De Bereboot

Beertje Colargol is het geestelijk kind van de Franse Olga Pouchine, die de verhalen over Colargol verzon in 1960 voor haar zoontje.
De televisieserie met poppen werd in de jaren zeventig gemaakt door Albert Barillé, samen met de Poolse animator Tadeazs Wilkoz. De serie was erg duur omdat er gewerkt werd met poppen en men dus enkel heel langzaam kon werken. Een stukje animatie van nog geen kwartier kostte meer dan honderdduizend gulden.

In de Engels sprekende landen werd hij 'Barnaby the Bear' genoemd, en in Canada is hij bekend als 'Jeremy the Bear'.

Ook in Vlaanderen en Nederland kwam Beertje Colargol op de buis. Verschillen zijn niet heel erg duidelijk wegens te weinig info. De intro's en de stemmen waren anders. In Vlaanderen leefde Beertje Colargol in het Mooibos, in Nederland was dat het Bloesembos.

 

De Vlaamse versie van Beertje Colargol was samen met Bollie en Billie, Vrouwtje Theelepel, later Boes en Ovide, een jaar lang te zien in het zondagochtendprogramma 'Zoetekoek' op BRT1 eind jaren '80.

Waar ging het nu ook alweer over ?

Beertje Colargol woont samen met zijn ouders in Mooibos. Hij is een jong beertje dat wil zingen. Zijn ouders zijn er niet blij mee, want beren zingen nou eenmaal niet. Bovendien zingt Beertje Colargol vals. In het bos ontmoet Beertje Colargol een nachtegaal die héél mooi zingt. De nachtegaal vertelt dat dat komt door een fluitje in zijn keel. De Koning der Vogels maakt deze fluitjes, maar alleen voor kleine vogeltjes. Beertje Colargol besluit hem te bezoeken.

Dat lukt hem met behulp van de vogels die hem op een vliegend tapijt naar de Koning van de Vogels brengen. Weer thuis vinden zijn ouders het maar niks, en hij loopt daarom weg. Als de directeur van 'Circus Pimoulu' Colargol dan hoort zingen, krijgt hij een baantje in het circus. Als Colargol het circus weer wil verlaten, sluit Pimoulu hem op want hij wilt zijn ster niet kwijt. Maar één van Colargol's vrienden helpt hem ontsnappen.

Colargol wil dan leren zwemmen, maar hij wordt de zee ingesleurd en opgepikt door een schip dat op weg is naar de Noordpool. Op het schip moet hij hard werken, maar hij ontsnapt van het schip en wordt vriendjes met een pinguïn. Ook ontmoet zijn vriendinnetje Nordine op de Noordpool.

Na dit avontuur besluit hij naar de maan te gaan, om de sterren te zien. Uiteindelijk reist hij dan de hele wereld rond.

De Fransman Claude Laydu is de geestelijke vader van Barend de Beer (Nounours in het frans).

De serie komt in frankrijk voor het eerst op de buis in december 1962. Van januari 1964 tot maart 1965 werd Barend de Beer in Nederland door de ncrv nagesynchroniseerd uitgezonden. De uitzendingen waren in het begin nog onregelmatig maar na 60 afleveringen werd Barend zes dagen per week uitgezonden. In juni 1968 start de nts met een nieuwe serie van 122 afleveringen.

Barend (stem Jan Duiveman) kwam samen met zijn baasje, de Zandman (stem Piet Ekel), op een wolk aanzweven en daalde dan via een trap af in de huiskamer van de kinderen, Klaasje (stem Joke van den Berg) en Pimpernel (stem Sylvia Schippers).

Als Barend te lang bij de kinderen bleef haalde de Zandman hem weer op, en nadat Barend met zijn zware stem ‘Welterusten’ had geroepen gingen alle kleintjes slapen.

 

Image Slideshow

010203040506

Het verhaal van De Zevensprong is gebaseerd op het gelijknamige boek van Tonke Dragt. Na romantische en nostalgische jeugdseries als Swiebertje en Pommetje Horlepiep ging de NCRV begin jaren tachtig met De Zevensprong een hele andere kant uit. Ruud Keers, toenmalig hoofd drama van de NCRV, noemde De Zevensprong eigentijds, fantasievol en zeer verassend. Het verhaal van Tonke Dragt heeft spanning en snelheid. Geheimzinnige gebeurtenissen volgen elkaar steeds op. De regisseur Karst van der Meulen was bij het lezen van het boek meteen enthousiast. Hij wilde het verhaal daarom ook graag uitwerken tot televisieserie.

Centraal in het verhaal staat Meester Frans van der Steg die zijn leerlingen iedere dag een zelfverzonnen verhaal vertelt waarin hij als Frans de Rode de held is. Op een dag, als hij niets meer weet te verzinnen, zegt hij dat hij een brief zal krijgen, waarna hij ze weer wat meer kan vertellen. Tot zijn grote verbazing krijgt hij inderdaad een brief waarin hij wordt uitgenodigd bij de Graaf Grisenstijn. Hij wordt opgehaald door een koets en zo begint zijn grote avontuur. Graaf Grisenstijn blijkt in het Trappenhuis te wonen waar hij zijn neefje Geert-Jan gevangen houdt. In het Trappenhuis ligt een schat verborgen die bestemd is voor Geert-Jan. De graaf doet er echter alles aan om er voor te zorgen dat zijn neefje niet de schat vindt zonder dat hij het weet. Meester Frans komt eigenlijk tegen zijn zin in een complot tegen de graaf terecht. Met zijn komst is het zevental samenzweerders compleet: meneer Thomtidom, de Brozem, tante Willemijn, juffrouw Rosmarijn, Jan Toereloer, Iwan de Verschrikkelijke en uiteindelijk dus meester Frans doen er alles aan om Geert-Jan te helpen met het vinden van de schat.

 Vele kinderen volgden de avonturen van meester Frans en de serie werd dan ook een ware hit. Sinds de eerste uitzending in 1982 is de serie nog regelmatig herhaald op de televisie.

Image Slideshow

01020304050607080910111213

1e aflevering: 01-10-1972
NOS

Hoog in de wolken, in een luchtkasteel, woont Ti Ta Tovenaar met zijn dochter Tika. Hij probeert al tijden om aardbesiën in kamelen te veranderen. Het is hem, meen ik, nooit gelukt. Er gaat ook nogal eens iets mis met de toverkunsten van vooral Tika. Maar die moet alles ook nog leren, natuurlijk. Vooral het heertje uit het dorp beneden op de grond is slachtoffer van de mislukte toverpogingen. Maar ook de andere dorpsbewoners (het kruideniertje, de ober, de agent) ontkomen niet aan allerlei vreemde gebeurtenissen. Dan zit daar zomaar een aapje op de stoel! En dan is het plotseling weer weg........

Over aapjes gesproken, eerst was er Tato en later Titi. In de latere afleveringen maakten we nog kennis met Opa, Kwarkje en Grobelia uit het Grobbedal. De serie werd uitgezonden in dagelijkse afleveringen van zo'n 4 minuten. Later werd de serie nog eens herhaald, maar nu in afgeronde verhaaltjes van ongeveer een half uur. Ti Ta Tovenaar was een grote hit getuige ook de enorme hoeveelheid produkten die uit de serie voortkwamen. Boeken, platen, verzamelplaatjesalbums, toverkijker met toverstrips. Ja, zelfs een Albert Hein papieren boodschappenzak.

In 1992 werd door Disky een serie van vijf videobanden uitgegeven. Vanaf 2000 volgden er, nu door de firma Bridge Ent., nog eens vijftien (drie dubbelboxen plus acht losse banden) en een DVD. In 2003 is de serie weer te zien op televisie: op zondagmorgen bij de zender Yorin.

Image Slideshow

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10

Van 1977 tot 1983 presenteerden Jan Fillekers en Henk van der Horst in het NCRV programm Showroom ongewone landgenoten. In Denkend aan Showroom bezoeken Jan en Henk de gasten of familieleden van destijds. Op deze DVD vindt u een unieke combinatie van oude en nieuwe beelden.

Onvergetelijke mensen
Bij het terugzien weet u het weer. Showroom bevat stuk voor stuk unieke en onvergetelijke mensen. Een feest om terug te zien! Zoals Daan Modderman, die zijn eigen lijkkoets in de schuur had staan. Ansje Gerding, de kabouterdeskundige en Henk Kuiper die met zijn ideaal Huttonia in de natuur wilde leven, maar dat van de overheid niet mocht. Of Peter Haack, de vliegtuigspotter en natuurlijk Dirk van Noort, de man die niet geloofde dat de mens op de maan is geweest

Het zal heel wat oh’s en ach ja’s opleveren

Samen met Henk van der Horst maakte Jan Fillekers een van de opvallendste televisieprogramma’s van de late jaren zeventig en vroege jaren tachtig. Wie in Showroom te gast was, verwierf eeuwige roem. Voor Denkend aan showroom spoorde hij de vreemde vogels van weleer op. Een hilarische reis terug in de tijd.

Tekst: Ellen Leijser

“Denkend aan Showroom... Zie ik kleurrijke mensen door het medialandschap gaan. Verder dan deze twee regels ben ik nog niet gekomen”, parafraseert Jan Fillekers lachend het beroemde gedicht van Hendrik Marsman. En kleurrijk waren ze zeker, de gasten van Showroom. Half Nederland zat dertig jaar geleden aan de buis gekluisterd, razend benieuwd welke vreemde vogels nu weer waren opgespoord.
Fillekers dook samen met zijn trouwe werkmaatje Henk van der Horst in het verleden van het roemruchte NCRV-programma om op zoek te gaan naar de gasten van weleer. Veruit de meeste geportretteerden bleken te zijn overleden, aangezien het merendeel van de gasten destijds al aardig op leeftijd was. Maar met kinderen, buren, vrienden en zelfs attributen wordt in acht afleveringen een aardig beeld geschetst van hoe het leven er uitzag na hun optreden in het populaire programma.

Image Slideshow

0102030405060708

Serie 1: 13 afleveringen
1e aflevering: 5-10 -1974

Serie 2: 13 afleveringen
1e aflevering: 3-1-1976
KRO

Na het grote, nu bijna mythische, succes van 'Kunt U mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer', was het weer het koningskoppel Harrie Geelen (verhaal/teksten) en Joop Stokkermans(muziek) dat de KRO met haar zoveelste jeugdserie succes bezorgde.

Wie herinnert zich niet de beklemmende leader met een onscherpe foto van een dode (?) man in het bos. Het was het begin van 13 superspannende afleveringen van het duo Q en Q, in hun eerste serie. Er zou er een jaar later nog één volgen over kunstsmokkel en chinezen. Een rigoreus ingekorte versie hiervan draaide in 1978 in de bioscopen en werd zelfs op video uitgebracht.

Image Slideshow

010203040506070809101112131415161718

Pipo de Clown is een Nederlandse televisieserie. De eerste aflevering werd uitgezonden op 17 september 1958. Tot 1964 werden Pipo de Clownverhalen verdeeld over meerdere afleveringen uitgezonden. Tussen 1966 en 1968 was Pipo te zien bij de NTS in korte afleveringen van ongeveer vijf minuten. Vanaf 1970 zond de VARA weer een aantal lange Pipo-verhalen uit. De laatste uitzending was in 1980.

De verhalen werden geschreven door Wim Meuldijk (1922-2007). In de televisieseries speelde Cor Witschge (1925-1991) de rol van Pipo.

Pipo woont met zijn vrouw Mamaloe en dochter Petra in een woonwagen, waarmee ze volgens eigen zeggen de hele wereld rondtrekken.

Overige personages zijn:

Mamaloe, Pipo's echtgenote,
Petra, hun dochter,
Nononono, hun trouwe ezeltje,
Klukkluk, hun vriend de indiaan,
Felicio, de vriendelijke zigeuner,
Dikke Deur, circusdirecteur en tegenstrever van Pipo,
Mik, de vriendelijke neger,
Snuf en Snuitje, een boevenduo.
Hiep, vriendelijk mager mannetje.
Beginliedje
Pipo de clown en Mamaloe
Reizen recht door zon en regen
Langs de wijde wereldwegen
Pipo de clown en Mamaloe
Maken van hun leven een heerlijk ratjetoe.....

Daar komt een ezelswagen
ver over berg en dal.
Je hoeft ons niet te vragen
wie daar in zitten zal.
Een clowntje met een ruitjesjas,
een vrouw met duizend krullen.
Hun namen zijn je weet het vast
wat wij nu zingen zullen:

Pipo de clown en Mamaloe
Reizen recht door zon en regen
Langs de wijde wereldwegen
Pipo de clown en Mamaloe
Maken van hun leven een heerlijk ratjetoe.....

Ik ben een circusclowntje,
ik sta graag op mijn kop
Ik ben een circusvrouwtje,
toe Pipo sta rechtop.
We reizen recht door zon en hei
met ons gezellig koetsje
En bakken voor onszelf een ei
en anderen een poetsje.

Pipo de clown en Mamaloe
Reizen recht door zon en regen
Langs de wijde wereldwegen
Pipo de clown en Mamaloe
Maken van hun leven een heerlijk ratjetoe.....

Bekende uitspraken

Sapperdeflap! (Pipo)
Hou 's even vast, Mamaloe (Pipo)
Dag vogels, dag bloemen, dag kinderen... (Pipo)
Boterham met pindakaas (Klukkluk)
Floepens, mis! (Klukkluk)
M M M Mooie P P Parels, F F Fijne P P Parels (Snuf)
Pipo, Koeien! (angstkreet van de Dikke Deur)
Soep met sliertjes! (Felicio)
Ik droom (Mik)
Dat zijn toch van de gekke (Klukkluk)
(Als "dat is toch van de gekke" werd deze kreet later algemeen geaccepteerd Nederlands)

 

Image Slideshow

0102030405

In 1965 schrijven Annie en de componist Harry Bannink televisiegeschiedenis met de jeugdserie 'Ja Zuster, nee zuster'. Misschien wel de beroemdste Nederlandse televisieserie van de vorige eeuw. Voor velen is het de ultieme samenwerking tussen Annie en Harry. Veel liedjes zijn moderne klassiekers geworden, zoals 'M'n opa', 'Wil u een stekkie van de fuchsia' en natuurlijk het titellied 'Niet met de deuren slaan (Ja zuster, nee zuster)'. Hoewel de serie bedoeld is als kinderserie, zit al na enkele afleveringen ook volwassen Nederland achter de buis: afspraken worden verzet, vergaderingen afgezegd en sportwedstrijden verplaatst.

Ja zuster, nee zuster speelt zich af in een 'rusthuis vol herrie', waar zuster Klivia de scepter zwaait. In het huis wonen veel karakteristieke personen, zoals Gerrit, opa, de ingenieur en boze buurman Boordevol. Elke aflevering staat op zichzelf en vaak heeft het verhaal niet bijzonder veel om het lijf. De liedjes hebben, in tegenstelling tot de musicals, weinig met het verhaal te maken. Iemand zegt "We kunnen gewoon een liedje zingen, dat helpt altijd!" en er is aanleiding om te gaan zingen. Harry Bannink over het succes van Ja zuster, nee zuster: "Het was er denk ik de tijd voor. Het juiste moment, de juiste omstandigheden. Ik heb geen verklaring voor het succes (...) We waren ons er absoluut niet van bewust dat we aan een topper werkten."

20 afleveringen
1e aflevering: 3-9-1966
VARA

Oftewel 'Een Rusthuis Vol Herrie'. Zuster Klivia, een naam die bij velen nog in het geheugen gegrift staat. Het bekendste tv werk van Annie M.G. Schmidt was op de zaterdag verantwoordelijk voor stilte op straat! De prachtige liedjes zijn ook nu nog leuk om te horen. Er werden slechts 20 afleveringen van gemaakt. Helaas zijn deze afleveringen verloren gegaan in de 'dure' jaren zeventig; zie hiervoor ook bij 'Hamelen'.

Men zag destijds de culturele waarde niet in van het 'vluchtig' medium televisie. Desondanks is dit toch wel de allerbekendste en meest besproken serie (misschien niet in de laatste plaats -juist- door dat verlies) uit de Nederlandse televisiegeschiedenis.

Image Slideshow

0102030405060708091011

Op 15 september 1966 was Farce Majeure voor het eerst op de televisie te zien. Het team van Farce Majeure bestond uit Alexander Pola, Fred Benavente, Ted de Braak, Jaap Fillekers en Henk van de Horst. Amusement was in eerste instantie het uitgangspunt van het programma. Dit veranderde echter snel in politieke satire door de scherpe reactie van het Farce Majeure-team op de val van het kabinet-Cals op 14 oktober 1966. Voor Fred Benavente, Ted de Braak, Jan Fillekers & Henk van der Horst stond met name amusement voorop. De oudste van het stel, Alexander Pola, hechtte vooral veel waarde aan de boodschap.

Het meest bekende onderdeel van het programma was het lied ‘Dat is uit het leven gegrepen’. Als straatzangers trokken de mannen met ‘de Kar’ door het land en zongen dit lied overal. Liedjes waren een belangrijk onderdeel van het programma. Deze kenmerkten zich door de snelle montage. Ten tijde van de oliecrisis in 1975 bereikte het nummer ‘Kiele kiele Koeweit’ zelfs de hitparade! Het nummer veroorzaakte tevens een diplomatiek relletje omdat het eerste exemplaar werd aangeboden aan de heer Rabbani, honorair-consul van Koeweit in Nederland. In Nederland stond Farce Majeure bekend als een licht satirisch programma, maar diverse buitenlandse journalisten vonden sommige scènes te ver gaan. Zo had het team van Farce Majeure een conferentietafel ontworpen die, door hem in te klappen, veranderde in een doodskist, voor bij de Amerikaans-Vietnamese vredesonderhandelingen.

In april 1976 eindigde het programma met de 150e uitzending. Tussen 1983 en 1986 beleefde het programma een comeback. Farce Majeure was het eerste kritische amusementsprogramma in de Nederlandse televisiehistorie dat de straat op ging en zich onder de mensen mengde. Dit vormde dan ook de basis voor de jarenlange populariteit.

Image Slideshow

01020304050607080910

12 afleveringen
1e aflevering: 5-10-1969
NOS

Een van de eerste en beste grote Nederlandse produkties. De doorbraak voor zowel regisseur Paul Verhoeven als Rutger Hauer. Een serie die, mits in kleur opgenomen, waarschijnlijk bij verschillende buitenlandse zenders te zien zou zijn geweest. Nu restte slechts Schotland en een remake in Duitsland, wel met Rutger Hauer. Na 1969 is de serie al vier keer herhaald. In 1998 is de gehele serie op video uitgebracht en in 2001 met succes nog eens uitgezonden waarna in 2002 ook een release op DVD volgde.

Bij terugkeer uit Indie blijkt het kasteel van Floris van Rozemondt in bezit genomen door Maarten van Rossem, landhanger van hertog Karel van Gelre. Het wordt gebruikt als tolhuis. Samen met zijn uit Indië meegekomen vriend Sindala en de mannen van Wolter van Oldenstein zet Floris de Hertog van Gelre menig voetje dwars. Sindala zou met zijn trucs en toverkunsten vaak uitkomst brengen in deze strijd. Niet alleen de hertog van Gelre maakt het Floris lastig, ook de ingehuurde kracht Lange Pier is een geducht en gevreesd tegenstander. Gelukkig blijkt Lange Pier flink bijgelovig. Voor een romantische noot zorgt Gravin Ada, bijgestaan door haar kamermeisje Viola. Uiteindelijk eindigt de serie met een dubbele aflevering: het tournooi om de Byzantijnse Beker.

Image Slideshow

01 02 03 04 05 06 07 08 09 10

De televisieserie De Glazen stad is een vrije bewerking van de gelijknamige roman van P.J. Risseeuw. Willy van Hemert had de regie over deze achtdelige serie die in de jaren zeventig bij de NCRV op de televisie te zien was.

Het verhaal speelt zich af in het Westland. Het is een hedendaagse geschiedenis over de bewoners van de tuindergronden in het Westland, die in moeilijke omstandigheden komen te verkeren. Centraal staat namelijk het probleem van de opoffering van deze kostbare tuindergronden aan de noodzakelijke uitbreidingen van steden en havengebieden. De bedreiging van de Glazen stad door de Betonnen stad.

Tuinder Job Stein is de hoofdfiguur in het verhaal. Job is een tuinder van de oude stempel, protestant en behoudend. Hij krijgt in zijn leven te maken met verschillende problemen. Zo krijgt hij te maken met het probleem van het ouder worden. Daarnaast heeft hij te maken met zijn controverse met de jeugd. Een ander probleem is het schoorvoetend aangaan van moderniseringen waarvoor geldleningen nodig zijn. Dit ziet de behoudende Job als een soort schuld door eigen fouten.
Job en Leentje hebben drie zonen. De oudste is in dienst bij een exporteur en is verloofd met de enige dochter van de baas. De middelste blijft in het tuinbouwvak, maar wil steeds moderniseren en investeren, in tegenstelling tot zijn vader. De jongste zoon zit in het expeditiebedrijf. Hij is in eerste instantie verliefd op de enige dochter van zijn vaders grootste concurrent. Maar op zijn reis naar Stockholm leert hij een Duits meisje kennen waarmee hij trouwt omdat ze zwanger van hem raakt. Dit stuit bij zijn ouders op hevig verzet vanwege het oorlogsverleden van zijn vader. Het meisje overlijdt uiteindelijk op het kraambed. De serie wordt toch vrolijk afgesloten met het dertigjarig huwelijksfeest van Job en Leentje Stein, samen met de fanfare uit Loosduinen en een mannenkoor uit Naaldwijk.

De belangrijkste rollen werden gespeeld door Johan te Slaa en Mary Smithuizen. De zonen Huib, Kees, Bert en dochter Bea werden gespeeld door achtereenvolgens Huib Rooymans, Hans Boswinkel, John Leddy en Pleuni Touw. De serie betekende voor hen de doorbraak bij het grote publiek in Nederland. Hoewel de serie een langzame start maakte, kreeg het een gemiddelde waardering van 7,7 wat als zeer hoog beschouwd kan worden.

Image Slideshow

0102030405060708

Twintig jaar lang wist Swiebertje samen met zijn trouwe metgezellen Malle Pietje, Saartje, de burgemeester en Bromsnor, Nederland aan de buis te kluisteren. De NCRV zond de avonturen van de eigenzinnige, vrolijke zwerver uit in de jaren 1955 - 1975. In 1975 nam Swiebertje afscheid. De serie groeide uit tot een ware legende, een status die in 2001 werd bezegeld met de prijs voor het beste programma uit de Nederlandse televisiegeschiedenis.

De televisieserie Swiebertje is gebaseerd op de boeken van John H. Uit den Bogaard die ook de scripts voor de serie schreef. Voor de oorlog waren al vier avonturen in boekvorm verschenen en in 1955 werden, vanuit studio Irene in Bussum, rechtstreeks twee tv-spelen uitgezonden. In 1961 startte Swiebertje als zelfstandige serie. Swiebertje werd onsterfelijk gemaakt door Joop Doderer, die met deze rol eeuwige roem vergaarde. Zijn maatje Malle Pietje werd gespeeld door Piet Ekel. De burgemeester door onder andere Guus Hermus, Jan Blaaser, Rien van Nunen en Bert Dijkstra. Huishoudster Saartje door onder meer Riek Schagen en de strenge veldwachter Bromsnor door Tony Foletta en Lou Geels. Een onvergetelijk vijftal, dat tezamen televisiegeschiedenis schreef.

Image Slideshow

01020304050607080910

Na het succes van Swiebertje besloot John Uit den Bogaard een nieuwe serie te schrijven. Dit werd Pommetje Horlepiep. Acteur en regisseur Frits Butzelaar werd gevraagd om dit verhaal tot televisieserie voor de NCRV te ontwikkelen.

Er zijn van Pommetje vier series gemaakt waarbij in het eerste verhaal Pommetje in dienst is als huisknecht bij Jonker Roos van Leeuwenborgh. Als de jonker vertrekt komt Baron Theobald op het landgoed wonen en kan hij op Pommetjes diensten rekenen. De wereld van Pommetje bestaat uit een dorp met een herberg en een kasteel temidden van weilanden. Net als Swiebertje zit Pommetje vol kwajongensstreken. Samen met de herbergier Moppie Leutermans, huishoudster Hanna, vriend Gijs Kwast, de Baron en talloze andere figuren beleeft Pommetje in iedere uitzending weer iets anders. De rol van Pommetje werd gespeeld door Bram Biesterveld. Andere acteurs die meespeelden in de serie zijn onder andere Ton Lensink, John Leddy, Sylvia de Leur en Marlous Fluitsma. In vergelijking met Swiebertje duurde het televisieleven van Pommetje heel kort, namelijk van 29 oktober 1976 tot en met 28 december 1979. Maar in de 39 afleveringen die in de vooravond van af 19.00 uur werden geprogrammeerd, creëerde Uit den Bogaard opnieuw een figuur die een onvergetelijke indruk op televisiekijkend Nederland maakte. Nog steeds wordt zanger-acteur Bram Biesterveld herkend en nageroepen als Pommetje.

Image Slideshow

01020304050607080910

De Kleine Waarheid vertelt het leven van Marleen Spaargaren, die opgroeit in Amsterdam. De naar vrijheid en onafhankelijkheid verlangende Marleen verfoeit de burgerlijkheid van het gezin. Ze ontvlucht op jonge leeftijd het huis om met Jan Engelmoer te trouwen.

Als blijkt dat Marleen met haar echtgenoot geen kinderen kan krijgen, is ze ontroostbaar. Want, zoals ze zelf zegt:  Het is geen dierbare wens, maar een dwingende noodzaak. Ik moet een kind. Ze vraagt de dokter om Jan het vreselijke nieuws niet te vertellen. En ze fluistert Jan een kleine waarheid in. Ze zegt hem dat ze toch kinderen zullen krijgen.

De serie, waarin Willeke Alberti haar acteerdebuut maakte, brak begin jaren 70 alle records. Maar liefst zes miljoen kijkers volgden wekelijks deze NCRV tv-serie en waardeerden de serie met een 8. De regie was in handen van Willy van Hemert, namens de NCRV deed Fred Koster de productie. Naast Willeke Alberti schitterden vele andere grote Nederlandse acteurs, zoals John Leddy, Emmy Lopes Dias, Jacques Commandeur, Sylvain Poons, Coen Flink, Caro van Eyck, Guus Verstraete en Ton Lensink. De serie is gebaseerd op de trilogie De kleine waarheid van Jan Mens.

“Ik bid nie veur brune bon’n!” Als Moeder hem dat prakje koolraap niet beloofd had in plaats van de gehate bruine bonen, dan was de populairste zin uit Bartje nooit geschreven. In december ’72 zond de NCRV het eerste deel uit van Bartje, de zevendelige dramaserie naar het gelijknamige boek van Anne de Vries.

Door de ogen van de jonge Bartje wordt het leven beschreven van het zoontje van de Drentse boerenarbeider Albert Bartels en zijn vrouw Jaanke uit de jaren ’20. Een leven dat gekenmerkt wordt door armoede en uitbuiting. Bartje wil zich steeds minder schikken naar zijn noodlot. In plaats van in de voetsporen van zijn vader te treden, trekt hij de wijde wereld in. Het verhaal over het Drentse jochie ontroerde miljoenen kijkers. Willy van Hemert wist de populaire streekroman te vertalen naar een bijzondere televisieserie. De opnamen vonden plaats in Drenthe op de originele locaties, met uitsluitend Drents sprekende amateur-spelers. Dit maakt dat Bartje is uitgegroeid tot een unieke televisieklassieker in de vaderlandse geschiedenis.

Image Slideshow

010203040506070809

Vanaf 11 oktober 1963 zond de NCRV Stiefbeen en zoon uit. Het is een bewerking van de succesvolle Engelse BBC-serie Steptoe And Son. Een serie over twee gewone mensen die met hun zwakheden als jaloezie, hebzucht, luiheid en achterdocht constant ruzie maken, maar toch niet zonder elkaar kunnen.

Talloos zijn de pogingen van zoon Dirk om een cursus te volgen of verkering te zoeken om maar een reden te hebben het huis te verlaten. Toon dwarsboomt elke poging, door Dirk een schuldgevoel aan te praten als hij zijn arme, oude vader eenzaam achterlaat. De tragikomische belevenissen van een vader en zijn zoon die handelen in lompen en metalen, worden trouw gevolgd door het Nederlandse publiek. Acteurs Rien van Nunen en Piet Römer worden vader en zoon Stiefbeen en worden als zodanig ook op straat benaderd. Römer is weliswaar populair, maar wordt ook aangesproken op zijn botte gedrag tegen zijn ‘vader’. De serie won in 1964 de eerste gouden Televiezierring.
 

De NCRV bracht in 1982 de jeugdserie Kanaal 13 op de televisie. Kanaal 13 was de opvolger van de serie De Grote klok. Deze jeugdserie ging over een kleine drukkerij van een plaatselijke krant waar Pim en Door werkten. In de laatste aflevering ging de drukkerij failliet waardoor Pim en Door werkloos werden. Ze kunnen in eerste instantie aan de slag bij het plaatselijke station Radio Casablanca. Maar hun baas was niet tevreden en ontsloeg het tweetal. Als reactie hierop beginnen ze het radiostation Kanaal 13. Dit is het begin van de gelijknamige serie.
In iedere aflevering van Kanaal 13 staan er steeds alledaagse onderwerpen en problemen centraal, zoals: schaamte, jaloezie en tolerantie. Deze onderwerpen staan tegen de achtergrond van de jaren tachtig. Een sfeer die in de hele serie duidelijk naar voren komt. De acteurs speelden op een natuurlijke manier en er gebeuren geen onwerkelijke dingen in de serie. Dit maakte Kanaal 13 dan ook zo herkenbaar en realistisch voor de kijkers.
De hoofdrollen worden in de serie vertolkt door Pim Vosmaer en Anna van der Staak. Gastrollen werden gespeeld door onder andere Frank Boeijen, Adèle Bloemendaal, Hidde Maas, Piet Römer en Lex Goudsmit. De serie werd geschreven door Hetty Heyting en Peter Römer. De regie lag in handen van Jelle van Doornik.
 

De miniserie Sil de strandjutter bestaat uit zeven delen en is in 1976 door de NCRV uitgezonden. Gebaseerd op het gelijknamige boek uit 1940 van schrijver Cor Bruijn, vertelt de serie het aangrijpende verhaal van Sil de strandjutter. Deze eenvoudige boer op Terschelling redt tijdens een zware storm een meisje van de verdrinkingsdood.

Het meisje blijkt Zweeds en Sil besluit het samen met zijn vrouw Jaakje op te voeden als zijn eigen dochter. Hij noemt haar dan ook naar zijn overleden kindje, Lobke. De burgerlijke stand heeft veel moeite met het feit dat Sil het kind komt aangeven als zijn dochter, en ook de dominee wil niet meewerken aan een doop, wat zorgt voor een breuk tussen Sil en de kerk. Als zoon Wietse verliefd wordt op zijn adoptiezus, volgt er een groot conflict met vader Sil en stuurt de serie richting een dramatisch einde. Met mooie acteerprestaties van o.a. Jan Decleir en Monique van de Ven geeft deze tv-serie een goed beeld van een kleine gesloten gemeenschap aan het begin van de 20ste eeuw. Zie bijvoorbeeld de mooie kleding of de treffende decors. Al met al Nederlands drama optima forma!