Over het pad der tranen Loop ik met zachte tred en ween Jij hebt ons nu verlaten Zachtjes ging je van ons heen Afscheid had je reeds genomen Een laatste kus , een laatste groet In een andere wereld Waar het licht eeuwig blijft schijnen En er altijd vrede zal zijn Waar de vleugels van deze vrede Hun prachtig verenkleed blijven behouden Geeft het ons alleen maar pijn Dat jij niet meer bij ons kunt zijn Verdrietig en alleen , maar bang Veeg ik voorzichtig een laatste traan van mijn wang Jouw leven is te snel voorbij gegaan In onze gedachten blijf jij voortbestaan Nu jij deze vrede voor altijd hebt verworven Is er ook een heel klein stukje van onszelf gestorven.
Waarom denken sommige mensen dat ik niemand lief kan hebben dat ik niet compleet ben dat ik het niet verdien geliefd te zijn? Ik wou dat iemand mehet vertelde nu doet dat zoveel pijn
De wind fluisterd zacht jou naam ik hoor hem ruisen door de bomen In de maan zie ik de trekken van jouw gezicht wanneer het voor zich uit zit te dromen.
Ik proef nog steeds jouw zachte kussen Op mijn lippen branden ze als vuur Ze doen me de realiteit vergeten het jaar , de maand , de dag , het uur.
Ik zie weer jou stralende ogen Ze lijken kristallen in jouw gelaat Ze weer spiegelen al jouw liefde en een hart dat snel voor mij slaat.
Ik ruik nog de geur van jou lichaam hier , in de palm van mijn hand Terugdenken aan onze liefkozingen beroofd mij haast van het verstand.
Ik voel jouw lichaam weer tegen de mijne jouw handen in mijn haar jouw armen om mijn schouders eerlijkheid in elk gebaar.
En in mijn hart bespeur ik zoveel liefde maar voel ik ook een stekende pijn want zoveel tijd gaat verloren , liefste omdat wij niet altijd samen kunnen zijn.
Zoals de wind waait door de bomen giert de warmte door mijn lichaam Zoals een rivier haar water laat stromen voeren de aderen mijn hartstocht tesaam Zoals een vogel vliegt door de lucht beland ik in de zevende hemel...heel hoog Zoals de regendruppels langs de ramen glijden lopen er tranen langs mijn wangen Zoals een hulploos vosje de bloedhonden probeert te mijden ontloop ik jou, bang voor verlangen Zoals een bloem niet kan zonder water kan ik niet zonder jou Zoals vroeger niet kan zonder later kan ik niet zonder je liefde , omdat ik van je hou.
Soms zie ik je als mens voor wie ik op m,n hoede ben maar die sinds ik je een beetje ken korte metten maakt met menige grens.
Soms zie ik je als vrouw met wie ik alleen maar oppervlakkig kan praten Iemand die ik echter niet ben gaan haten doch meer en meer vertrouw.
Soms zie ik je als een soort vriendin tegen wie ik alles kan zeggen die ik niet alles uit hoef te leggen maar me onvoorwaardelijk heeft gesteund vanaf het begin,
Soms zie ik je als een grote zus die me als het nodig is flink de waarheid zegt op een manier die toch warm is en oprecht en daardoor m,n verkeerde gedachten sust.
Soms zie ik je als een moederfiguur meelevend warm en begrijpend maar vooral zacht en beschermend Kortom, iemand die ik het meest zal missen op den duur.
Al deze mensen zijn verenigd in een persoon en ook al was onze relatie niet gewoon toch heb ik je in m,n hart gesloten Soms wou ik maar dat ik mezelf eerder had teruggefloten want dan had het afscheid nemen niet zo,n pijn gedaan nu is het mijn tijd om te gaan.
Geluk is voor mij iemand die altijd achter je staat iemand die bij pijn of verdriet een arm om je heen slaat iemand die je altijd voor honderd procent kunt vertrouwen iemand die in je geloofd, iemand op wie je kunt bouwen iemand die je neemt zoals je bent iemand die je diepste gevoelens kent iemand die je heel veel liefde kan geven iemand die je innerlijk doet beven Als er een man is die mij dit alles geven kan zal ik heel veel van hem houden, mijn leven lang.
Ik heb geen enkele reden om niet gelukkig te zijn En toch voel ik mij als een vogel die zijn nestje bouwt op gevaarlijk terein.
Jij geeft mij alle ruimte die en mens zich maar wensen kan En toch voel ik me als een kleuter die een snoepje aanpakt van een onbekende man.
Jij geeft mij warmte en geborgenheid en laat zien dat je me echt graag mag. Maar zelfs dat zie ik als een kalabasplant die zijn schaduw geeft voor slechts een dag.
Mischien moet je me zien als een jong vogeltje dat zicht te goed doet aan voedsel in jouw tuin en zich heerlijk baddert in de daar doorheen lopende beekjes En elke dag tammer wordt kleine stukjes bij beetjes.
Zie me als een roos die langzaam zijn bladeren ontvouwt Bij elke keer als jij zegt dat je van mij houdt
Dwing me niet, heb geduld met mij En eens voel ik me misschien net zo vrij als jij.
Hij geeft en hij neemt bekende woorden voor jong en oud Als weduwe besef je plotseling wat deze uitspraak inhoudt. Op zo,n moment is eeen schouder of een hartelijk woord heel fijn. Helaas, mensen kunnnen verschrikkelijk hard zijn. Zij hebben geen tijd voor jou Is het angst? Durfen ze niet? Ben je nog in de tijd van rouw? Niemand begrijpt wat je allemaal door maakt en dan ..sta je daar, volkomen naakt. Je denkt bij jezelf : hoe haal ik de volgende morgen? Niemand ziet je staan, zij hebben immers hun eigen zorgen. Dan laat je je hoofd hangen en warme, zoute tranen rollen over je wangen. Dan kijk je op, diep in gedachten en zie je de kinderen en dieren op je wachten Dan word je wakker en weet dat je door moet gaan want heus.....echte vrienden bestaan.
Als ,n kat in het nauw zo zag ik je gaan Dat laatste bezoek van jou heel snel was je weer bij mij vandaan Jou onrust kon ik niet velen daarom stuurde ik je heen Mijn liefde kan ik niet meer met je delen het houden van is wat bij mij verdween Genoeg heb je van mij dat ik wat ik voel want als ik je bel dan ben je o zo koel en ga ik weer eens door de hel Daarom wil ik niets mee van je horen Het verdriet om jou kan ik niet meer aan Ik besef, ik heb je verloren Jouw liefde is voor mij vergaan.
Bedankt voor het vergeven van wat ik heb fout gedaan Deze fout zal ik nooit meer begaan want ik weet nu dat mijn liefde alleen bestaat voor jou omdat jij de enige bent van wie ik echt hou.
Elke keer weer verdriet wat een buitenstaander niet ziet. Je moest weer gaan varen en daarom je vrouw en kinderen weer achter laten. Vier lange weken allleen , zonder jou en dan denk ik: Moet dat nou? Je doet jezelf en je gezin veel pijn en verdriet, maar dat is ook weer snel vergeten als je elkaar weerziet.
Telkens weer haal ik me in m,n hoofd dat ik de hemel krijg die jij me hebt beloofd Samen zullen we die dan bouwen en heel heel veel van elkaar houden Een nestje voor ons zessen , heel warm voor de kinderen een reikende hand bij elkaar in de arm Lang moet je vechten voor je geluk dan gaat het nooit meer stuk Iedere dag moet je eraan werken en die band innig versterken Je problemen samen delen heel veel met je kinderen spelen Hen begeleiden de toekomst in dan heeft je leven samen zin Ooit zullen ze op eigen benen staan en moeten we ze laten gaan dan zullen we het vertellen, ons verhaal ze zijn dan volwassen en snappen het allemaal Ik zal er voor bidden en vertrouwen op de heer dat jij ooit terug komt op ,n keer Dan er er die hemel waar ik op vertrouw en kan ik je zeggen... hoeveel ik van je hou
Je neemt me in je armen teder en zacht. Jouw liefkozingen en kussen smelten ons samen in de nacht Samen vlijen we ons zachtjes neer Het verlangen breekt het laatste beetje verweer We lossen op in een zaligmakende eenheid We verdwijnen in een verzachtende vergetelheid Ontzichtbare vleugels tillen ons hoog de hemel in Vol liefde kijk ik naar degeen die ik bovenal bemin Met een pijnlijk besef sla ik mijn ogen open Dromen zijn bedrog maar mag ik blijven hopen?
Vertel me het waarom, maar niet ik hoef het niet te weten Ja ik huil zoals je ziet want ik zal je nooit kunnen vergeten Er is maar een ding dat je weten moet Ik meende het echt met jou dus als je me later nog eens ontmoet bedenk dan dat ik nog steeds van je hou Wees niet bang dat ik een ander zal kiezen want zoals jij bent, ben ik niet Nooit zou ik mijn hart aan een ander verliezen Ik blijf alleen achter met mijn verdriet.
Afscheid
Over het pad der tranen
