Vrijdag 28 september 2012
donderdagnacht 28.09.2012 (smaak...!)
t'Is alweer véél te lang geleden dat ik hier nog heb bijgeschreven waarvoor mijn 'sorry'.
Ik ga hier geen excuses voor zoeken want die zijn er niet ; gewoon visite....te laat....te moe....
En zo is er alweer bijna een weekje voorbij, maar staat m'n verjaardagsboeket nog steeds prachtig, en de vele verjaardagskaartjes herrinneren eraan dat er hier een jarige is geweest
Gister was hier een zeer bijzondere moment van de dag .......men zoetie begint terug een beetje smaak te krijgen van de koffie !!!!!!!!!!! Op zich niets bijzonders ware het niet dat hij al maanden niets meer volwaardig proeft. Dus laat ons hopen dat dit de start is van.......
Nooit heb ik gedacht dat zulke momenten in je leven zo belangrijk zouden kunnen zijn ! pffff
Vandaag was alweer een spannende namiddag ; deze keer wat onze zoon betreft. Die sukkelt al enkele weken serieus met maagproblemen ....(ja om schrik van te krijgen) en ondanks dat de arts al verschillende keren gezegd had dat het waarschijnlijk een serieuze ontsteking is had hij toch maar liever eens een diepgaand onderzoek laten nemen door mijn zoetie zijn dokteres, waar we zoveel vertrouwen in hebben en dit onderzoek is dus vandaag doorgegaan.
Diagnose : een reflux probleem wat moet genezen met medicatie. Dus een hele geruststelling voor zoonlief.
Natuurlijk neemt zo'n dokter bij zulke onderzoeken toch enkele puncties en dat is bijzonder pijnlijk, zeker nadien, met als gevolg dat onze zoon, die ocharme al weken leeft op toast en magere voeding, dus vandaag uitgehongerd na t'goeie nieuws op het avondeten vloog, enkele minuten later lag te creveren in de zetel, zo paniekerig dat men zoetie terug de dokter heeft gebeld en gevraagd of dit normaal was en blijkbaar ja is die pijn bij het eten nu te wijten aan de wondjes veroorzaakt door t'nemen van die puncties. Die wondjes genezen wel vrij vlug maar van eten is dus niets meer in huis gekomen vanavond ; k'had er écht mee te doen ocharme. En nét nu voor t'familieweekend gepland in de Ardennen dit weekend (langs z'n vriendin's kant) - ik hoop dat hij toch nog mee kan vertrekken morgen want hij keer daar al een hele tijd naar toe.
En dan is er nog t'verhaal van onze overbuurman....
Vorige week stond onze overbuurvrouw hier in onze hall te weten (nadat ik ze tot hier binnen had gekregen, want onze babbel was op straat begonnen). Dat zijn lieve mensen die ik al 35jaar ken zo van 'handje omhoog en eens wuiven naar elkaar, of knikken van in de verte, of elkaar eens lachend begroeten of héél af en toe een zéér korte babbel op de stoep' meer niet, maar nu......nu zat het haar toch wel effe zeer hoog. We wisten dat haar man al jaren sukkelt met .....tja....prostaatK....... ; maar hij doorstaond dat allemaal vrij goed met medicatie maar nu bleek, na zijn laatste bloedonderzoek, dat de tumorwaarden ernstig gestegen waren, dus nu moet er ook vanaf volgende week gestart worden met die verdorie zo vieze chemo !!! Nu...ik had zoooo met haar te doen, ik heb met haar staan huilen... ze heeft me vastgenomen om te bedanken dat ik naar haar wilde luisteren ; man man man....ik weet zooo goed wat ze nu doormaakt en wat ze voelt en dan sta je daar....zo machteloos !!! Ik hoop dat haar man de moed bij elkaar neemt en toch eens tot aan de overkant (bij ons dus) durft aan te bellen want wij weten als de beste dat er over praten een goede hulp kan zijn. Ik heb haar ook voorgesteld om voor haar boodschappen te doen want die mensen hebben momenteel geen rijdende auto en hun énigste zoon, die momenteel ook in zak en as zit door dit minder goede nieuws nu, is vaak voor z'n werk in t'buitenland. Ik hoop dat ze onze hulp ter harte nemen want wij weten beter dan wie, als échte lotgenoten, wat die mensen nu moeten doorstaan...
We zullen zien....
k'Heb deze week weeral hard gewerkt, al zeg ik het zelf, maar wel voldoening gekregen en dat vind ik belangrijk: eerst een zware afbeitsjob voltooid, met mooi resultaat wat nu staat te drogen voor verdere afwerking en nadien nog vier mooie bloemstukjes gemaakt met de prachtige hortensia bloemen uit de tuin ; één stuk heb ik m'n vriendin geschonken..... tja..that's me..
En zo is het morgen vrijdag......een dag met véle plannen maar nog niets concreets, dus....afwachten.
Nu eerst slapen en dan zien we wel.
.
Ik ga hier geen excuses voor zoeken want die zijn er niet ; gewoon visite....te laat....te moe....
En zo is er alweer bijna een weekje voorbij, maar staat m'n verjaardagsboeket nog steeds prachtig, en de vele verjaardagskaartjes herrinneren eraan dat er hier een jarige is geweest
Gister was hier een zeer bijzondere moment van de dag .......men zoetie begint terug een beetje smaak te krijgen van de koffie !!!!!!!!!!! Op zich niets bijzonders ware het niet dat hij al maanden niets meer volwaardig proeft. Dus laat ons hopen dat dit de start is van.......
Nooit heb ik gedacht dat zulke momenten in je leven zo belangrijk zouden kunnen zijn ! pffff
Vandaag was alweer een spannende namiddag ; deze keer wat onze zoon betreft. Die sukkelt al enkele weken serieus met maagproblemen ....(ja om schrik van te krijgen) en ondanks dat de arts al verschillende keren gezegd had dat het waarschijnlijk een serieuze ontsteking is had hij toch maar liever eens een diepgaand onderzoek laten nemen door mijn zoetie zijn dokteres, waar we zoveel vertrouwen in hebben en dit onderzoek is dus vandaag doorgegaan.
Diagnose : een reflux probleem wat moet genezen met medicatie. Dus een hele geruststelling voor zoonlief.
Natuurlijk neemt zo'n dokter bij zulke onderzoeken toch enkele puncties en dat is bijzonder pijnlijk, zeker nadien, met als gevolg dat onze zoon, die ocharme al weken leeft op toast en magere voeding, dus vandaag uitgehongerd na t'goeie nieuws op het avondeten vloog, enkele minuten later lag te creveren in de zetel, zo paniekerig dat men zoetie terug de dokter heeft gebeld en gevraagd of dit normaal was en blijkbaar ja is die pijn bij het eten nu te wijten aan de wondjes veroorzaakt door t'nemen van die puncties. Die wondjes genezen wel vrij vlug maar van eten is dus niets meer in huis gekomen vanavond ; k'had er écht mee te doen ocharme. En nét nu voor t'familieweekend gepland in de Ardennen dit weekend (langs z'n vriendin's kant) - ik hoop dat hij toch nog mee kan vertrekken morgen want hij keer daar al een hele tijd naar toe.
En dan is er nog t'verhaal van onze overbuurman....
Vorige week stond onze overbuurvrouw hier in onze hall te weten (nadat ik ze tot hier binnen had gekregen, want onze babbel was op straat begonnen). Dat zijn lieve mensen die ik al 35jaar ken zo van 'handje omhoog en eens wuiven naar elkaar, of knikken van in de verte, of elkaar eens lachend begroeten of héél af en toe een zéér korte babbel op de stoep' meer niet, maar nu......nu zat het haar toch wel effe zeer hoog. We wisten dat haar man al jaren sukkelt met .....tja....prostaatK....... ; maar hij doorstaond dat allemaal vrij goed met medicatie maar nu bleek, na zijn laatste bloedonderzoek, dat de tumorwaarden ernstig gestegen waren, dus nu moet er ook vanaf volgende week gestart worden met die verdorie zo vieze chemo !!! Nu...ik had zoooo met haar te doen, ik heb met haar staan huilen... ze heeft me vastgenomen om te bedanken dat ik naar haar wilde luisteren ; man man man....ik weet zooo goed wat ze nu doormaakt en wat ze voelt en dan sta je daar....zo machteloos !!! Ik hoop dat haar man de moed bij elkaar neemt en toch eens tot aan de overkant (bij ons dus) durft aan te bellen want wij weten als de beste dat er over praten een goede hulp kan zijn. Ik heb haar ook voorgesteld om voor haar boodschappen te doen want die mensen hebben momenteel geen rijdende auto en hun énigste zoon, die momenteel ook in zak en as zit door dit minder goede nieuws nu, is vaak voor z'n werk in t'buitenland. Ik hoop dat ze onze hulp ter harte nemen want wij weten beter dan wie, als échte lotgenoten, wat die mensen nu moeten doorstaan...
We zullen zien....
k'Heb deze week weeral hard gewerkt, al zeg ik het zelf, maar wel voldoening gekregen en dat vind ik belangrijk: eerst een zware afbeitsjob voltooid, met mooi resultaat wat nu staat te drogen voor verdere afwerking en nadien nog vier mooie bloemstukjes gemaakt met de prachtige hortensia bloemen uit de tuin ; één stuk heb ik m'n vriendin geschonken..... tja..that's me..
En zo is het morgen vrijdag......een dag met véle plannen maar nog niets concreets, dus....afwachten.
Nu eerst slapen en dan zien we wel.
.
1 reactie op dit bericht
je hebt zelf . . .
Of zoals ik het altijd zeg : zolang ik leef blijf ik geven en zolang ik geef blijf ik leven !?