgaten in de rotsmassa's gevormd.
De naam van de Treur- en de Blyderivier dateren uit de Voortrekkerstijd. Enkele Voortrekkervrouwen en kinderen hadden op het hoogplateau hun kamp opgeslagen, terwijl Hendrik Potgieter samen met een paar mannen de laagvlakte ging verkennen. Potgieter had hen gevraagd op het hoogplateau te blijven, omdat er geen malaria was. Omdat het lange tijd duurde voor Potgieter terugkwam, dacht men dat hij dood was. Vandaar de naam Treurrivier. Toen hij toch opdaagde, doopte men de andere rivier uit blijdschap om tot Blyderivier.
De drie Rondavels
Aan de overkant van de canyon liggen drie rondavels. De hoogtes van de drie is Marieskop, 1944m hoog.
We zijn dan verdergereden door het canyon richting hotel: Hannah Lodge. Is gelegen in een 8.000 hectare grote privé natuurpark, gekenmerkt door zijn tyisch Afrikaans "bushveld". Hier lopen wilde dieren rond zoals Impala's, Kudu's, springbokken, enz.
Zijn in ons hotel "Hannah Lodge" rond 16h00 aangekomen. Prachtige kamers in een soort van kleine bungalowtjes met een terras die uitzicht gaf op de bergen. Zoals Freddy het zo mooi uitdrukte: " Hier kan ik een week blijven". In bijna gans Zuid-Afrika zou men meer dan een week kunnen blijven.
Zich vlug eventjes opfrissen en een verdiende apero genomen op het groot terras.
Om 16h30 was er een safaririt doorheen het natuurpark. Enkele dieren waargenomen. Zoals impala's die er met massa's aanwezig zijn, de kudu's, springbokken en een zwarte neushoorn, opgemerkt door het alziend oog van Hilda en Raymond. Dit feit gaf aanleiding tot het observeren van een neushoornvlaai. Maar niet die vlaai die van de bakker komt maar wel van langs achteren. Interessante studie voor wie het interesseerde.
Rond 19h00 terug, tijd waarop de zon al een half uur voorheen was ondergegaan in mooie rode kleuren. Een echt kleurenfestijn. De pracht van een ongerept stuk natuur die onder een kleurenpracht in het donker wordt gehuld. De natuur slaapt, maar niet al zijn bewoners.
Tijd om de innerlijke mens te gaan versterken. Het buffet was uitgebreid en lekker. Rond 21h30 doodmoe in ons bedje geplonsd en morgen zou het appel om 6h00 gegeven worden.
Morgen gaan we naar Krugerpark. Zullen we de "big five" zien? Daar zal er over gedroomd worden.
Zondag 19 oktober 2008 Golden Gate National Park
