vrijdagavond 30.11.2012

Hier schrijft momenteel een full-time : huisvrouw....kuisvrouw...shoppingvrouw...kokkin...strijkster...mama....en momenteel ook nog verpleegster.....
Ondertussen zijn we woensdagavond en dus 2 nachten verder dan die vreselijke maandag.
Aan het mooi geïnstalleerde bed in de woonkamer, geraken we stilletjes aan alweer gewend ; zelfs onze viervoeter vindt het leuk om nu, uiterst ongewoon, van s'morgens tot s'avonds in de zetel, dicht bij papa te mogen luieren
Tja....we maken er hier t'allerbeste van hé....niets aan te doen.
Nog steeds dankzij de zware medicatie is de pijn, uitstralend naar z'n bovenbeen (bil) draaglijk maar het stappen lukt niet zonder krukken, maar ook dat gaat stilletjes aan beteren zegt de huisdokter.
Mijn zoetie zelf kan er maar niet van over en herhaalt steeds maar 'waarom nu dit weer mij moet overkomen'.... tja..... hij bedoelt natuurlijk vooral 'nu nét dat de rest allemaal zo goed is'..... een vraag waar we uiteraard geen antwoord op krijgen.
Ik doe men uiterste best om het hier allemaal in goede banen te laten gaan, maar soms is het toch niet makkelijk hoor. Nu komt er wel extreem veel op me af plus.....k'heb momenteel daarbij ook nog t'vervelende probleem aan men hand wat ipv had moeten beteren na die vreselijk nooit te vergeten spuit cortisone, sinds zondagmorgend een totaal verkeerde werking heeft. Mijn hand brand de ganse dag - mijn middenvinger en wijsvinger zijn zo goed als gevoelloos en alsof dat nog niet genoeg is heb ik daarbovenop nog 5 constant tintelende prikkelende precies met stroom beladen vingers ! Niet meer te doen !!!
Daarnet kwam onze dochter thuis....zag me sukkelen en in stilte afzien.....is m'n gsm gaan halen, heeft het nummer van de huisarts gedrukt en k'hoorde ze zeggen dat die morgenvroeg tot hier moet komen, eerstens om voor haar papa kiné voor te schrijven en 2des om voor mama een superdringende afspraak te maken voor operatie !!!! Voila......that's our child   En gelijk heeft ze natuurlijk, want nog verder uitstellen heeft écht geen zin meer.
Maar geloof me...k'heb bang.....néé niet vor de ingreep (alhoewel natuurlijk ook wel een beetje   ) maar vooral nadien....daarmee bedoel ik die 14 dagen gips waarin ik niets of niets ga kunnen doen want ik ben op dat punt zeer dom en k'kan  écht helemaal niets links.... dat beloofd !
........zucht........
k'Ben blij dat ik hier eventjes ben kunnen komen bijschrijven maar moet er helaas alweer mee stoppen want zoetie heeft me nodig - medicatie tijd
Tot strakjes misschien of morgenavond - dan weet ik meer over eventuele operatie - termijn....
ps : oja....extra merciekes voor de sympathieke medelevende lieve reacties op men blogje ! D a n k u w e l !

Gistermorgend was het dus mijn beurt....
Niet écht bang, maar toch met een klein hartje reden we tegen 11 uur richting ziekenhuis - niet wetende wat me stond te gebeuren (emg v m'n hand)
De dag daarvoor had ik reeds via internet op de site van het betreffende ziekenhuis, de dokter gaan opzoeken waar ik bij verwacht werd, dus....op foto had ik hem al gezien en leek hij best mee te vallen - in t'écht viel dit nog beter mee!
Bijna stipt op tijd kwam hij me uit de wachtzaal halen en volgde ik hem tot op zijn bureau.
Na eerst te hebben geantwoord op een  hele reeds vragen mocht ik dan, na het verwijderen van al m'n juwelen a men rechterhand, op zijn daarvoor bestemde tafel-bed gaan zitten.
Eerst ging hij men schouder/nek nakijken en na allerlei rare bewegingen met men rechterhand  -arm gemaakt te hebben mocht ik gaan liggan, alwaar mijn batterijtjes goed werden opgeladen.
Dit onderzoek is echt niet op zichzelf - buiten enkele prikjes die best te verdragen zijn, gebeurde er eigenlijk niets.
Zijn diagnose stond al vrij snel vast zegde hij : Carpel Tunnel Syndroom (nét dat wat ik had gehoopt en gedacht dat het niet zou zijn!)
Dan volgde de uitleg over de eventuele behandeling(en) want.......zoals gewoonlijk ben ik ook op dit punt 'een randgeval' (dat zijn zijn letterlijke woorden). Dus tja.....één: spuit cortisone OF twee : ingreep.
Moest ik géén randgeval geweest zijn, was de keuze voor mij veel makkelijker geweest dan nu natuurlijk.
Na lang overleg en nachtje slapen overwogen om spuit te laten zetten, in de hoop van...... 
Van die beslissing had ik al vrij snel een beetje spijt. Ik moest gisteravond toch naar een zeer gezellige Tupperware Avond en daar zat ik 'per toeval' midden tussen de Carpel Tunnel Patienten, dus......iedereen daar was reeds geopereerd en vonden mijn beslissing niet zo positief want volgens hen zou dit maar een tijdelijk lapmiddel zijn.
Tja......normaal zou ik maandagavond die spuit laten zetten bij de huisarts.............was het niet............dat nu nét uitgerekend vandaag de huisarts moest komen......voor men zoetie ! (t'Mag hier toch nooit niet écht goed meer gaan pffff) Wat was er nu gebeurd : eergisternacht, bij t'bruuske omdraaien in z'n bed, omdat hij naar beneden wou gaan om de hond buiten te laten, heeft hij een verkeerde beweging gemaakt en die veroorzaakte een helse pijn n z'n buikzijde. Op die moment word ik natuurlijk wakker en ga ik natuurlijk direct naar beneden zodat hij kan blijven liggen. Nadien was ik toch een beetje boos want reeds herhaaldelijke malen had ik hem op t'hart gedrukt dat hij mij zou wekken als hij de hond zou horen (ik hoor dat niet), maar......zoals mannen soms koppig kunnen zijn...... en tja.....voila nu sé.
En gister liep hij hier dus zuchtend en pijn-verbijtend rond, maar dat is ook niet leuk, en de dokter neen die moest niet komen....hij ging wel afwachten....
Maar er staat weer een weekend voor de deur hé, dus ikke maar wijselijk vanmorgend de dokter gebeld en dan ook in een keer gezegd dat mijn afspraak voor maandagavond dan zou vervallen als ze meteen vandaag dan ineens die spuit bij mij zou kunnen zetten.
Daar er hier in de buurt zovele zieken mensen zijn blijkbaar, was het pas rond half 4 deze namiddag dat ze hier kon zijn.
Na mijn zoetie gronding onderzocht te hebben kwam dan de geruststellende diagnose : waarschijnlijk een spiertje gescheurd, wat dus met niets te genezen valt maar gewoonweg zo moet genezen, zonder meer, maar dat heeft tijd nodig. oef !
Dan was het aan mij........was ik er klaar voor vroeg ze me ? .....Uiteraard...wat is nu een prikje ? 
Toen ik de spuit op tafel zag liggen, begon ik er al een beetje anders over te denken en toen ze me vroeg of ik niet beter zou gaan liggen, en ik haar liet blijken dat dat écht niet nodig zou zijn voor zo'n 'prikje' zegde ze me wel dat het wel een serieus venijnige spuit is...... Nog steeds van geen kwaad bewust en zeer fier legde ik men arm in de houding dat zij het wou en begon ze er aan...................................
Man man man !!!!!! Ik heb gehuild !!! van de pijn !!!!! Wat was me dat ????!!!!! Nooit of nooit zal ik nog zo'n spuit laten zetten ! Neen !!! Nooit meer !!!! Zo'n helse brandende pijn !!!
Met de steun van én zoetie én zoon heb ik het overleefd maar écht......nooit meer !!!!
Wat was dat !!!!
Enfin....de cortisone zit dus in men hand maar beterschap voel ik tot hiertoe niet ! Integendeel ! Hand slaapt nog erger dan gister ! (zou normaal zijn....)
Volgens mij zal er binnen enkele weken geopereerd worden...... zal er van afhangen in hoeverre deze spuit z'n werk doet. In stilte hoop ik dat ik het nog zou kunnen uitstellen dan tot na de feestdagen......
Gelukkig gaat het met men zoetie momenteel toch al iets beter, maar ik vrees dat het toch een tijdje zal duren alvorens de pijn helemaal zal weg zijn.
t'Weekend is alweer begonnen..... en morgen staat er hier een zusjes-bezoekje op t'programma - is véél te lang geleden en ik ben benieuwd naar haar verhalen. M'n metekindje gaat meekomen - super hé ! Ik kijk er naar uit !
Nu ga ik écht moeten stoppen met typen want men hand doet vreselijk pijn. Hopelijk voel ik snel wat verandering hierin.
slaapwel

Ook al is het typen niet zo makkelijk voor mij - nu met de nog steeds pijn in men hand/arm - toch voel ik me verplicht tegenover al die dikke duimpjes van vandaag mijn welgemeende dank te zeggen !!!
Want.......al die dikke duimpjes die hebben zoooooo ontzettend goed geholpen !!!!!
Mijn zoetie zijn scan onderzoek is zeer goed - oncologe super tevreden !!!!! Toestand is stabiel en goed onder controle !!! Meer moesten we niet horen om furorisch te reageren !
Een ongelooflijk pak ongerustheid dat van onze schouders is gevallen .... nog maar eens  pffff
Wat is die spanning toch onmenselijk groot !!! onbeschrijflijk.
Maar........nu zijn we méér dan tevreden en kan ik eindelijk gaan genieten van de terugkerende rust ten huize hier. Alle zware schuurwerken zijn voorbij - de grote kuis is voorbij en m'n zoetie zen toestand blijkt goed onder controle dus.......meer hoeft het écht niet te zijn - wij zijn kei kei blij en tevreden !!!!
Toen we daarstraks met een spannend hartje t'kantoor van onze oncologe binnen stapte, klopte men hart in m'n keel - onmenselijk ! Ze ging direct op haar pc kijken of t'resultaat van de nét daarvoor genomen scan reeds binnen was en aan het gedeelte dat ze reeds kon lezen kon ze konstateren dat dus alles goed stabiel is gebleven ; voor de kleine details zegde ze dat we haar morgennamiddag gerust konden bellen maar ze was er vrij gerust in.
Nadien hebben we nog dikke twintig minuten gezellig zitten praten met haar van mens tot mens, van mama tot mama - t'is zo een ongelooflijk prachtige madam - zowel in naam van haar functie als in naam van haar moeder zijn. De manier waarop ze over haar 4 kleine pagadders vertelt en vertelt.......ongelooflijk !!!! Hoe ze hun eerste pasjes zetten, hun eerste behoefte op t'potje doen, de dagdagelijkse familiebadjes die ze de kindjes geeft, de verhaaltjes die ze hen nadien voorleest en als ze dan alle vier als roosjes slapen de manier waarop ze alles opruimt beneden - de boekentasjes nog eens na kijkt en klaarzet, het met bloem benevelde aanrecht opkuist waar haar kindjes koekjesdeeg hebben mogen maken - écht ongelooflijk !!!
Groot was m'n verbazing dan ook toen ik vanavond bij t'avondeten plots een telefoon kreeg van een onbekend nummer.......ik nam beleefd af en hoorde haar stem.......onze oncologe...... mijn hart klopte in m'n keel toen ik haar zegde dat ik men man ging doorgeven...... Ik stopte met eten en volgde nauwkeurig zijn gesprek met haar en kon al snel afleiden aan z'n lach....zen ontspannen 'ja' en 'neen'.....en z'n eindwoorden 'dankjewel dokter voor het goeie nieuws en voor jou ook een fijne avond' dat het niets dan goed nieuws kon zijn en ja...... Wat was er gebeurd : wel toen we deze voormiddag bij haar zo zaten te babbelen hebben we ook nog maar eens het onderwerp 'angst bij t'afwachten van scan of bloed uitslagen' aangehaald - dat dit zo onmenselijk is en dus zal ze vanavond bij t'checken van mijn zoetie's scan, en nadat ze persoonlijk eerst nog eens gebeld had met de radioloog, gedacht hebben 'ik zal die ongeruste mensen nu al maar nog meer gerust stellen, dan hoeven ze mij morgen zelf niet meer te bellen' en dat heeft ze dus gedaan - ongelooflijk toch !!!!  En allemaal nieks dan goed nieuws ! 
Ja sorry......maar ik ben zo opgelucht..... ook al weet ik dat er nog zo'n momenten gaan komen maar daar wil ik nu écht niet aan denken ! Ik wil nu alleen nog genieten ! Genieten van de mooie winterse weken die er aan komen met de gezelligheid van Kerst - onze Kerst ! Niet de Kerst in de etalages of shopping centra's maar gewoon onze gezellige gezins-Kerst, zoals al die voorgaande jaren, niet meer, niet minder !
Morgen ja komt er nog effe een ziekenhuisbezoek momentje aan want dan ga ik eindelijk voor die controle van mijn arm-hand - ze gaan een emg maken - dus met stroom op men arm brrrrr - k'weet niet wat me te wachten staat maar in vergelijk van m'n zoetie is dit écht niets om dieper op in te gaan ..... alleen hoop ik maar dat ze gaan vinden wat er scheelt en niet alleen dat maar ook een oplossing aub !!!! Om 11 uur afspraak ziekenhuis (wordt vervolgd)
Slaapwel en groetjes van een very happy Niesje

Vanavond wou ik hier toch effe komen bij schrijven - ook al is het heel moeilijk met de nog steeds pijn in men hand/arm, maar zijn we t'sterke geslacht of niet .... ;-)
t'Gaat een slapeloze nachtje worden vrees ik ..... mijn hand ja, dat ook maar vooral de spanning voor morgen ..... zoetie onder de scan voor controle onderzoek en nadien hopelijk gewone onderhoudskuur die kan doorgaan.
t'Wordt een korte nacht want de wekker staat reeds geprogrammeerd om 6u. We willen rond  7u door rijden want volgens de verpleegster kunnen we reeds vanaf 7.30 terecht bop de dienst 'medische beeldvorming' voor de scan en nadien volgt er dan hopelijk de gewone veertien daagse onderhoudskuur.
Ik ga het niet gewoon worden....die kl** momenten (sorry voor uitdrukking) ; die spanningen om te wachten op uitslag zijn zo onmenselijk ; kunnen ze dit écht niet anders laten verlopen ???
k'ga er hier niet langer over 'zagen' want ik besef natuurlijk ook dat wij uiteraard niet de enigsten zijn en t'zijn alleen die mensen die ons t'beste gaan begrijpen.
Ik hoop alleen.....nu dat ik hier al mijn werken met voldoening, en dankzij de hulp van men zoetie, voltooid heb, dat we nu gaan kunnen genieten van de gezellige feestmaand die voor de deur staat.
Dikke duimpjes aub ???

Niesje

Ben hier alweer veel te laat.
Was ingeslapen in m'n gezellige zeteltje..... Tja...moe, lekker warm, kaarsjes, televisie en zoetie en viervoeter aan m'n voeteneind, dus....wat moet ne mens meer hebben na een kei harde werkdag.
Maar toch nog nét voor t'slapen gaan effe tijd maken voor men blogje, want t'is alweer van woensdag geleden.
De voorbije dagen heb ik hard aan m'n meubels gewerkt (al zeg ik t'zelf) ; donderdag helemaal alleen want zoetie had, zoals gewoonlijk en wat heel normaal is, toch wat last van de baxter van woensdag. Met 'last' bedoel ik : beetje misselijk, nieks meer, nieks minder, maar genoeg om je toch niet kiplekker te voelen. Vrijdag daarentegen was dit gevoel, ook zoals gewoonlijk, zo goed als verdwenen en heeft hij me wel kunnen helpen en tja....met twee doe je natuurlijk t'dubbele.
Vandaag heb ik dan alweer alleen verder gedaan want zoetie was moe en dan is er voor mij maar één oplossing en dat is rusten, geen discussie mogelijk.
Vanmorgend is hij toch even met me mee naar de Makro gegaan ; door t'vele schuurwerk van de laatste dagen, weken, was ik door de voorraad heen geraakt en vermits ik toch nog een dikke week werk zal hebben, en ze die speciale schuurblaadjes practisch nergens in grote voorraden verkopen, had ik t'grandiose idee om eens tot aan de Makro te rijden.
Uiteraard is een zaterdagmorgend daar nu niet zo de geschikte moment voor ; druk druk druk.
Dus niet te lang daar rond gelopen want zo'n drukte is écht nieks voor ons. Gewoon datgene gaan halen wat we nodig hadden en richting kassa!
Vandaar dat ik dus vandaag nog een ganse namiddag 'vrij' was en besloot om in m'n eentje nog enkele kast-deurtjes onder handen te nemen.
Om een idee te geven van hoeveel werk dit eigenlijk inhoud..... k'ben om iets voor twee gestart aan drie deur(tjes) en om half 7 was ik ermee klaar.....
Nu nog 2 deurtjes te doen (misschien morgen) en dan t'nog grotere werk : de kast zelver.........niet te onderschatten!
Nadien staan nog op t'programma : living tafel, keukentafel én 8 stoelen..... (in stilte hoop ik dat ik dit de komende week allemaal gedaan krijg)..... we zien wel.
t'Wordt wel zwaar, dat moet ik wel toegeven,maar meestal na een nachtje slapen ben ik weer vol energie.
t'Meest heb ik last van m'n rugske....men beide armen en m'n beide handen. Ik wil niet weten hoeveel trillingen ik de voorbije dagen, weken , door men lijfke heb gekregen.
t'Best zou ik morgen een rustdag inlassen maar......die twee deurtjes die nog moeten gedaan worden, die roepen me...... dus.....k'zal zien hoe ik er morgen wel of niet kan aan weerstaan.
Morgenavond zitten we hier nog eens met z'n allen aan de avondmaal-tafel en de pot schaft : verse Zeeuwse Mosselen met frietjes....(tja da's t'voordeel van eens naar de Makro te gaan - alle visspecialiteiten zijn daar supervers en super goedkoop)
Voila.....tot zover de voorbije dagen.
k'Ga nu een Dafalganneke innemen en m'n bedje opzoeken en hopelijk komen dan al men overwerkte spiertjes tot totale rust zodat ik er morgen weer tegenaan kan....
Fijne zondag voor iedereen !
Niesje

t'Is eigenlijk bedjestijd maar toch nog eventjes tijd maken voor m'n blogje....
Gister maandag was het hier strijk-voormiddag pffff .....maar ben er door geraakt dus alles is weer allemaal piccobello aan de kant, en dan ben ik gerust.
Vandaag was het dan groentenkuis dag (voor de soepen) plus bezoek kapster en vanavond even langs schoonbroer die jaris is geweest tijdens onze afwezigheid. De kriekentaart was er heerlijk !
Morgen wordt dan alweer spannend pfffff ; k'krijg de kriebels als ik er nog maar aan denk ; vandaag al de ganse dag last van buikpijn ; nie te doen ! Dit is écht niet gezond voor mij en wetende dat er nog veel van die momenten gaan komen.
Ook al is het 'maar' een gewoon ziekenhuisbezoek met toediening van de onderhoudskuur, toch ben ik telkens op van de zenuwen !
Ook aan m'n zoetie zelf, die er niets over zegt, merk ik dat hij ook blij zal zijn dat het alweer morgenmiddag is.
Door de toestemming van onze dokter om vorige week een weekje vakantie in te lassen, zitten er nu 3 weken tussen de laatste onderhoudsbeurt ipv 2 weken. De dokter zag daar geen probleem in. Morgen wordt er dan terug, na toch effe een pauze, nog eens boed getrokken om de tumor-waarden te checken en t'is dat dat me zo nerveus maakt !
Die waarden moeten laag blijven.
k'Heb weer dikke duimen nodig morgen pffff, sorry.....
k'Ga het nooit nie leren vrees ik....
Slaapwel
(wordt vervolgd)

En dan stond er op t'programma 'd-Day 1944' en ook dat was een succes : niet alles maar toch zéér veel hierover hebben we gezocht, gevonden en bezocht. Vele momenten om even bij stil te staan over wat er daar allemaal gebeurd is. Zéér leerrijk en interessant, maar bovendien ook mooi wetende dat dit op deze manier nooit zal/mag vergeten worden. Enkele van de zeer vele plekjes die we daardoor bezocht hebben zijn : Arromanches-les-Bains ; St Mère Eglise ; Omaha Beach, de landingskusten, de Amerikaanse en Duitse begraafplaatsen etc etc...

Ons vakantiehuis (gîte) was ook super ; met 7 personen liep je elkaar zeker niet voor de voeten ; ieder had z'n eigen plekje, badkamer, toilet en de keuken en eetplaats was mooi, ruim, luchtig en vooral lekker verwarmd door moderne vloerverwarming. Alles was er voor handen en de grote garage bood de mogelijkheid om via die weg steeds proper de woning te betreden. En onze viervoeter die was er veilig want gans het huis was rondomrond afgesloten met grote poort en tuin en om de hoek kon je de zee horen, ruiken en zien - zalig !
Aan gezonde jodium-lucht deze week dus geen gebrek ! Die hebben we met volle teugen ingeademd
t'Was mooi - t'Was leuk - t'Was super !
En hopelijk voor herhaling vatbaar....... de plannen voor een vakantie Provence hangen in de lucht....... Jaja....we hebben de smaak te pakken en willen Frankijk nog verder leren kennen.
Hopelijk kunnen we dit waar maken !
Ondertussen draait hier de wasmachine en droogkast op volle toeren en zal er morgen zeker enkele uurtjes moeten gestreken worden ; maar dat neem ik er graag bij - ook al is het weer effe terug wennen aan het normale leven.
De jeugd begint morgen alweer aan een nieuwe werkweek en voor m'n zoetie wordt het aanstaande woensdag terug een chemo-dagje ; hopelijk met goede bloedresultaten.
En zo ben ik alweer aan een nieuw hoofdstuk in m'n blogje begonnen samen met de wintertijd die ondertussen ook gestart is. Dat wil zeggen.......Sinterklaas.....Kerst....Nieuwjaar......   Winter ! Maar ook : gezelligheid.....haardvuur.....feestdagen....pakjestijd.....
O wat ben ik alweer aan het dromen.....
Eerst moet er nog hard gewerkt worden ook : tegen t'einde van deze week wil ik terug aan de verdere afwerking van de meubelen hier starten......
(wordt vervolgd....) ;-)