Soms,heel even
ben ik vleugellam
achter gebleven
alleen maar stam
ontdaan van blad
de takken kaal
alleen,zodat ik
in mezelf verdwaal
zonder bezwaren
zonder teugels
jullie waren de wind
onder mijn vleugels

Achter de vensters van
de ouderdom
verschijnt soms
stralend stom
het kind , dat daar woont
de jonge vrouw, koket en schoon.

De moeheid heeft zich dof
opgehoopt als stof
in plooien gevangen
pijn vergrijzende wangen.

Dan veegt een glimlach
als van een vroegen dag
overheen tijd en weten
toen er niks was vergeten

De schoonheid is gebroken
maar woont enkele momenten daar
de herinnering klinkt in haar stem
en ik voel, dat is mijn  mem

Ze gaat straks de deur uit
mijn jongste kind
en iedereen vraagt wat ik daar
van vind
Soms ben ik verdrietig
en soms ben ik blij
want straks is alles weer echt van mij
Mijn geurtjes,mijn schoenen
ach noem het maar op
ze vroeg het lief of met een smoesje
maar droeg dan wel mijn mooiste bloesje
Een beetje verdrietig, maar ook heel erg blij
Want alle drie wonen
ze heel dicht bij mij.

Daar ga je dan
m,n lieve dochter
je nieuwe leven
tegemoed
en
wij die stilletjes
achter blijven
schiften
het bitter
van het zoet.

Ik durf niet
in je ogen te kijken
bang dat jouw
gevoelens op de
mijne lijken
dan langzaam
naderen onze
gezichten
we omhelzen
vurig,heet
zachtjes zodat
niemand het weet
Strelingen, liefdevol
eindelijk
verward beseffen we
dit is voor een keer
maar ook voor
eeuwig.

Je bolle warme buik
is als een veilig nest
alleen het wachten rest
Liefste, een term van eeuwigheid
heeft zich in jou buik gevleid
    Wachten , wachten.
Negen maanden zijn geklaard
Jouw kinderen gebaard
Tot vlomaaktheid van het zijn
vergeten worstelingen oijn
Jouw wens, gods wil
in heerlijkheid vervuld
Jong leven wacht, vol ongeduld.

Bloemen vuurzee
Klaproos veld
Wat gedwee
z,n dagen telt
Oog verblindend
even maar
golvend
opwindend
ieder jaar.

Je huid zacht als zijde
vleit zich tegen mij aan
Het is te vroeg
je nog warme handjes
strelen mijn gezicht
Een krachtige zoen
op m,n neus
sluimerend ontwaken
O, wat houd ik van je!
Mijn dochter,toe
blijf nog even klein.

Ze heeft het al zo vaak gedaan
Ik zie haar daar
ontredderend staan:
,,Jan, ik weet het echt niet meer
je moet me helpen deze keer.

Ronddolend in vraagtekens
in schimmen,in mist
jij die in onze kinderogen
altijd alles wist
En hoewel nog altijd een zelfde band
ons bindt
ben ik nu moeder, en ben jij kind
Met geduld en liefde
door jou voor geleefd
probeer ik jou te geven
wat een moeder geeft
Maar eenmaal per jaar
doet het extra pijn
dan zou ik weer even
je dochter willen zijn.
Ik droom dat ik op moederdag
jou weer even vind
dat jij een keer zegt:
Daar ben je ,mijn kind.

De vrouw die ik kende
ze is er niet meer
Volkomen veranderd , dement maar ik leer
Ik heb afscheid genomen, heel lang gelee
Want stukje bij beetje
nam het verleden haar mee
Ze hoort wel mijn stem
en voelt ook mijn hand
Maar heel haar wezen
word door niets meer bemand
Toch zorgen wat draadjes
dat ik bij haar blijf
Herinneringen die ik koester
waarop ik drijf.