
Emotioneel ben ik erglabiel
ben vaak een troosteloze en eenzame ziel.
En ondanks de vrienden om me heem
voel ik me toch veel gesloten en alleen.
Dit is al 10 jaren aan de gang
en ik ben, o zo bang.
Voor een omekeer in mijn leven
al heb ik vast veel te geven.
Veel meer dan dit saaie bestaan
zonder begripvolle partner, zonder een baan.
Daarom moet ik het leven anders gaan bekijken
om uit die put te klimmen en dingen gaan bereiken.
Maar dan moet ik eerst van een jaren lange
verslaving af.
En op dat puntben ik zo vaak laf.
Maar ja ik moet het wel onwille van mijn verdere bestaan.
Daarom besluit ik om toch toe te geven
aan die strijd
en word ik in de toekomst vast wel een gezonde meid.
Als ik afgekickt ben en sterker zal zijn
wordt mijn leven dan toch fijn?
Nu is het nog zo,n bodemlozeput
en voel ik me vaak een enorme trut
Waarom die onzekereid
en waar is mijn zelf vertrouwen?
Er zijn toch best mensen die van me houden?
Maar ik hoor ooit een man te vinden
die begripvol is en zich aan me wil binden
dan pas voel ik me niet meer
zo,n holpeloos geval
en nu maar hopen
dat die tijd spoedig komen zal.