een week lang geen geichten

Ik ben weg
weg van mijn huis
weg van mijn land
weg van alles.

Ik ben alles kwijt
mijn vriendjes
en vriendinnetjes
echt alles, alles ben ik kwijt.

Ik ben bang
bang voor alles
en bang dat ik ook
mijn leven kwijt zal raken.

Er is geen ander noodlot voor dieren
dan dat wat de mensheid hen brengt
dus stort ik in tranen
tranen om de lijdensweg
die de mensheid voor het dier bedenkt
dus ik rouw
Ik rouw om de proefdieren
die lijden onder probeersels
die de mensen moeten sieren.

Ja ik rouw
Ik rouw om de dieren
die gemateld worden door kille mensen
die zo de wetenschap willen dienen
dus ik stort geld
Ik stort geld voor de stichting proefdieren
zodat zij het dieren noodlot kunnen veranderen
en informatie verspreiden
onder alle anderen.


 

Vandaag had ik de boom weer willen zien
zo mooi als hij steeds in de lente wordt
De knoppen barsten open en mischien
is dat een feit: het voorjaar is te kort

Slechts even kun je maar genieten van
de stilte van uitzonderlijke pracht
Je raakt opnieuw volkomen in de ban
als ieder jaar, het wonder is volbracht

De kaarsjes wiegen in de lente wind
en mensen ademen het voorjaar in
Beseffend , dat dit ene hen verbindt
een nieuw seisoen geeft moed
een nieuw begin.

Wij zijn geboren om mens te zijn
Een goed mens te zijn
een stukje van de eeuwigheid
waarin je weer verdwijnt.

Ik vraag mij wel eens af
wat houdt het leven in?
steeds maar geweld
wat heeft het voor zin?

Zal er nu een tijd van vrede komen?
Want het nieuwe tijdperk breekt aan
Betekend dan dat de mensen zich
eindelijk beter gaan verstaan.

Om een beetje geluk te krijgen
hoop ik op een paradijs op aarde
een hof van ede, met veel groen
waar kinderen kunnen spelen
en gelukkig zijn

Er gaat vandaag wat door mij heen
Nu ben ik voor ,t eerst echt alleen
Want jij gaat voor het eerst
 naar de peuterspeelzaal.
Op zich is dat geen bijzonder verhaal
Maar omdat jij de jongste bent
Voel ik me toch een beeje ontstemd
Met een vrolijk toetje zwaai je me uit.
En met brandende ogen
zwaai ik terug naar mij kleine spruit
In ons stille huis voel ik een sterk gemis
wat duurt  ,t vanmorgen lang
eer ,t half twaalf is.
Maar als ik je ga ophalen
En ik zie je gezichtje stralen
En hoe fijn je met de andere
kinderen kan spelen.
Dan pas kan ook ik
deze vreugde met je delen.

Huilend zit ik op mijn bed
geen mens die op mij let
Mijn tranen verberg ik
in mijn trui
niemand die mij helpen kan
in deze hopeloze bui
Geen ziel die begrijpt
wat ik heb te zeggen
niemand aan wie ik
het uit kan leggen
iedereen zegt
dat het mijn hormonen zijn
ik weet het niet
maar het doet wel pijn.

Hij maakte voor mij mijn eerste fiets
Op de kettingkast pronkte mijn naam
Samen naar het strand
mijn broertje voor op
Moeder zwaaide voor het raam
Hij speelde met ons
wij klomen op zijn schouders
Zo bracht hij ons om de beurt naar bed
Dan kwam zijn verhaaltje
daarna even bidden
Het al oude ritueel
maar voor ons dolle pret
O, pap wat is dit lang geleden
kwam jij nog maar even naast me staan
Dan kon ik vertellen ,wat ik heb ervaren
en welke dingen verkeerd gedaan
Even mijn hand verstoppen in de jouwe
even begrip voor wat mijn zorgen zijn
Je jeugd , het mooiste deel van je leven
Wat zou een leven zonder
herinneringen zijn.

Soms weef ik me een cocon
om even weg te wezeb
weg te zijn van buiten
me even af te sluiten
van alles wat me verdriet
en pijn doet in het leven
m,n tranen laat ik komen
ik verberg ze niet
ach ,t duurt
meestal maar even
wat ik besef heel goed
dat ik hier niet blijven kan
naar buiten moet
en als ik dan tevoorschijn kom gekropen
diep uit mijn cocon
dan zie ik mooier dan voorheen
de zon!

Samen dingen doen
zonder na te denken
En als de ander het nodig heeft
wat extra aandacht schenken
Samen op de fiets
of een eindje lopen
Als het zo uitkomt naar de stad
samen kleren kopen
Je staat er niet bij stil
maar het is een heel gemis
als dat,,samen,, uit je leven
onverwacht verdwenen is.

Emoties, tranen stromen
nachtmerries ze bijven komen
Angst, kapot gaan door gedachten
aan ,t einde van je krachten
Angst, aan de rand van de afgrond te staan
je door de wind mee laten gaan
Angst, nergens meer in geloven
je laten verdoven
Angst, twijfels over het leven
je over willen geven
Angst, je spiegelbeeld in het water
niet meer denken aan later
Angst, opgelucht
in de drank weg gevlucht
angst, er door bezeten
gevuld met loze kreten
Angst, als de duivel in het zonnelicht
zich tot je richt.
Angst, alleen
alles duister om je heen
Angst, nu vanacht en morgen
nergens meer geborgen
Angst, je vuisten gebald
een gevoel wat je leven vergalt
Angst, een kwestie van tijd?
of blijft het een solo strijd.

Ik mis je zo
Soms lijkt het of ik gelukkig ben
Maar ik kan het niet tegenhouden
Ik doe het toch
Na denken over de dood
Ik ben er bang van geworden
Jij wilde niet weg gaan
maar je lichaam hield
op met bestaan
Je moest wel mee
je had geen keus
Soms verbeeld ik mij
dat je bij me bent
Gaf je maar een teken
een teken dat je nu gelukkig bent
Dan had ik er vrede mee
Pappa , ik hou van je
Ik heb er veel moeite mee
Moeite om in de verleden tijd
over jou te praten
Voor mij had je er nog moeten zijn
Ik heb je soms zo nodig
Nu mis ik iets
en dat ben  Jij.

Een lege kamer in ons huis
een plek die ik soms mijden wil
de stilte is daar zo heel stil
Je bedje, de dekens terug geslagen
Jij zult daat nooit meer slapen
Je knuffels en speentje
ze doen me zo,n pijn
en kamer vol spullen
die over zijn
Je kleertjes liggen me aan te staren
en toch wil ik alles blijven bewaren
Stille getuigen van dat jij eens hier was
Ons harte kindje, onze grapjas
Ond huis, maar nooit meer jouw thuis

Toe dan ga maar
en denk niet meer na
over wat je beloofde
Ik laat je vrij
denk nu maar niet aan mij.

Ik weet heel goed
dat jou zwerversbloed
je weer lokt naar de verte
Je bent vrij
denk niet aan mij

Het doet wel pijn
jij gaat mij verlaten
Ik wil je bepraten
maar ,t zou niet eerlijk zijn
veel geluk
aan vreemde kusten
en wil je rusten
kom dan maar bij mij

Je wiebelt op je stoel
je roept ,,Oma ,,ik ben klaar!
Om je bordje ligt veel
en er zit iets in je haar.

Je babbelt en kletst
je handjes in de mijne
waarom zijn het deze jaren
die het eerst verdwijnen

In jouw ogen wil ik
lezen
Wat mijn hart zoekt
In jouw ogen wil ik
 vinden
wat mijn hart vraagt
Een klein teken
van begrip
van vertrouwen
van vriendscahp
van
Ik hou van jou

Alleen een clown kan lachen
als hij van binnen huilt
maar er zijn ook veel mensen
die lachen en van binnen huilen
want met een lach word je gevraagd
maar als je huilt is niemand thuis.

Ik hou van de clown
met zijn grappen
hij laat je lachen
dat is een kunst
hij maakt dat je lacht
om zijn domme dingen.

Een ware levenskunst
vooral in deze tijd
lachen is goed
je vergeet je verdriet
en bent even uit de sleur.

Nooit meer je ademhaling horen
Nooit meer het kloppen van je hart
Nooit meer de twinkeling in je ogen
waarvan de glans mij nog verward.

Ik kan het bijna niet geloven
dat je niet meer bij me bent
Jij deed zoveel kleine dingen
Jij hebt mij met je zorg verwend!

Ja , ik moet nu alleen verder
het leven is zo monotoon
Ik wil alleen maar hopen
dat ik spoedig bij je woon.