Ouders

Ik mis een kleinmeisje
met kuiltjes in haar kin
met dikke blote benen
knuistjes met koek erin.

Bolle, rode wangen
moe van al dat buiten
met pleisters op haar kin
en schrammen op haar kuiten.

Dat brabbelen en giechelen
dat samen aan de koffie
dat slepen met arme poes
en zeuren om een toffee.

Dat meisje is er nu niet meer
schrik niet, ze is niet weg
dat meisje is nu groot , op school!
heb ik even pech

Als ik later groot ben
als ik dan trouw
vind je dan
of krijg je een vrouw?

,t is allebei een beetje waar
je ziet een lief meisje
je houdt van haar.

Maar ik zou zo graag willen
trouwen met jou
Dat kan niet he mamma
wat jammer nou.

We hebben elkaar nodig
dat is toch zonne klaar?
Want mensen willen warmte
en aandacht voor elkaar.

Waarom niet even praten?
Waarom geen lieve lach?
Zo , zorg je voor een lichtpunt
ook op een donkere dag.

Iemand die naar je luisterd
iemand die met je praat
Dat is nou juist het gene
waat ,t bij een mens om gaat.

Ter herinnering aan mijn Lieve vader
         overleden op 12-04-2002


Ik kan het nog steeds
moeilijk begrijpen
Dat al het leven door ging
had ik al vernomen
Maar waarom kon je nou niet blijven
waarom moest dit er tussen komen.

Nu je hier al een tijdje ligt
ben ik het al een beetje gewend
Maar ik vind het nog steeds heel erg
Ik had je liever veel langer gekend.


Waarom moest jij nu al dood gaan?
Ik heb nog steeds een beetje verdriet
Maar ik kan hier wel gaan zitten huilen
helpen doet het niet.

Waarom moest dit nu gebeuren?
Nog nooit had je iets misdaan
Ik kan het nog steeds niet geloven
Waarom ben je weg gegaan.

Mijn vader
hij zit naast mij
op zijn hurken in het gras
Mijn vader
zo jong als hij eens was.

Zo blij met zijn  drie dochters en zoon
De dagen waren toen voor hem
zo heel gewoon.

De foto van mijn vader
staat nu op mijn buro
ik kijk erna en denk
Mijn vadertje , ik mis je zo.

Mijn twee kleinkinderen
op een rij
wat zijn we blij met jullie
waanzinnig blij
blonde haartjes
zachte huidjes
en wat kinder  geluidjes
mooie oogjes
prachtige handjes
kleine mondjes
armpjes,beentjes
volmaakte voetjes
en dan die stralende
lach op jullie smoeltjes
Wonderen zijn het stuk voor stuk
naar jullie kijken dat is geluk
wij willen jullie even kenbaar maken
hoe diep jullie
Opa en Oma altijd weer diep
weten te raken.

De mensheid is een bont geheel
al vele generaties
trouwt bruin met wit
en zwart met geel
dit geeft vaak complicaties
de rassen botsen met elkaar
in onze maatschappij
Dacht iedereen het zelfde maar
als die lieve zoon van mij
hij heeft slechts simple wensen
Rassen zijn er voor hem maar twee
kinderen en mensen

Ik was 18 toen jij werd geboren.
Toen ik je voor het eerst zag
was ik op slag verloren
Een jongen, zo mooi en fijn.
Je naam moest Maikel zijn.
Samen gingen we het leven door
Het was voor allebei leren hoor
Je groeide heel voorspoedig op
Een volijke kleuter op en top
Zeer onafhankelijk en eigen gereid
Je wilde alles zelf doen
Ik keek met verwondering toe
is dit nu moederschap
Het vervulde me met onzekerheid
en blijdschap.

Het leren ging je heel goed af
vrienden bij de vleet, ik stond paf
Je droomde al van studeren
wonen in een grote stad
Maar jij maakte je eigen keuze
lieve schat.
Je was zo,n blijde tiener voor ons allemaal
je bracht in ieders leven een zonnestraal
Ik probeerde je te leiden
en heb dit vaak verloren
want je grenzen wilde je alleen
van je vader horen.
Ik vond dit best grappig om te zien
Mijn tijd toch ook nog wel komen misschien.
Ik keek met verwondering toe
is dit nu moederschap
Het vervulde me met onzekerheid
en blijdschap.

Je koos een partner en ging met haar in zee
daar was ik heel gelukkig mee
Inmiddels heb je een goede baan
en ging je met twee benen in het leven staan.
Je bent nu 23 jaar een jonge man
Ik ben zo trots op je
weet dat ik van je hou
Ik keek met verwondering toe
is dit nu moederschap
Het vervulde me met onzekerheid
en blijdschap.

Hallo
blog lezers
ik zal de aankomende week van af  24-3  tot  31-3
geen gedichten in mijn weblog plaatsen
omdat ik er een week je tussen uit ben met mijn lieve man,kinderen
en de kleinkinderen
ga lekker genieten in een bungalo park
allemaal een hele fijne week
groetjes oma diny

Ik ben weg
weg van mijn huis
weg van mijn land
weg van alles.

Ik ben alles kwijt
mijn vriendjes
en vriendinnetjes
echt alles, alles ben ik kwijt.

Ik ben bang
bang voor alles
en bang dat ik ook
mijn leven kwijt zal raken.

Er is geen ander noodlot voor dieren
dan dat wat de mensheid hen brengt
dus stort ik in tranen
tranen om de lijdensweg
die de mensheid voor het dier bedenkt
dus ik rouw
Ik rouw om de proefdieren
die lijden onder probeersels
die de mensen moeten sieren.

Ja ik rouw
Ik rouw om de dieren
die gemateld worden door kille mensen
die zo de wetenschap willen dienen
dus ik stort geld
Ik stort geld voor de stichting proefdieren
zodat zij het dieren noodlot kunnen veranderen
en informatie verspreiden
onder alle anderen.


 

Vandaag had ik de boom weer willen zien
zo mooi als hij steeds in de lente wordt
De knoppen barsten open en mischien
is dat een feit: het voorjaar is te kort

Slechts even kun je maar genieten van
de stilte van uitzonderlijke pracht
Je raakt opnieuw volkomen in de ban
als ieder jaar, het wonder is volbracht

De kaarsjes wiegen in de lente wind
en mensen ademen het voorjaar in
Beseffend , dat dit ene hen verbindt
een nieuw seisoen geeft moed
een nieuw begin.

Wij zijn geboren om mens te zijn
Een goed mens te zijn
een stukje van de eeuwigheid
waarin je weer verdwijnt.

Ik vraag mij wel eens af
wat houdt het leven in?
steeds maar geweld
wat heeft het voor zin?

Zal er nu een tijd van vrede komen?
Want het nieuwe tijdperk breekt aan
Betekend dan dat de mensen zich
eindelijk beter gaan verstaan.

Om een beetje geluk te krijgen
hoop ik op een paradijs op aarde
een hof van ede, met veel groen
waar kinderen kunnen spelen
en gelukkig zijn

Er gaat vandaag wat door mij heen
Nu ben ik voor ,t eerst echt alleen
Want jij gaat voor het eerst
 naar de peuterspeelzaal.
Op zich is dat geen bijzonder verhaal
Maar omdat jij de jongste bent
Voel ik me toch een beeje ontstemd
Met een vrolijk toetje zwaai je me uit.
En met brandende ogen
zwaai ik terug naar mij kleine spruit
In ons stille huis voel ik een sterk gemis
wat duurt  ,t vanmorgen lang
eer ,t half twaalf is.
Maar als ik je ga ophalen
En ik zie je gezichtje stralen
En hoe fijn je met de andere
kinderen kan spelen.
Dan pas kan ook ik
deze vreugde met je delen.

Huilend zit ik op mijn bed
geen mens die op mij let
Mijn tranen verberg ik
in mijn trui
niemand die mij helpen kan
in deze hopeloze bui
Geen ziel die begrijpt
wat ik heb te zeggen
niemand aan wie ik
het uit kan leggen
iedereen zegt
dat het mijn hormonen zijn
ik weet het niet
maar het doet wel pijn.

Hij maakte voor mij mijn eerste fiets
Op de kettingkast pronkte mijn naam
Samen naar het strand
mijn broertje voor op
Moeder zwaaide voor het raam
Hij speelde met ons
wij klomen op zijn schouders
Zo bracht hij ons om de beurt naar bed
Dan kwam zijn verhaaltje
daarna even bidden
Het al oude ritueel
maar voor ons dolle pret
O, pap wat is dit lang geleden
kwam jij nog maar even naast me staan
Dan kon ik vertellen ,wat ik heb ervaren
en welke dingen verkeerd gedaan
Even mijn hand verstoppen in de jouwe
even begrip voor wat mijn zorgen zijn
Je jeugd , het mooiste deel van je leven
Wat zou een leven zonder
herinneringen zijn.