Berichten van 1 oktober 2007 tot 31 oktober 2007

Zondag een heel fijne dag gehad,om half zeven opgestaan want om kwart na acht moesten we aan de halte van de bus zijn om naar Berlaar te gaan,we waren goed op tijd en de bus ook, het was ongeveer een groot uur rijden maar de sfeer zat er al goed in hoor van de mede wandelaars,een praatje hier een grapje daar en de tijd was zo om,terplaatse gekomen na een koffie en de inschrijving zijn ventje en ik dan maar aan de trip begonnen want ieder wandelt op zijn eigen tempo en dat is wel fijn,we moesten maar om vier uur terug zijn op de inschrijving, we waren met 77 reigertjes, ja zo noemt onze club na een pintje en zo was het tijd om huiswaarts te gaan,toen we bijna in gent waren ging mijn g.s.m.het was de kleindochter van 5jaar die vroeg waarom ik nu niet thuis was ze stond voor de deur zei ze en kon niet binnen en begon te huilen, ik moest beloven als we in gent waren om haar nog een zoen te komen geven want ze miste ons,dat hebben opa en oma dan ook maar gedaan want zo een lieve meid kan je dat niet weigeren hè!

Als ik hier en daar wat ga lezen bij ons bloggertjes ben ik niet de enige die hier wat loopt te niezen en proesten,de tijd van het jaar zeggen ze maar wel zo geen mooie,al die miserie dat hier te lezen valt,nog goed dat we ons hart hier even kunnen luchten van alles en nog wat en er toch lieve bloggertjes zijn die een riem onder het hart steken met een lief woordje.Normaal gaan we zaterdags bij schoonma maar nu met die verkoudheid is het best thuis te blijven om wat uit te zieken,want morgen is het wandeldag en we gaan met de club op busreis,allé we gaan naar berlaar,dus toch niet zo ver maar ja alles is besproken en betaald dus zou ik er toch graag bij zijn,de buiten lucht zal er misschien goed aan doen want deze week heb ik nog niet veel kunnen doen want ook de hernia speelt me nog parten ik neem de ene pijnstiller na de andere maar het helpt maar half zoveel,de nachten duren lang want ik word telkens wakker van de pijn en dat doet de weerstand geen goed maar alles bij elkaar mag ik niet te veel klagen want er zijn mensen bij wie het veel erger is.

Het nieuws op het blog van lipske is heel droevig,zo staat een mens stil bij het eindig zijn van het leven,en daarom zouden we moeten trachten alles zo goed mogelijk bij leven doen ,al lukt dat niet altijd natuurlijk we maken er het beste van.De zoon is verleden week naar de ct scan van de nek moeten gaan om te kijken of de operatie gelukt was,vandaag was de uitslag en die was niet zoals verhoopt was,hij kan nog altijd geen macht gebruiken met de arm en dat is wel noodzakelijk voor zijn werk ,dus werken zit er nog niet in het kan nog maanden duren zegt de dokter en dan nog is er geen zekerheid dat hij die arm nog voor honderd procent zal kunnen gebruiken,de zoon is er het hart van in nog veel te jong om niet te werken zegt hij en gelijk heeft hij,maar we moeten optimist blijven dat heb ik al ondervonden nu ieder huisje heeft zijn kruisje het een al zwaarder dan het andere.

ik ben daar even bij lipske gaan kijken en het is daar zo stil wat maar normaal is in die toestand,ik zeg een gebedje voor hen in die wel zeer moeilijke tijd.De tijd laat ons niet altijd toe om met elkaar bezig te zijn en toch zouden we tijd moeten maken,want soms is er geen tijd meer om te zeggen wat we wilden,ikzelf heb dat aan de lijve ondervonden en dat blijft knagen voor de rest van het leven ,er zijn ook dingen gebeurd waar ik enorm veel spijt van heb maar, die ik weet niet meer goed te maken zijn ,maar we moeten die trachten een plaats te geven maar hoe ouder men word hoe meer alles weer de kop opsteekt,de ene mens is daar natuurlijk beter tegen gewapend of de andere maar ik met mijn klein hartje zou al het leed uit de wereld willen helpen en dat gaat nu ook weer niet.