Maandag 11 juni 2012
maandagnamiddag 11.06.2012
Hey,
Hier zijn we weer ; gister had ik écht geen zin, sorry.
Vandaag, maandag, vanmorgend de huisdokter gebeld om te vragen of ze eens wou langs komen - gewoon kwestie van haar dossier volledig te maken met het nieuws dat we aanstaande woensdag terug met chemo moeten beginnen, maar ook omdat ik in men achterhoofd een beetje hoopte dat zij de moraal van men zoetie, dewelke momenteel op een zeer zeer laag pitje staat, toch wat meer op te peppen. Uit ondervinding weet ik dat dit in de aller begintijd van deze voor ons ellendige periode, ook heeft geholpen.
Uiteraard schrok ook zij van het minder goede nieuws, want ze staat dan wel in verbinding met onze oncologe, het desbetreffende dossier van ons was haar nog niet toegestuurd, waar ik alle begrip voor heb natuurlijk.
Maar het is haar dus wel een beetje gelukt de gemoedstoestand van men zoetie terug wat op te krikken ; zo zie je maar hé......woorden uit een neutraal iemand's mond kunnen wonderen verrichten.
Ik ga hier nu niet verklaren dat alles hier terug koek en ei is, neen, helemaal niet! Maar ik merk wel aan men zoetie z'n manier van doen nu dat het hem iets beter gaat, en dat is voor mij al een begin.
Ze heeft hem (en ons ook natuurlijk) heel veel moed ingesproken en ze hoopt uiteraard ook dat alles zo goed mag verlopen zoals het al verlopen is tot hiertoe. Ze herhaalde nog maar eens dat mijn zoetie het tot hiertoe wel zeer zeer goed gedaan heeft, ondanks de toch zware chemo die hij reeds heeft gekregen. Hij zou bijna bij de uitzonderingen horen als je onze dokteres mag geloven (en dat doe ik ook hoor) ; ze heeft hem ook op het hart gedrukt dat hij zich niet schuldig moet voelen over t'feit dat we op vakantie zijn geweest, over t'feit dat er die rustperiode is ingelast. Neen, geen schuldgevoel, wel dankbaar zijn daarvoor want die periode heeft z'n lichaam de kans gegeven om te herstellen en zich klaar te somen voor spijtig genoeg momenten gelijk deze.... En in de toekomst (heeft ze nadrukkelijk gezegd) ook zo veel mogelijk, als hij kan : genieten van de kleine dingen ..... k'Hoop dat hij die woorden goed gaat onthouden....
Het koortsprobleem, dat tot daarnet precies was opgelost, wel daar tilde ze niet al te zwaar aan. Zolang die hogere temperaturen, en nu spreek ik over maximum 38.6, gedrukt kunnen worden door Dafalgan moeten we niet paniekeren, en tot hiertoe lukt ons dat wel. Natuurlijk hoop ik maar dat hij woensdag geen koorts gaan hebben, want dan gaat dat wel problemen geven denk ik met t'starten van de chemo.... Dus duim duim duim....!!!!
Enfin......wat ook beetje positief was is dat hij toch terug 200gr is bijgekomen ....
Ja op den duur heb je schrik van alles hé....afvallen is niet goed, koorts maken is niet goed, een te traag hartritme is niet goed pfffff je zou van minder depri worden !
Ik hoop nu dat z'n eten sebiet toch wat gaat smaken en dat we zo stilletjes aan toegroeien naar woensdag.....
Ondertussen zijn er vele familieleden en vrienden van dit minder goede nieuws op de hoogte gebracht en tja.....iedereen doet zen best om positief over te komen maar geloof me.......daar hebben wij nu geen oren naar, ook al weten we goed genoeg dat de mensen het allemaal goed bedoelen.
Soortgenoten weten goed genoeg waarover ik het nu heb.......
Zo....ben al weer bij dat ik hier ff heb kunnen bij schrijven voor t'geval het er later op de dag niet meer moest van kunnen komen.
k'Ga nu aan m'n avondeten beginnen want sebiet komt ons dochter thuis. Geen plezante opgave als je geen eetlust hebt.......maja....t'moet hé !
Tot later!
Liefs
Niesje
Hier zijn we weer ; gister had ik écht geen zin, sorry.
Vandaag, maandag, vanmorgend de huisdokter gebeld om te vragen of ze eens wou langs komen - gewoon kwestie van haar dossier volledig te maken met het nieuws dat we aanstaande woensdag terug met chemo moeten beginnen, maar ook omdat ik in men achterhoofd een beetje hoopte dat zij de moraal van men zoetie, dewelke momenteel op een zeer zeer laag pitje staat, toch wat meer op te peppen. Uit ondervinding weet ik dat dit in de aller begintijd van deze voor ons ellendige periode, ook heeft geholpen.
Uiteraard schrok ook zij van het minder goede nieuws, want ze staat dan wel in verbinding met onze oncologe, het desbetreffende dossier van ons was haar nog niet toegestuurd, waar ik alle begrip voor heb natuurlijk.
Maar het is haar dus wel een beetje gelukt de gemoedstoestand van men zoetie terug wat op te krikken ; zo zie je maar hé......woorden uit een neutraal iemand's mond kunnen wonderen verrichten.
Ik ga hier nu niet verklaren dat alles hier terug koek en ei is, neen, helemaal niet! Maar ik merk wel aan men zoetie z'n manier van doen nu dat het hem iets beter gaat, en dat is voor mij al een begin.
Ze heeft hem (en ons ook natuurlijk) heel veel moed ingesproken en ze hoopt uiteraard ook dat alles zo goed mag verlopen zoals het al verlopen is tot hiertoe. Ze herhaalde nog maar eens dat mijn zoetie het tot hiertoe wel zeer zeer goed gedaan heeft, ondanks de toch zware chemo die hij reeds heeft gekregen. Hij zou bijna bij de uitzonderingen horen als je onze dokteres mag geloven (en dat doe ik ook hoor) ; ze heeft hem ook op het hart gedrukt dat hij zich niet schuldig moet voelen over t'feit dat we op vakantie zijn geweest, over t'feit dat er die rustperiode is ingelast. Neen, geen schuldgevoel, wel dankbaar zijn daarvoor want die periode heeft z'n lichaam de kans gegeven om te herstellen en zich klaar te somen voor spijtig genoeg momenten gelijk deze.... En in de toekomst (heeft ze nadrukkelijk gezegd) ook zo veel mogelijk, als hij kan : genieten van de kleine dingen ..... k'Hoop dat hij die woorden goed gaat onthouden....
Het koortsprobleem, dat tot daarnet precies was opgelost, wel daar tilde ze niet al te zwaar aan. Zolang die hogere temperaturen, en nu spreek ik over maximum 38.6, gedrukt kunnen worden door Dafalgan moeten we niet paniekeren, en tot hiertoe lukt ons dat wel. Natuurlijk hoop ik maar dat hij woensdag geen koorts gaan hebben, want dan gaat dat wel problemen geven denk ik met t'starten van de chemo.... Dus duim duim duim....!!!!
Enfin......wat ook beetje positief was is dat hij toch terug 200gr is bijgekomen ....
Ja op den duur heb je schrik van alles hé....afvallen is niet goed, koorts maken is niet goed, een te traag hartritme is niet goed pfffff je zou van minder depri worden !
Ik hoop nu dat z'n eten sebiet toch wat gaat smaken en dat we zo stilletjes aan toegroeien naar woensdag.....
Ondertussen zijn er vele familieleden en vrienden van dit minder goede nieuws op de hoogte gebracht en tja.....iedereen doet zen best om positief over te komen maar geloof me.......daar hebben wij nu geen oren naar, ook al weten we goed genoeg dat de mensen het allemaal goed bedoelen.
Soortgenoten weten goed genoeg waarover ik het nu heb.......
Zo....ben al weer bij dat ik hier ff heb kunnen bij schrijven voor t'geval het er later op de dag niet meer moest van kunnen komen.
k'Ga nu aan m'n avondeten beginnen want sebiet komt ons dochter thuis. Geen plezante opgave als je geen eetlust hebt.......maja....t'moet hé !
Tot later!
Liefs
Niesje
