Het ene blad is geel, het andere bruin, zelfs al een kale plek, in die boom zijn kruin. De zon piept door zijn kale takken, naar de blaadjes, die niet willen zakken.

Waarom zo?n slecht humeur? Kijk naar die bladeren hun kleur. geen kunstenaar, die dit kan evenaren, je blijft naar het spektakel staren.

Bolletjes in zachte aarde Plant ze elke winter weer Stukjes lente die ik bewaarde geven binnen bloemen elke keer

En als het dan ook nog zomer worden mag, met veel zon en lekker warm elke dag, hebben we echt niets meer te klagen en genieten we alleen van hele fijne dagen.

wuivend in de milde herfstzon schitteren de vele kleuren als op een schilderspalet strak tekenen de nerven zich af De wind speelt krijgertje met de blaadjes die zich als een vliegend tapijt aaneen gesmeed voortbewegen opgejaagd en weer uiteengerukt om met een laatste buiteling zacht dwarrelend neer te komen op de zwarte aarde die hen wacht

Poedersuiker bedekt de paden Futen kruipen dicht bij elkaar Waar ik fiets moet ik steeds raden Alles lijkt zo wit en wonderbaar

Een betoverde wereld is verschenen Koud, stil, sereen en stijf Grijze wolken die zachtjes wenen Kippevel teistert heel mijn lijf

Aan de waterkant, een groene plant, met kleine gele bloemen, de zon komt door, een zachte wind, een dagje om te zoenen Een lenteteken.

Bollen komen uit de grond, vele kleuren wit en bont, het gras begint te groeien, de bloemen gaan weer bloeien, daar heb ik op gewacht, dat het zonnetje weer lacht, Een lenteteken.