Ik zal ze nooit snappen

Ik wist dat ik moest huilen
Ik wist, hoe zwaar ik het vond
Ik wist, zij kon niet leven
Mijn hart voor altijd verwond.

Ik weet , ik zal weer lachen
Ik weet, het kost me pijn
Ik weet, hij kon niet leven
Ik heb geleerd een  mens te zijn

Samen alleen
jij en ik
Jij mist jou kameraad
Ik mis nog meer
Jij word mager
ik ben het al
Jij huilt zachtjes
ik huil hard
Jou vacht is warm
mijn lijf is koud
jij houd van mij
en ik van jou
jij en ik
samen alleen.

De wind verteld
en zingt een lied
een oud verhaal
een haast vergeten verdriet.

Je luisterd verstild
en voelt de pijn
om wat je wilt
je voelt je klein.

Als een van de velen
die eindeloos leeft
zo graag liefde ontvangt
soms zo bitter weinig geeft.

Je voelt het eens te meer
elke keer , telkens weer

De wind verteld en zingt een lied
een oud verhaal
een haast vergeten verdriet
je schiet te kort
dat het beter wordt.

Geluk zit in kleine dingen
die het leven zo vaak geeft
De zon waarin de vogels zingen
de regen die het leven geeft
Soms zijn er ook wel donkere dagen
met veel zorg en pijn.
Waarop je dan jezelf kunt vragen
zal ik oot nog gelukkig zijn?
Maar geloof me, ,t zal gebeuren
want na regen komt zonneschijn.

Je hart word koud
als niemand van je houdt
Je voelt je leeg
als niemand om je geeft
Langzaam wordt je eenzaam
op den duur
weet niemand je naam.

Het was het blauw van je ogen
dat ik destijds het eerst zag
Later die kuiltjes in je wangen
en die warme gulle lach
Het blauw en ,t licht zijn allang
verdwenen
je huid is nu een rimpelig geheel
Maar die lach, die lach
is gebleven
en ik houd nog steeds van je
heel,heel,heel veel.

Tijd gaf je lange benen
die op zich zelf willen staan
maar geluk laat zich voegen
in een steeds korter moment
jou hand in de mijne
waneer je uitgespeeld bent.

Achter de eindeloze horizon
stond een mooie regenboog
te schitteren als een schilderstuk
een voor mijn oog
Zoiets krijgt een schilder
zijn leven lang niet klaar
al mijn lievelingskleuren
vloeien in elkaar
ik zal hem nooit vergeten
al word ik nog zo oud
deze mooie kleuren
die ik in mijn gedachten houd
En als ik ooit ga reizen
en mijn ziel gaat omhoog
ben ik vast besloten
dan ga ik naar mijn regenboog.

Het regent zachtjes
en achter de wolken
verschuilt zich de zon
als ik kijk
naar die vrouw
met haar kinderlijk wezen
waarin, lang geleden
mijn leven begon.

Soms ben ik de oudste
en zij is het kind
soms noem ik haar,,Moeder"
als ik herkenning vind
Nu glimlacht ze zachtjes
en ik zit naast haar neer
ik zoek in haar ogen
maar het regent alweer.

Je kunt geluk  lief meisje
niet grijpen met je hand
niet zetten in een lijstje
niet binden in een band.

Je kunt het zelf niet maken
van hout of steen of zand
niet breien en niet haken
niet knippen uit een krant.

Je maakt het niet van aarde
ook niet van gips of hooi
en omdat je het niet maken kan
is geluk zo mooi.
Het is een ongeschreven liedje
de vogels zingen het uit
het woont in hoge hemelen
en diep onder je huid

Zon of regen
winter, zomer
ieder jaar getij
licht of donker
huilen, lachen
de mensen die er
altijd
zijn voor mij.

Ik mis een kleinmeisje
met kuiltjes in haar kin
met dikke blote benen
knuistjes met koek erin.

Bolle, rode wangen
moe van al dat buiten
met pleisters op haar kin
en schrammen op haar kuiten.

Dat brabbelen en giechelen
dat samen aan de koffie
dat slepen met arme poes
en zeuren om een toffee.

Dat meisje is er nu niet meer
schrik niet, ze is niet weg
dat meisje is nu groot , op school!
heb ik even pech

Als ik later groot ben
als ik dan trouw
vind je dan
of krijg je een vrouw?

,t is allebei een beetje waar
je ziet een lief meisje
je houdt van haar.

Maar ik zou zo graag willen
trouwen met jou
Dat kan niet he mamma
wat jammer nou.

We hebben elkaar nodig
dat is toch zonne klaar?
Want mensen willen warmte
en aandacht voor elkaar.

Waarom niet even praten?
Waarom geen lieve lach?
Zo , zorg je voor een lichtpunt
ook op een donkere dag.

Iemand die naar je luisterd
iemand die met je praat
Dat is nou juist het gene
waat ,t bij een mens om gaat.

Ter herinnering aan mijn Lieve vader
         overleden op 12-04-2002


Ik kan het nog steeds
moeilijk begrijpen
Dat al het leven door ging
had ik al vernomen
Maar waarom kon je nou niet blijven
waarom moest dit er tussen komen.

Nu je hier al een tijdje ligt
ben ik het al een beetje gewend
Maar ik vind het nog steeds heel erg
Ik had je liever veel langer gekend.


Waarom moest jij nu al dood gaan?
Ik heb nog steeds een beetje verdriet
Maar ik kan hier wel gaan zitten huilen
helpen doet het niet.

Waarom moest dit nu gebeuren?
Nog nooit had je iets misdaan
Ik kan het nog steeds niet geloven
Waarom ben je weg gegaan.

Mijn vader
hij zit naast mij
op zijn hurken in het gras
Mijn vader
zo jong als hij eens was.

Zo blij met zijn  drie dochters en zoon
De dagen waren toen voor hem
zo heel gewoon.

De foto van mijn vader
staat nu op mijn buro
ik kijk erna en denk
Mijn vadertje , ik mis je zo.

Mijn twee kleinkinderen
op een rij
wat zijn we blij met jullie
waanzinnig blij
blonde haartjes
zachte huidjes
en wat kinder  geluidjes
mooie oogjes
prachtige handjes
kleine mondjes
armpjes,beentjes
volmaakte voetjes
en dan die stralende
lach op jullie smoeltjes
Wonderen zijn het stuk voor stuk
naar jullie kijken dat is geluk
wij willen jullie even kenbaar maken
hoe diep jullie
Opa en Oma altijd weer diep
weten te raken.

De mensheid is een bont geheel
al vele generaties
trouwt bruin met wit
en zwart met geel
dit geeft vaak complicaties
de rassen botsen met elkaar
in onze maatschappij
Dacht iedereen het zelfde maar
als die lieve zoon van mij
hij heeft slechts simple wensen
Rassen zijn er voor hem maar twee
kinderen en mensen