Gedichtje

Ik ben oud
mijn benen willen niet goed meer mee
en mijn handen beven.
Heb geduld met mij
Jullie wereld is zo snel
Sluit me niet uit
en laat me voelen
dat ik je niet tot last ben
Ik leef ook nog graag
en soms voel ik me eenzaam
ik moet nog leren
oud te worden
met een jong hart.

Als een bloem ,zo is het leven
,t begin is teer en klein
De een bloeit uitbundig
de andere geurt heel fijn
Sommige bloemen blijven lang
weer andere blijven even
Vraag niet bij welke groep je hoort
dat is ,t geheim van ,t leven.

De herinneringen zijn zo helder
de foto,s zo duidelijk
het gevoel zo tastbaar
toch is alles zo ver weg
zo voor ij
alsof het nooit heeft bestaan
niet vergeven
niet vergeten
bijna niet slijtbaar
Dat is het probleem
met het verleden.

Het regent zachtjes
in mijn ogen
en achter de wolken
verschuilt zich de zon
als ik kijk
naar de vrouw
met haar kinderlijk wezen
waarin,lang geleden
mijn leven begon.

Soms ben ik de oudste
en zij het kind
Soms noem ik haar ,,moeder"
als ik herkenning vind
Nu glimlacht ze zachtjes
en ik zit naast haar neer
Ik zoek in haar ogen
maar het regent alweer.

eigen gemaakte creaties
en kimie stond als foto model
knuf  Oma Diny

Kindercarnaval  voor bij
kimmie word gesminkt
groetjes oma diny

Anne
hoe kan het dat twee
en dat zal steeds weer blijken
zo enorm veel
op elkaar kunnen lijken
Ik hoor het aan je stem
zie het aan je gezicht
je werk, je humor
Je kleren allicht
je grillen , je nukken
je maling aan de mensen
een echtere nicht
had ik niet kunnen wensen

Ik voel jouw oeverloze diepe smart
maar ik kan je niet helpen
Bittere pijn omhult je hart
Maar ik mag je niet troosten
Ik wil het wel, maar kan het niet
Je laat me niet toe tot jouw verdriet
En als ik dan, heel even maar
toch wat troost wil geven
wendt jij je ijzig af
en zegt:
Het gaat toch door, Het leven

Ik heb zo lang op je gewacht
Eer ik je op mijn arm kon dragen.
Zoals ook mijn kinderen daar lagen.
Je lijfje zacht en warm.

Jouw krullen dansen in de wind
Net als ze van je moeder dede.
Ik voel me mateloos tevreden
Jij kindje van mijn kind

De herinnering aan jou
jouw warmte en jouw lieve lach
jouw  handen die me streelden.
jouw  stem die zei
ik hou van jou
aan alles wat we deelden.

De herinnering aan jou
blijft leven in mijn hart
omdat ik zoveel van je hou

De herinnering aan jou
bij ,t afscheid, onze laatste kus
en dan zo vreselijk alleen
Nu moet ik verder zonder jou.
De herinnering aan jou
gekoesterd in mijn hart
is ,t enige dat ik over hou.

De zon staat weer
op zomertijd
de kalender
al bijna op mei
de tuin barst
van bloemen en beestjes
en ik
lig in het gras
want ik wil er
heel dichtbij zijn.

Er is soms een vonkje
tussen ons
heel vlug.
Dan zie ik dingen
van mezelf  in jou terug.
En door die kleine dingen
voel je zo maar
jij en ik mijn meisje
wij horen bij elkaar.
Je word steeds groter
al ben je nu nog maar klein
Ik wens dat wij
Moeder en Dochter
altijd vriendinnen zullen zijn.

Het doet zo,n pijn
dat kijken naar jou
dat elkaar aanstotend
,,zeg zie je dat nou,,!

Maar jij lacht
en vind de wereld  prachtig
 de mensen lief, de bloemen mooi.
Maar mij word het te machtig
en wens een vesting
die ik om je bouwen kan.

Hoe gaat het?
Je zegt; goed hoor\"
Je denkt< niet goed ik heb mateloos verdriet
maar dat zeg je een ander niet.
Hoe gaat het?
Je denkt,,niet goed.
Ik kan het haast niet dragen
Ik wilde nog zoveel aan hem vragen
Hoe gaat het?
Je zegt: goed hoor\"
Je denkt
Dat je zo vreselijk onmenselijk
verlangen kan
naar je allerliefste.
mijn overleden man.

Voel me vlinderachtig
Licht en Klein
Laat me altijd jouw lente zijn
Ontstuimig, liefhebbend
Rijk aan kleuren
Bedwelmend zoals bloemengeuren
Ik dans, lach, bemin
voel me vrij
Het zingt in me
je houdt van mij

Het verdriet van  mij
die gelukkig was
Het verdriet van mij
die stapelgek op je was
Dit verdriet doet mij
ontzettend pijn
Omdat jij
Die al die jaren
bij ons hoorde
niet meer bij ons wil zijn
Toch pappa
Houd ik nog steeds van jou
En ik mis je

Donderdag zijn ze vertrokken
doonderdag een week alweer
en ik zit hier nu wat te mokken
in dit saaie pietenweer

Ik mis de fietsjes op de stoep
en die lege liedjes door de muur
en het vragen om wat snoep
Och , ik mis mijn eigen buur.

Verdrietig pakte ik zijn koffer in
en ik wist dit is nog maar het begin
Toen brak de dag van het afscheid aan
hij zou weer voor een lange poos gaan
huil je niet als we elkaar gedag zeggen?
vroeg hij
en ik dacht dat lukt me nooit.
Eenmaal zover keek ik wanhopig rond
ondertussen drupte mijn tranen op de grond.
Ver weg ging hij bij zijn vader wonen.
Mijn lieve 10 jarige
een van mijn twee zonen