Gebed voor mijn kinderen

Ga nooit weg zonder te groeten
Ga nooit weg zonder een zoen
Wie het noodlot zal ontmoeten
kan het morgen niet meer doen
Ga nooit heen zonder te praten
dat doet soms een hart zo,n pijn
Want wat je s,morgens hebt verlaten
kan er s,avonds niet meer zijn

Als ik groepen word om te gaan
Laat mij dan nog even laten staan
om nog eenmaal te kijken
en te luisteren
naar wat ik zo intens
heb lief gehad.

Jij hebt onze vriendschap zomaar afgedaan
Jaren lang plezier schuif je zomaar van de baan
intieme gesprekken komen nu in het openbaar
Waarom? die deelde wij toch allleen maar met elkaar?
Waarom moet je me zoveel pijn doen
denk je niet meer aan die tijd van toen
Samen kleren kopen
lekker lang de stad in
van alles doen, we hadden altijd goede zin.
Een blik nar jou en ik wist genoeg.
Ik wist al wat je bedoelde
zonder dat je ,t me vroeg
Twee harts vriendinnen gearmd door het leven
dit alles moet ik nu uit mijn geheugen vegen
Van de een op de andere dag was ik te veel
wel vreemd want jij hoorde bij mijn dagdeel
Mijn man trooste me en zei: het komt wel goed
Soms vraag ik me af, hoe en waarom?
Je had een vriend deze keuze vond ik dom
ik wilde je beschermen voor deze man
Jij luisterde niet , jij leefde in een ban
Onze vriendschap ging eraan suk
Ik was niet jaloers
Ik wilde ook voor jou geluk
Een jaar later stond je voor mijn deur
Ik liet je binnen, vriend weg , kind erbij
Je was buiten zinnen
Je kreeg een nieuwe vriend en, vreemd
ik hielp je, maar toch vertrouwde ik je niet
Keek er niet raar van op
dat je me zonder iets te zeggen
weer verliet.

Een kind
Een kind is iets moois
Een kind is een stukje van jezelf
Een kind is iets wonderbaarlijks
Een kind, groeide het maar in mijn buik
Een kind, was het maar van mij
Een kind, is een onverulde wens
Een ,kind een stukje van een mens!

Soms voel ik nog die machteloos heid
de diepdoordringende pijn
Hoe was ons leven verlopen
hoe had jij nu kunnen zijn?
Een vage schim in onze gedachten
een naam die wij soms horen
Waarom moest jij sterven
terwijl je nog maar net was geboren.

In de nevel van mijn bestaan
zoek ik de weg en tracht
op maan verlichte wegen
verschil te zien tussen dag en nacht
tussen licht en donk,re schaduw vegen
gedrapeerd over een kleurenpracht
die mijn ziel vol liefde zal bewegen
om in onzekerheid door te gaan.

Als het strakjes zomer is
met buiten heel veel zon
weet ik dat ik mij  verwarmen mag
dicht,heel dicht bij de bron.

Van daar uit ga ik verder
steeds weer als nu en toen
Ik kijk er naar uit
verlang er naar
op weg naar een nieuw seisoen.

Was ik nog maar een kind
dat het leven een uitdaging vindt
dat bij pijn gerust mag huilen
bij angst achter moeders rok
kan schuilen
en dat bij kinderverdriet
na een snoepje alles weer
rooskleurig ziet
dat nooit hoeft te zorgen
voor de dag van morgen.

Maar nu ik volwassen ben
en alleen maar verdriet ken
door de grote liefde wordt verlaten
heeft niemand in de gaten
dat ik het liefst de hele dag zou huilen
en niet meer achter moeders rokken kan schuilen
Nu wordt er van je verwacht
dat je dit draagt met moed en kracht
wat doet het ontzettend pijn
om volwassen te zijn.

Mensen zijn hard voor elkaar
Ik wil gewoon leven zonder bezwaar.
Hoor de kritiek van alle kanten
het gefluister om je heen
plotseling laat iedereen je alleen
Waarom?

Dat is de vraag
maar waar is het antwoord?
Ik ben nu net een ballerina
op een koord
en bang dat ik val
in de diepe put
eenzaamheid.

Over haar heen gebogen
haar hoofd in de holte
van mijn arm.
Geborgen als een kind.
de wangen koorts-rood
de ogen onzeker
herkent ze mij?
Al lange tijd niet meer
Maar haar ogen lichten op
als ze me ziet
niet nu
Haar lippen tuiten zich
aan de beker.
Ik geef haar te drinken
geduld geduld
Mijn moesje
Ik ben haar kind
Zij is mijn moeder
Ben ik mijn moeders moeder?
Ja

Het is niet makkelijk he mam?
Die lange dagen.
Dat er maar iemand bij je kwam
om jou nog iets te vragen.
toen pappa stierf was er voor jou
zo heel veel leegte om je heen
En langzaam vele jaren lang.
Was jij het die steeds
meer verdween
Wij deden allemaal ons best
maar kunnen jou niet geven.
dat was pappa voor je was
Een doel om voor te leven.

De band met je moeder
is onverbrekelijk
je zelf helemaal losmaken
is onmogelijk.
De navelstreng is door geknipt
maar alleen lichamelijk
Kind uit een vrouw
is een met zijn moeder
toch uniek als persoon
Gedragen worden
Geboren uit
is altijd vast zitten aan.

Zorgende handen
een hart dat voor je klopt
ogen die begrijpen
een uiting van liefde
de zon gaat schijnen
Ik word warm van binnen
Ik denk aan mijn moeder
wie anders?

Ik vier mijn eigen moederdag
krijg bloemen en ontbijd op bed
Ik heb bij jou foto op de kast
een enkel roosje neer gezet.

Ik hou mijn dochter vast en denk
aan vorig jaar , ze was vijf dagen
toen heb jij mamma haar gedragen
jouw, laatste moederdag geschenk

Mt om mijn mond een stille lach
en op mijn arm m,n kleine meisje
geef ik een zoen op het fotolijstje
en zachtjes zeg ik Moeder,dag

Hoe kon je leven in en land
bestuurd door de bezetters hand
Gedreun van laarzen door de straten
en je heel voorzichtig was met praten
En al het voedsel op de bon
Veel wat je niet meer kopen kon
Ach het is alweer zo lang geleden
maar o, wat waren we toch blij
voor die bevrijding op de 5e mei.

Een flits daalt neder op mossige aarde
tijdens haar vlucht verliest ze waarde

Ik zie ze gaan door de heldere nacht
ik denk aan jou die op mij wacht

Het levenis mooi voor jou en mij
een fijne gedachte zweeft weer voorbij.

Jouw liefde voor mij is een openbaring
er bloeit iets op wellicht ontwaarding.

Toch niet zo,n goede gedachten
ze vindt haat tij ik die je verachte
jij niet van mij.

Ben jij van mij of is het slechts schijn
deze onzekerheid die doet me pijn.

Ik wil het nu weten , wat is mijn lot
als jij het niet zegt , dan ga ik kapot.

Ik moet mij gedulden, ik geef je tijd
zodat jij ook kunt denken
ik wil je niet kwijt.

Sta sterk in je schoenen
je bent nu nog jong
kies nu voor je leven en ben niet dom.

De bloei van je leven, geef het niet op
niet nemen  maar geven of anders de strop.

De strop van je geweten
vol angst en venijn
wat is nu het goede
geef mij maar een sein.

Als je over de zestig bent
dan heb je al heel wat meegemaakt
Je jeugd was oorlog
Je huwelijk een moet
Je was in die jaren nog niet je dat
geen tijd om na te denken
niet opgewassen tegen het leven
Jaren was je alleen
je was pas achtien jaren
Geen geld om van de leven
je man was verdwenen
je familie, je wist niet
waar ze waren
Ik kon hewt niet begrijpen
dat ik dat was
Ik voelde mij zo verlaten
Ik heb jaren nodig gehad
om te begrijpen
dat ook dit oorlog was.

Vieze vinger afdrukken
op een glazen tafel plaat
geen stoel of kruk die nog
op z,n eigen plekje staat
een vloerkleed dat ligt te smullen
van de kruimels cake
zo gaat dat iedere dag, elke week
maar geen oma die daar iets om geeft
En als de  deur achter het kroost dicht valt
denkt ze
Hier word vandaag  geleefd.

Jij bent niet uit mijn buik gekomen
jij kwam uit een  heel ver land
Maar desondanks mijn kind
is er de moederband
Je bent een stukje van mezelf
precies zo als mijn eigen
En dat snappen alleen maar zij
die zelf een adoptie kindje krijgen.