

Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
een eigen gemaakte creatie

Spelen

Spelenal het andere is nutteloos
Spelend in het zand
of op het water
het bootje vaart nergens heen
Niet op de tenen staan
niet reiken naar de wolken
ze gaan uit een.
Spelen in het gras
met vissen uit de beek
of met het circus op het plein
Maar geen comando,s geven
om zo laat ergens te zijn
Spelen met het licht
zoals het speelt met jou
wisselvallig
Spelen met kleuren
en woorden
niet om iets te laten zien
of om wat te zeggen
Spelen met klanken
niet om iets te laten horen
Spelen met de stilte
en met haar
Lief hebben
als kideren
spelenderwijs
Jij
hou ik je in mijn armen
drie,vier,vijf minuten lang
Jij kunt zo mijn hart verwarmen
met jou ben ik
voor niets meer bang
Geluk

Je kunt geluk lief meisjeniet grijpen met je hand
niet zetten in een lijstje
niet binden in een band
Je kunt het zelf niet maken
van hout of steen of zand
niet breien en niet haken
niet knippen uit een krant
Je maakt het niet van aarde
ook niet van gras of hooi
en omdat je het niet maken kan
is geluk zo mooi.
Het is en ongeschreven liedje
de vogels zingen het uit
het woont in hoge hemelen
en diep onder je huid
Kussen
en alles rondom
dat loste zich op
in een stralende blom
van goud en briljanten
van zilver en vuur
zij kusten en kusten
al meer dan ,n uur
De spoor wegen staakten
de moordenaars moorden
de dijken die braken
maar allebij hoorden
ze niets dan de liefde
die zong om hen heen
en ,t was de aarde
rondhom hen die verdween
,t was enkel maar hemel
en zalig en zoer
zij kusten en kusten
en zo was het goed.
Rijmen
Ik heb het al: amandelen
maar daar schiet ik geen moer mee op
ik heb iets anders in mijn kop
Zoeits van houden van elkaar
maar ik ben een slechter rijmelaar
hoe ik ook om inspiratie vroeg
mijn vers is nog niet vers genoeg
vergeef mij dus dit schamel pogen
dit litiraire onvermogen
een ding ben ik zeker van
als ik maar van je houwen kan
dan wordt de dag van valentijn
een fijne dag voor jou en mijn
jammer van dat ennetje
dat is weer ,n slip van m,n pennetje
Klok
maak een dansje op het plein
was de weemoed uit je pruik
hef het glas of pak de kruik
niet de warme maar de kouwe
niet de jonge of de ouwe
drink het leven klok klok klok
geef de ander ook een slok
of een snoepje of een hopje
een zetje of een schouderkloje
,t zit niet zo in de finesse
of in de volte van de flessen
of in de grote van boeketten
of in de lengte der sonetten
op de dag van valentijn
kan een anjer
,n kanjer zijn.
Geef
geef iets wits , og geef iets blauws
geef iets langzaams, of iets grauws
geef iets truiigs, of iets fris
als het maar van harte is
fruit of wijn of iets met veertjes
goudvissen of knuffelbeertjes
geen ,n kus aaan , n imorte qui
of een enceclopedie
iets gewoons iets eerste rangs
geef iets korts of geef iets langs
iets wat geurt
iets zuurs iets sappigs
iets wat kleurt
iets duurs iets grappigs
iets met stippels
iets met ruitjes
of iets op z,n boere fluitjes
geef iets pops of iets wals
of iets goud voor om de hals
of tompoezen in een doos
,n parfumpie of een roos
geef iets waterigs of wijmerigs
maar hoe dan ook iets valentijnerigs
Kind met ballon

Alle vreugde van de wereldkwam samen
in de ogen van het kind
Uit de lucht
greep het lachende kleuren
handen vol blauw
dat vermengd met het rood
danste met geel
en met groen
Stukje paradijs
het kind en haar ballon
spelend in de zon
Op een bankje aan het water

Alleen in het parkop een bankje aan het water
mijn gedachten vliegen
over vroeger , nu en later
Alleen tussen de bomen
de blaadjes in de wind
Pas was ik hier samen
samen met mijn kind
Alleen in de zon
mis ik die arm
gehaakt door de mijne
gezellig en warm
Alleen voel ik
de troost die ze kan geven
hoor ik haar lach
zacht, en heel even
is ze in leven.
Gedichtje

Je handwas uit mijn hand
gegleden
Je oog
verliet heel plots een traan
Je blik
werd verte en leeg
Verte
waar mijn verdriet
je niet meer beroeren kon
waar mijn roepen
echo van witte vlaktes werd
koud
Zou zit ik nog steeds
naast jou
sinds je hand
uit de mijne gleed.
De nacht
schuilt de avond
die zich nestelt
in de nacht
Dagdromen zinken
in een schaduw
van mijn netvlies
Maanzilver
weerkaatst mijn herinneringen
De ochtend nevel wacht.
Gedachten
in de toekomst zijn
als ik niet meer kan
wat ik nu kan doen
Wie weet
doe dat heel veel pijn
ach, ik zal er maar
gewoon op wachten
zo waren mijn gedachten.
Zo waren mijn gedachten toen
Nu even later, is het later
ik wil nog veel
en ook nog graag
De pijn valt mee
want ik weet nu
dat er meer tijd en rust
is in mijn leven
zo dacht ik nu, zo even
Zo dacht ik nu.......
Vandaag
Vandaag gaat het goed
actief
onrustig, beweeglijk
en lief
niet alledaags
gemiddeld. gewoon
soms dood vermoeiend
jij , onze zoon
Het tij keert en keert
na eb komt weer vloed
ik denk niet aan straks
nee
vandaag gaat het goed.
Lief gedichtje voor jou
iemand alles toe vertrouwt
een die echt weet wie je bent
ook je zwakke plekken kent
Die bij je staat en in je leeft
dan voel je pas wat leven is
en dat liefde geven is.
Ouders

Zon of regenwinter, zomer
ieder jaargetij
licht of donker
huilen , lachen
de mensen die er
altijd zijn voor mij..................
Pech

Ik mis een klein meisjemet kuiltjes in haar kin
met dikke, blote beentjes
knuistjes , met koek erin.
Bolle , rode wangen
moe van al dat buiten
met pleisters op haar kin
veel schrammen op haar kuiten.
Dat brabbelen en giechelen
dat samen aan de koffie
dat slepen met arme poes
en zeuren om een toffee.
Dat meisje is er nu niet meer
schrik niet, ze is niet weg
dat meisje is nu groot, op school!
heb ik even pech
Avondmijmering

Met jouw handje in de mijnesamen lopend langs het strand
even stil staan, even kijken
tot ver naar de overkant.
Naar de schepen die voorbij gaan
ver achter de horizon
het zand dat als goud verkleurde
door de ondergaande zon.
Van opzij, naar jou gekeken
dacht ik terug aan hoe ,t begon
dat ik jou had leren lopen
ik , die jou zo goed verstond.
De golven spoelden sporen weg
die wij maakten in het zand
later denk ik...heel veel later
neemt hij mijn hand in zijn hand.
De rugzak


De rugzak
Ieder mens draagt in zijn leven
Een onzichtbare rugzak mee.
Bergt daarin zijn vreugde en zorgen,
Verzameling van wel en wee.
Soms is de rugzak zwaar van stenen,
Dan weer vederlicht,
Blijft er nog wat ruimte over,
Maar dikwijls kan hij niet meer dicht.
Kijk je in een verloren uurtje
Heel de inhoud nog eens door,
Kan er meestal iets verdwijnen
Wat zijn waarde reeds verloor.
Langzaam wordt de rugzak leger
`s Levensmiddag gaat voorbij
En bij het naderen van de avond,
Werpt men een deel der last opzij.
Maar er is nog veel van waarde,
Wat men koestert, graag behoudt,
Al schijnen het soms kleinigheden,
`t Zijn herinneringen, meer dan goud.
Ieder draagt zijn eigen rugzak,
Niemand die hem overneemt,
En men hoeft ook niet te vrezen,
Dat een dief hem ooit ontvreemd!!

