zaterdag 21.01.2012 (pfffffff....)

Met m'n doosje papieren zakdoekjes hier naast me, wil ik hier met grote vreugde neerschrijven dat we eindelijk na een half jaar, nog eens iets prachtigs hebben om naar uit te kijken !!! Ik heb vandaag, in overleg met man en kids, een weekje vakantie in de Elzas geboekt !!!!! super hé !!! Daar staat een prachtige cottage op ons te wachten - helemaal in t'midden van de mooie Elzas wouden, gewoon super mooi en rustig. Een leuke familie gaat ons daar verwennen - een beetje boederij-sfeer met de nodige pony's, ezeltjes, kippen écht gewoon een paradijs.
Uiteraard zitten we momenteel nog in de hopelijk voorlaatste chemo van m'n zoetie, maar.....als we de oncoloog mogen geloven ziet het er allemaal rooskleurig uit, dus.....tja.....als je zoiets van plan bent kan je ook niet wachten tot de laatste dag want dan is alles volgeboekt. Dus met deze hebben we een klein risico genomen maar we blijven positief en onze zoon stond erop dat ik het vastlegde want t'is uiteindelijk een cadeau van ons kinderen........zoiets kan je toch niet weigeren hé !
t'Is de allereerste keer dat ons zoiets wordt aangeboden ! We kijker er allemaal zo ontzettend naar uit ! Gewoon zoals héél héél lang geleden nog eens met z'n allen op vakantie - neen zelfs met twee personen meer want de partners v d kids die mogen natuurlijk ook mee én niet te vergeten onzer allerliefste trouwe viervoeter hier, zelfs die gaat mee.
Nu maar duimen dat we op 07.02 een zeer mooie uitslag krijgen !
Wat mijn verkoudheid betreft pfffffffffffff vreselijk ! Tot deze namiddag kon ik niet zonder papieren zakdoekje onder men neusje - nie te doen ! De huisarts is hier geweest en onze zoon is mijn medicatie gaan halen en ondertussen is het nu avond en voel ik een ietsiepietsie lichte verbetering, maar mijn hoofdje weegt zwaar en ik ga niet lang meer wakker blijven denk ik, want in zulke momenten is rust en slaap nog steeds de beste medicijn hé.
Maar zo vroeg gaan slapen kan ook deugd doen en nu zeker want nu heb ik iets moois om over te dromen.......samen met men gezin op vakantie ! Ik kan het haast nog niet geloven ! t'Is maar één week maar toch...........formidastisch !
Mijn ventje heeft nu dag 1 van de 6de chemo kuur er bijna opzitten. De vermoeidheid slaat weer serieus toe en de smaakpapillen staan op nul. Dus vandaag is de eerste keer dat we samen aan tafel zaten te eten en beide niet wisten wat we proefden (hij door die verdomde chemo en ik door men zware verkoudheid) . Ik ben toch sollidair hé ;-)
Dus hop naar morgen dag 2........nog 12 te gaan dan !
Sorry hier.......k'ga nog een Dafalganneke nemen en eens in men neusje spuiten......
Morgen weeral wat beter (hoop ik)
Slaapwel ......
xxxyessssssssssss!!!!

Hey....snif snif....
ja t'is zo ver hé pfffff k'ben ziekjes....snipverkouden zeggen ze in NL en hier zeggen ze snotvalling pffff  Hoe zou dat komen ?? Wel.....
Vorige week is men ventje toch ook 'nog' meer ziekjes geweest door een zeer zware bronchitis. Vrijdag nog net voor t'weekend vlug de dokter laten komen en paardenmiddel gekregen dat gelukkig goed heeft geholpen ma...tja.....hoe zeggen ze dat : 'wie bij de hond slaapt....' 
Erg hé ! Nu ben ik zo lang zo sterk gebleven en nu pffff ....k'voel me net een slap vodje.... keelpijn, oorsuizingen, hoofdpijn, kriebels in de keel en hoesten en nu ja last buth not least nog lopend neusje....
En net nu !!! Nét nu voor mijn ventje zijn 6de chemo start van morgen ! Dus k'zit in zwaar dilemma.....mag/moet ik mee naar t'ziekenhuis.... ik denk maar aan al die andere mensen daar die ocharme zo vatbaar zijn voor al deze vieze beestjes. Heb er al aan gedacht van zo een zware sjaal rond men mondje te binden.... maar t'is altijd zo warm in t'ziekenhuis hé .... Weeet het niet !
Tot zover mijn gezaag en geklaag over men kl***verkoudheid.
Vandaag was het DE dag voor de afspraak bij de cardioloog (voor men ventje hé) en wat blijkt nu....wel zijn peperkoekenhartje is zo gezond al t'maar kan zijn ! Dat was pas goei nieuws !!! Hij moest daar ter plaatse na grondig echo onderzoek van zen hartje ook op de fiets, terwijl hij met allerlei zuignapjes was aangesloten aan een computer machiene dat de grafiek van zen hartritme tekende - knap hoor. Dat fietsen was natuurlijk zeer zwaar voor hem ; eerstens omdat hij al zo lang niet meer echt aktief bezig is en tweedens ocharme hij geraakte door de nog steeds grote pijn aan zen staartbeentje niet goed op die fiets hé en eens hij er dan op zat deed dat ocharme zo'n pijn pfff - had er écht mee te doen. Maar hij heeft toch maar op zen tandjes gebeten en flink de test doorstaan. Dus wij weeral gelukkig naar huis hé alwaar hij vanavond nog van mijn lekker zelfgemaakte Tiramisu heeft gegeten alvorens hij weer is moeten beginnen aan die vreselijk slechte pillen ! Dus vanaf morgen weer geen smaakpapillen meer hé pfff De miserie begint ocharme weer !!
Maar.....hopelijk tellen we af ! Hopelijk is dit de laatste keer !! Hopelijk krijgen we morgen goed nieuws te horen !! duim duim duim !!
Dagboekje ik ga nu bedje in duiken en wat proberen te slapen nadat ik hier nog ff een Dafalganneke in ga nemen en nog een zuigtabletje.
Morgen kom ik zeker en vast verslag uit brengen over wat er allemaal gebeurd en gezegd is geweest hoor.
xxx van een snotterig Niesje....

Een wonder
dat woord dat 'liefde' noemt.
We kunnen niet zonder en
toch wordt het steeds te weinig vernoemt.
Af en toe eens zeggen:
'ik zie je graag'
zo maar, zonder wedervraag.
Het zij maar enkele woordjes
om in je mond te leggen.
Ze maken een wereld van verschil
en je kan die woorden zeggen tegen wie je wil,
je kind, je man, je moeder, je vader.
Zelfs tegen je vrienden kan je het zeggen,
want ook hen heb je een beetje lief.

Hey, t'is me gelukt vandaag....
Sorry dat ik hier niet iedere dag kan komen schrijven - al zou ik dat wel willen maar zo simpel is het allemaal niet want de vermoeidheid is soms voor mij ook zeer groot.
Ik zal toch wel blij zijn als ik een dikke maand ouder ben hoor !
Want het begint hier allemaal wel écht zwaar door te wegen.
Bovenop de ongelukkige val van m'n ventje op nieuwjaarsnacht met als gevolg van die blijvende pijn aan z'n staartbeentje en de nog steeds dikke arm, heeft hij nu nog sinds gister een zware bronchitis opgelopen ! Waar ? tja.....da's de grote vraag ???!!
t'Is allemaal begonnen eergister in de loop van de namiddag-avond begon hij zo wat keelpijn te krijgen - de angst sloeg me al om men hart ! Dus snel maar begonnen met keelpijntabletten maar s'anderendaags was het niet beter, integendeel....nog een zware hoest erbij dus......met weeral t'weekend voor de deur....toch maar uit alle zekerheid de huisarts laten komen.
Na volledig onderzoek van mijn ventje zijn uitgeputte lichaam heeft ze besloten om zeer zware antibiotica voor te schrijven én een zware puffer op basis van cortisone. Dus ikke direct na doktersbezoek naar de apotheker, zodat m'n ventje zo vlug mogelijk met de behandeling kon beginnen want ik mag er niet aan denken dat alles nog veel erger gaat worden..... Gelukkig maakt hij geen koorts want anders zaten we nu niet hier vrees ik !
Ik vermoed dat de antibiotica wel heel zwaar is want wonder boven wonder is het vandaag een ietsiepietsie beter, dus.....hopelijk gaat het, met wat geduld, terug de goede weg op !!!??? Want maandag afspraak bij de cardioloog en dinsdag start chemo 6 pffffff !!!!
t'Was vandaag een heerlijke koude winterdag en ik keer er zo naar uit om, zoals enkele weken voordien afgesproken, iets met men ventje vandaag te ondernemen, want t'is nu zijn 'goede week' maar door al die probleem(pjes) die er hier nu bij komen zit er niets anders op dan rustig braaf binnen te blijven met voldoende rust als énige remedie.
Eventjes was ik vanmorgend aan het overwegen om na de middag (als men ventje slaapt) toch eens naar buiten te gaan met de hond (v dochter) een mooie winterwandeling te maken, maar......uiteindelijk toch maar wijselijk besloten om bij hem te blijven. Ja.....ben een beetje bang dus ik ben dan maar liever in z'n buurt.
Voila...dat is zo wat de reden dat ik niet altijd tijd heb om mijn laptopje aan te zetten en velen die dit hier volgen zullen dat zeker begrijpen (hoop ik).
Natuurlijk......als je niet veel doet, ik bedoel ondernemen kan, dan valt er hier ook niet veel te schrijven hé. Ik kan niet alle dagen hier uit de doeken doen dat ik men handen vol heb met huishoudelijke karweitjes hé, want momenteel vallen die volledig op mij, wat tot gevolg heeft dat ik men handen meer dan vol heb.
Maar dat is nog t'minst van al.... Ik kijk uit naar betere tijden.
Gisternacht heb ik voorgesteld dat ik op de zetel zou slapen, dit om te vermijden dat ik men ventje zou wakker maken met men nachtelijke toiletbezoekjes die spijtig genoeg voor mij niet te vermijden zijn. In eerste instantie vond hij dat zeer erg voor mij maar ik wou dat hijzelf door niets of niemand zou gestoord worden - zijn hoestbuien waren al erg genoeg voor hemzelf om voor onrustige nacht te zorgen.
Toen hij was gaan slapen dacht ik van me nog eventjes gezellig bezig te houden op men laptopje want nu had ik eens de tijd en tja.......je zal dan altijd zien......geen internet verbinding ! Dus dan maar ook gaan slapen hé.
Ik moet wel toegeven (maar niet aan men ventje) dat ik een heel slechte nacht heb gehad pffff zo alleen op de zetel..... nie leuk  en slecht geslapen.
Wat het vannacht zal worden dat weet ik tot nu nog niet ; uiteraard hoop ik in stilte dat ik terug naar men bedje kan maar we zien wel.
Ik kom het je zeker hier morgen vertellen
xxx
Niesje

Hey,
Zo zijn we alweer de 2de dag van t'nieuwe jaar.
Hoe we hier oudejaarsavond hebben gevierd, dat heb ik reeds geschreven - leuk, rustig gezellig.
Hoe eerste Nieuwjaarsdag er uit heeft gezien (gisteren dus)........beangstigend spannend !
jaja......we zijn t'jaar helemaal niet zo goed gestart hier - hopelijk blijft dat niet duren zo!
Wat er gebeurd is : wel.....
De 1ste nacht van t'nieuwe jaar is mijn ventje s'nachts vrij vroeg (vier uur) wakker geworden (zoals meestal de 1ste week van de chemo) en dan kan hij niet meer slapen en trekt hij stilletjes naar beneden.
Al vaak heb ik gezegd dat hij dat beter misschien niet zou doen en beter misschien in stilte de tv op de slaapkamer aanzet en toch beter in zen bedje blijft liggen - tv kijken werkt soms slaapverwekkend en zo zou hij dan toch beter nog wat kunnen rusten.
Maar neen.....al sinds de eerste chemo wil hij dat liever niet doen en trekt hij dus in alle stilte naar beneden alwaar hij daar liever alleen rustig geniet van een tasje koffie en zijn laptopje.
Zodoende dus ook.....de eerste nacht van 2012.
Ik was wakker geworden toen ik hem stil hoorde naar beneden gaan, maar vond dat helemaal niet abnormaal ; uit veiligheid chekte ik of mijn wekker goed stond en draaide me nog eens zalig rond in men bedje.
Toen....t'kan niet lang nadien geweest zijn, amper enkele minuten, want ik sliep helemaal nog niet vast.....schiet ik wakker en schrik me een échte aap van t'geluid van een harde bonk en nadien enorme glasscherven !!!! (als ik dit schrijf komt men haar nog omhoog - dit is een geluid dat ik niet vlug zal vergeten). Ik spring uit mijn bed....ik hoor mijn ventje kreunen....en t'eerste wat in me opkomt is....een inbraak! Nadien stom hoor maar dat zijn eerste fracties hé. Ik storm naar beneden, ondertussen hoor ik boven ook de deur van onze dochter haar slaapkamer open gaan en zij roept 'mama wat is dat??' Op dat ogenblik ben ik in de woonkamer en vindt mijn schattie op de grond.....in de glasscherven....lijkbleek....kreunend....
man man man !!! wat er dan allemaal door je heen gaat - dit wil ik nooit meer meemaken !
Enfin...dochter is gelukkig bij me en we beginnen in grote paniek beiden met onze gsm om hulp te bellen - maar verdomme....paniek is toch iets raars hoor! Dat doet alles met een mens wat je op zulke momenten best kan missen !
Terwijl ik probeer de hulpdiensten te bellen storm ik terug naar boven om snel iets aan te trekken, want ik weet onbewust dat dit zeer ernstig is en dat hier zeker een ziekenhuis opname zal op volgen.
Minuten zijn dan uren - geloof me !
Gelukkig blijft mijn schattie bij bewustzijn terwijl we angstig wachten op de ambulance.
Als die er eindelijk is is mijn schattie al in staat om recht op te zitten en die twee ambulanciers helpen hem dan ook om helemaal recht te staan.
Ondertussen loopt mijn dochter naar boven om voor papa proper kleren te halen, zijn schoenen en jas en zo zit ik enkele minuten later op de passagiers stoel van de ziekenwagen. Wie had dit ooit gedacht : Ik in een ambulance ! En dan nog wel vooraan !!!! Ik die een panische angst heb van alles wat met ziekenwagens te maken heeft ! Maar zo zie je maar : als t'moet moet het ! Niets aan te doen !
Van de ambulanciers ben ik niet te spreken en van t'ziekenhuis waar ze ons naar toe brachten nog minder ! Maar dat is een ander verhaal. Ikzelf heb gevraagd om ons naar t'ziekenhuis te brengen waar men man in behandeling is voor zijn ziekte, maar neen.....dat mochten die mannen niet, volgens hun uitleg ! Nu nadien weet ik wel beter, maja.....zoiets maak je gelukkig veel te weinig mee om juist je rechten en je plichten op dat vlak te kennen.
Dus....in t'betreffende ziekenhuis was het al niet veel beter. Om lang verhaal wat in te korten......ondertussen was het iets voor vijf uur....heb daar gezeten tot acht uur....maar liefst 5 verpleegsters(ers) zijn er bij ons geweest, met steeds weer dezelfde vragenlijst ! Om onnozel van te worden - ik heb me vaak afgevraagd hoe die samenwerking daar verloopt ! enfin.....al bij al wordt er besloten dat mijn zoetie niet naar terug mee naar huis mag maar dat ze hem daar tot zeker s'avonds onder controle willen houden en in t'slechtste geval zelfs langer ! Dus er wordt op de dienst ' coronary care unit' een bed klaargemaakt en we worden na enkele minuten naar daar begeleid en ook daar wordt ons (ondertussen is m'n dochter ook aangekomen) op een vrij onbeleefde manier duidelijk gemaakt dat we daar niet mogen blijven want dat de bezoekuren lopen van 15.00 tot 16.00 uur ; zelfs al ik hen duidelijk maak dat we echtgenote en dochter zijn, wordt ons nogmaals vrij onbeleefd duideljk gemaakt dat ze zich strikt willen houden aan deze bezoekuren, ook voor ons ! punt uit !
Dus.....01 januari 2012, 08.00 uur, pikdonker buiten, regen en fris, en spooky stil in en uit t'ziekenhuis, ben ik met men dochter.....al wenend....t'ziekenhuis verlaten, richting dan maar huiswaarts.......
Bang afwachtend.....bang duimend dat papa s'avonds alsjeblief toch naar huis zal mogen.
Eerst een tasje koffie samen gedronken.....geen hap door ons keel gekregen.....met waterige oogjes mekaar aankijkend.....vele momenten van doodse stilte.....daar zaten we dan met ons twee aan de lege ontbijttafel....en dat op nieuwjaarsdag.
Ook denkend aan men zoon.....die in Parijs nieuwjaar was gaan vieren. Wat moeten we doen....hem bellen?hem niet bellen?
Ik ben me dan maar gaan douchen, in de hoop me dan iets beters te voelen, terwijl dochterlief eventjes met de hond buiten ging, hopend dat de buitenlucht haar wat zou helpen.
Dan de nodige familie verwittigd (ondertussen was het negen uur) dus....er kwam stilletjes aan wat meer helderheid in de lucht en de meesten mensen die ik wou verwittigen daarvan wist ik dat ze reeds wakker zouden zijn.
Uiteraard vrij vlug bezoek gekregen dan van men schoonzus, daar die hier maar enkele honderde meters vandaan woont.
Nadien ook met mijn broer gebeld want er was afgesproken dat die op nieuwjaarsdag met de rest van zijn warme hapjes naar hier zou komen en samen met onze rest van warme hapjes waren we van plan om er hier nog een lekker gezellige nieuwjaarsdag van te maken, dat we samen gezellig naar t'nieuwjaarsconcert op televisie zouden kijken en dat ik nog iets lekkers zou klaarmaken voor s'avonds..........maar wat nu.....???
Maar men broer hoorde dat ik toch graag had dat hij langskwam - aja...ik mocht toch maar tegen drie uur terug naar t'ziekenhuis, dus zijn bezoek zou toch een beetje onze zinnen kunnen verzetten.
Onze dochter is toch nog maar een uurtje in haar bedje gekropen en ik heb dan samen met broer toch naar t'nieuwjaarsconcert in Wenen gekeken - prachtig is dat toch altijd en toen ik na een uurtje een smsje van mijn zoetie kreeg uit t'ziekenhuis met de tekst dat hij me miste maar dat ik me niet ongerust hoefde te maken, toen begon ik me toch een beetje beter te voelen en begon dan toch ons hongergevoel op gang te komen.
Na vrij lang nadenken en overleg met broer en voordien ook met schoonzus, heb ik dan toch maar besloten om onze zoon te bellen, in de hoop dat die nog zou slapen en zijn gsm niet direct zou afnemen, en zo was het ook, oef ! Ja ik wou dat zo, zodanig dat ik dan rustig kon inspreken op de voice mail dat hij me gewoon ff moest bellen als hij wakker was, meer heb ik niet gezegd en gelukkig heeft hij gewacht om me te bellen als ze reeds twee uur aan t'rijden waren, richting huiswaarts. Want Parijs is toch direct vier uur rijden, dus.......ik ken men zoon.....papa is alles voor hem en hij zou zo vlug mogelijk willen thuis zijn natuurlijk!
Dus rond twaalf uur belde hij...nog niets wetend.... En toen ik hoorde dat ze om tien uur vertrokken waren, dus al twee uur aan t'rijden waren en dus nog twee uur voor de boeg hadden, aarzelde ik weer even om toch de waarheid te zeggen, en mijn broer die hier naast me zat merkte dat ook direct op en toen die teken deed zo van 'toe zeg het maar eerlijk' toen heb ik de moed gehad om dan toch dat minder goede nieuws te zeggen en wel met de nodige aandrang om rustig te blijven en gewoon rustig verder naar huis te komen want haast zou toch voor niets nuttig zijn, daar we toch niet voor drie uur naar t'ziekenhuis mochten. Gelukkig bleef hij (zoon) rustig en rond twee uur zijn ze hier dan aangekomen.
Toen was het aftellen naar kwart voor drie en zijn we met zen allen richting ziekenhuis gereden. Voor alle veiligheid had ik alles toch maar meegenomen voor één overnachting daar, maar gelukkig !!!!!!!!!!!!!!!!!! mocht hij om zes uur mee naar huis.
Wat is er nu juist gebeurd : wel....de chemo wordt eigenlijk zeer zeer zwaar, dat merken we hier aan alles - vreselijk. Toen mijn zoetie dus alleen beneden zat die nacht voelde hij plots dat hij  vlug naar toilet gaan moest en met te vlug recht te staan is er iets niet goed gegaan en heeft hij een draaiing gekregen, zwart voor zen ogen en paf....licht uit en daar lag hij dan hé. Hij wist zelfs niet wat hij allemaal tegen de grond mee getrokken had ; hij heeft wel wat geluk gehad dat hij niet men zen hoofd ergens is tegen gebotst want pffff. Wat nu pijn doet is zijn poepje...staartbeentje, dus daar zal hij de ergste schok mee hebben opgevangen. Ook zit hij momenteel met een heel dikke arm en hand, maar daar zijn de verplegers van t'ziekenhuis de grote schuldigen van, maar daar ga ik hier nu niet over uitwijken want dan draait men maag weer om en ga ik me weer zeer kwaad maken. In één woord : ik ben niet te spreken over dat ziekenhuis ! en daar zien ze ons nooit meer !!!! En vandaag is de huisarts hier geweest en die is er ook van op de hoogte.
Wat moet er nu verder gebeuren, wel.....huisarts heeft men ventje onderzocht en alles blijkt terug goed te zijn, dus t'zal samenloop van alles een beetje geweest zijn maar voor alle veiligheid gaat er toch (ook op ons aandringen) een check up gebeuren van zijn hart. Dus we hebben afspraak bij cardoloog voor binnen veertien dagen. Volgende week al hebben we afspraak voor zo'n soort van kastje te gaan halen dat hij 24 uur zal moeten meedragen op eventuele hartritmestoornissen te noteren, als die er zijn natuurlijk.
Maar, waarschijnlijk en hopelijk zal alles te wijten zijn door de chemo die nu uiteindelijk zijn zware tol aan t'opeisen is ; wat zal ik blij zijn dat we eind februari zijn!!!!!
Zo.....dit was onze nieuwjaar ! Geen goed begin hé ! ......Laat ons hopen dat het hierbij blijven zal !
Vandaag warende kids hier nog thuis en 1 januari is dus een beetje verschoven naar 2 januari - wat het daarom niet minder gezellig heeft gemaakt.
En morgen......morgen ga ik hier rustig al het kerstgerief terug in de dozen steken en verdwijnt alles weer voor een jaartje de kast in......spijtig heeft men zoetie al gezegd, maar ik weet nu al dat ik het op een andere manier hier ook nog zeer gezellig ga maken voor hem/ons en dat zal hij morgenavond dan wel bevestigen, zo ken ik hem.
Nu bedjestijd want ik heb veel slaap in te halen.....
Nogmaals aan iedereen die zo lief is hier te komen lezen......mijn welgemeende allerliefste beste wensen voor een super gezond 2012 en dat de opwarming van de aarde alleen in ons hartje mag plaatsvinden....
xxx
Niesje

Ik begroet het Nieuwe Jaar......
Het Nieuwe Jaar is nu ongeveer anderhalf uur jong en ik wil er hier als eerste bij zijn om iedereen dit dit leest mijn welgemeende allerliefste Nieuwjaarswensen toe te sturen met de volgende woorden :
Van alle wensen die ik bedenk...is gezondheid en vriendschap het mooiste geschenk. Mijn wens is eenvoudig en klein...gewoon er voor elkander zijn! De allerbeste -liefste wensen voor een hoopvol Gezond en Gelukkig 2012 !!! 
t'Was hier een gezellige afsluiter.
Vanmorgend met dochterlief nog op zoek gegaan naar de benodigdheden voor haar favoriete lievelingsgerechtje : venusschelpen met pasta.....mmm  lekker ! Als voorgerechtje heb ik een tartaar gemaakt van verse zalm en gerookte zalm gemengd met allerlei frisse groentjes en versierd met waterkers en als nagerecht lekkere ijs.
Allemaal heerlijk gelukt.....althans voor ons twee....
Voor mijn schattie was het minder leuk...maar tja...dat wisten we.. Hij zit nu op dagje 4 van zijn chemo dus zijn smaakpapillen werken nihil ! erg hé ! .... had er zo'n  medelijden mee pfff plus t'feit dat hij vandaag dood dood moe was - ook typisch voor deze dag. Allemaal heel normaal zegde de huisarts nog gister (want die is hier op bezoek geweest en heeft maar liefst meer dan een uur met mijn man zitten babbelen- beiden vondean dat precies zeer leuk Ja hij praat er toch zo graag over hé, over zijn ziekte, zeker met onze huisartse.
Dus....voor hem was oudejaarsavond niet zo geslaagd. Ondanks dat allemaal heb ik het toch zo gezellig mogelijk proberen te maken en heeft hij het toch uitgehouden tot half twaalf....dan is hij gaan slapen....vond dat zo zielig, niet voor mij maar voor hem, maar hij is niet naar boven gegaan alvorens hij mij een hele dikke nieuwjaarsknuffel en zoen gegeven heeft !
Onze dochter is me dan blijven vergezellen en samen hebben we naar tv gekeken en om twaalf uur naar t'vuurwerk hier in de buurt - ook dat was weer de moeite ! Dat mensen daar toch zoveel geld tegen aan gooien pfff en dan zo gevaarlijk - wie weet wat horen we morgen allemaal weer op t'nieuws...
Ondertussen is het dus bijna twee uur en ga ik hier alles rustig afsluiten en ook men bedje opzoeken.
De laatse vuurwerk knallen zijn hier zo juist de lucht in gegaan, dus onze hond is ook terug wat rustiger, zodoende dat ik ook met een gerust hart naar men bedje kan gaan.
Gisteren was ook nog een gezellige afsluiter met mijn vriendin. Samen zijn we na de middag nog naar Lier getrokken voor een leuke babbelnamiddag met windowshopping, alhoewel we hier en daar reeds wat leuke solden op de kop hebben kunnen tikken. De rest is voor de komende solden weken - liefst als het wat minder druk wordt.
En morgen (vandaag dus) Nieuwjaarsdag.....wou ik het ff rustig houden maar dat schijnt hier toch niet zo goed te lukken ..... Mijn énige broer heeft zich daarstraks al laten horen of het stoort of hij morgenmiddag 'nieuwjaarkezoete' komt zingen....Hoe kan je nu zoiets weigeren - ik kijk er al naar uit !
En zoonlief....die zit momenteel in Parijs met zijn vriendin, die amuzeert zich daar ook volgens de telefoontjes die ik gekregen heb. Ben benieuwd naar de verhalen morgenavond.
En zo beginnen we morgen aan een nieuw jaar.....een soort van nieuwe start..... Ik wil de laatste 4 maanden van 2011 zo vlug mogelijk achter me laten, al zal ik ze nooit meer kunnen vergeten....
Slaapwel lieve mensen.....nogmaals mijn beste wensen.
Tot......
Niesje
xxx

Hey dagboekje,
Eindelijk !!!!! 't Is me gelukt !!!
Sorry sorry dat het zo lang heeft geduurd dat ik je nog eens iets kon schrijven maar.......ik heb zo'n mooi kerstgeschenk gekregen, namelijk een spiksplinternieuwe Laptop !!! En daar deze nog moest geinstalleerd worden en mijn lieve man daar alles van kent, maar.....net nu ook deze week zijn 5de chemo kuur is begonnen, is hier alles een beetje uitgelopen.
Hieronder volgt meer uitleg :
Kerstavond :
Zeer gezellig ! Onverwachts was onze dochter er ook bij dus....warme hapjes in de oven, flesje lekkere wijn en een gezellig avondje - meer hoefde dat écht niet te zijn - super gezellig !
s'Anderendaags : Kerstdag : al vrij vroeg op want de kerstkalkoen moest op tijd de oven in ! Tegen half 12 werden onze gasten verwacht - 'gasten' klinkt chick maar deze Kerst was voor ons héél héél bijzonder, maar ook héél gewoon. We hebben zeer intens genoten - mijn schattie zeker, want dat heeft hij herhaaldelijk verwoord.
De kinderen waren hier met hun lief én mijn broer (vrijgezel) was er dit jaar ook bij - super !
Onder de kerstboom was geen plekje meer vrij met al die leuke cadeautjes - niets overdreven duur want t'was gewoon puur voor de sfeer en de gezelligheid te doen!
Alleen......op mijn super geschenk had ik écht wel niet gerekend..... een nieuwe laptop !!! Geloof me.......ik was ontzettend blij maar tegelijkertijd ook ontzettend ontroerend..... wat heb ik het toch getroffen met zo'n man en zulke kinderen ! Want allemaal hadden ze bijgelegd voor dit mooie geschenk !
Dus dat is de hoofdreden dat ik hier enkele dagen non-actief ben kunnen zijn ; uiteraard ook door de drukte die deze feestdagen met zich meebrengen, maar toch hoofdzakelijk door t'feit dat mijn man mijn computer dus helemaal wou in orde brengen. Op zich allemaal niet zo'n grote arbeid maar.....ik heb een ontzettende bibliotheek in mijn vorige pc steken en daar wou ik écht niets van verloren laten gaan, dus dat vraagt toch ook een beetje geduld.
En dan ook t'feit dat gisteren (woensdag) mijn zoetie zijn 5de chemo kuur gestart is. Dus dat wil zeggen : wéér een ganse dag bijna in t'ziekenhuis. Gelukkig was zijn bloed zeer goed en kon alles vlekkeloos verlopen. Ondertussen zijn we dus morgen aan dagje 3 met de ondertussen goed kennende probleempjes : vochtophoping en ontzettend moe dat hij is, ocharme toch ! Maja.....we hadden de keuze met deze feestdagen en we hebben gekozen voor een mooie Kerst zonder chemo, dus.....met oudjaar zit hij er midden in hé. Maar.....toekomst gericht proberen we het positief te bekijken en hopen dat dit de voorlaatste chemo zal zijn - daarvoor blijven we bidden en daarvoor blijven hier de kaarsjes branden.
Dus......de voorbije Kerstdagen hier waren super ! Enkele weken terug had ik dit niet durven denken. Godzijdank !
En zodoende zijn we nu toe aan de laatste dagen van 2011..... Nieuwjaar gaat hier vrij rustig verlopen denk ik. Onze zoon vertrekt morgenvroeg met zijn vriendin naar Parijs - mmm romantisch oudjaar denk ik en onze dochterlief......tja......die is ondertussen terug vrijgezel.... en vroeg me daarstraks of ik het erg zou vinden moest ze bij ons blijven met oudejaar wat een vraagje hé ! Natuurlijk !!! Uiteraard !!! k'Ben zelfs aan het overwegen, naargelang de toestand van papa hier dat ik héél misschien met haar met t'openbaar vervoer naar Antwerpen trek om daar naar t'vuurwerk te gaan kijken, maar...dat is nog lang geen zekerheid want anderzijds wil ik natuurlijk ook bij mijn zoetie zijn, maar als die reeds om elf uur misschien naar zijn bedje trekt......dan ben ik hier nog met dochterlief alleen en dat zit het er heel misschien wel in....wordt dus vervolgd.
Zo.....k'ben blij dat ik hier terug terecht hoor !
Morgen ga ik met mijn vriendin gezellig naar de stad Lier alwaar we op ons manier, als zeer goeie vriendinnen, een lekker koffietje gaan drinken om ons wel zeer bewogen jaar op onze heel speicale manier af te sluiten. Ik kwam daarstraks op dat grandioze idee na overleg met mijn schattie en daar hij na de middag toch liefst rustig alleen wat wil slapen was hij direct akkoord met mijn idee dus heb ik hier direct mijn vriendin van op de hoogte gebracht en ze kijkt er ook enorm naar uit!
Ik schrijf hierover morgen verder, oke zo ?
Sweet Night
xxx