Scheiden

Heel even

Heel even…..

Was jij in ons leven

Heel even……

Hebben we je al onze liefde gegeven

Veel te vroeg…..

Ben jij bij ons weggegaan

En heeft de ooievaar

Ons in de kou laten staan

Ook al was je

Nog maar heel klein

Er zal altijd voor jou

Een plekje in onze hart zijn

Je zat pas 10 weken in mijn buik
Het was voor ons een diepe blije duik
Een duik in een nieuwe toekomst
Jij was het aller welkomst

Je was nog maar zo klein
Toch mocht je niet meer in mij zijn
Al die warmte voor jou in mijn hart
Niet meer zwanger zijn dat maakt me zo verward.

Waarom moest ik jou verliezen
Hoe kon ik nou daar tussen kiezen
Kiezen tussen wachten of weg halen
Terwijl jij mij zo deed stralen

10 oktober is het dan gebeurd.
toen werd jij zo bruut uit ons leven gerukt.
O  wat een verdriet... wat een nood
Ons lieve kleine engeltje is dood

Dag Klein ventje
lief en teer
Onze liefde voor jou
dat doet haast zeer
Zoals je nu zit bij ons op schoot
met ogen zo blauw en zo groot
Je word alweer groter
dat is waar.
Je bent tenslotte al weer twee jaar
De vreugde die je ons nu kunt geven
bewaar dat in je, voor je verdere leven
Groei op als een blij gelukkig mens
Dat is voor jou onze innigste wens

                 Oma Diny en Opa Giel

Ik heb thuis een potje

  Op het potje staat verdriet

 ik doe er vaak verdrietjes in

want als ze klein zijn,

huil ik niet.

  Steeds als er iets tegen zit

er iets gebeurt wat ik niet wil

open ik het potje gooi het erin,

heel stil.

  Maar nu was de laatste

 druppel iets te veel.

 Van al die stukjes klein verdriet

kreeg ik een brok in mijn keel.

 Mijn hand begon te trillen

Verdriet vloog met golven uit de pot omhoog.

 Een traan begon te rollen

 Ik voelde me erg rot

  Een onbedaarlijk snikken

 deed me trillen overal,

 ik zat echt tot mijn haren

 in het diepste diepe dal.

  Het was met rood omrande ogen

toen ik mijzelf weer rustig kreeg.

 Opgelucht keek ik naar mijn potje

Het potje ... dat was leeg.

 Dus zie ik iemand lopen?

Rode ogen en heel bedeesd,

Dan vraag ik niets meer, dan weet ik.

Zijn potje is pas vol geweest.

Soms voelt alles heel zwaar
wel 1000 kilo
wegen de tranen in mijn kop.

Dan ben ik bang
want
dat ik niet kan dragen
De spierballen in mijn hersens
zijn niet zo sterk

ik wil dat niet dragen
wel 1000 kilo tranen
ik kan dat niet drogen
En dan voel ik het
mijn verdriet
word als maar slapper
Tot zomaar de tranen
van mij mogen komen.

Vriendschap is zo heel bijzonder
Vriendschap daar versta ik onder
Samen praten, samen luisteren
Samen lachen, samen fluisteren
Elkaar steunen bij verdriet
Met een bos vergeet-mij-niet
Op gaan in elkaars geluk
Dat is vrienschap uit een stuk.