Gedichtje

Scheiden is een beetje dood gaan
afscheid nemen van iemand
die altijd naast je heeft gestaan
scheiden is de herinnering
aan iemand die eens je liefste was
en bij je weg ging.

Scheiden is verscheurheid, zielepijn
heel alleen vader en moeder zijn
scheiding is het pogen staken
er nog samen proberen iets goeds
van te maken.

Scheiden is  een heleboel bidden
om kracht
Op zoek naar een morgen
in een duistere nacht.

Scheiden is weg gaan
van iemand die je lichaam streelt
maar met woorden
diepe wonden slaat
in plaats van heelt.

 In zijn eerste levensjaren
blootgesteld aan veel gevaren
weg genomen uit zijn land
met pijn voor altijd ingebrand
Een jongetje nog zo
kwetsbaar en klein
dat steeds weer vraagt
waar zijn ouders zijn.

Woorden zijn er vaak te weinig
om jou te laten weten
wat ik werkelijk  voor je voel

zinnen zijn onzinnig
om jou te zeggen
dat ik zielsveel van je hou

Het was vroeg in de morgen
en ,t regende zacht
Over pleinen en straten
lag nog iets van de nacht
Maar het dorp ontwaakte
kwam langzaam tot leven
Op een roep in de verte
werd andwoord gegeven
Geronk van een vliegtuig
dat kwam en verdween
Een eenzame fietser
op weg,maar waarheen?
Plotseling geknars van
piepende remmen.
Gehui van een hond
en mens,lijke stemmen.
Dan ineens stilte
beklemend,intens
En boven die stilte
de snik van een mens.

Die eerste ballet les
ik zie je nog gaan
een mooi pakje en
piepkleine zwarte schoentjes aan.

Je was nog maar een kleuter
maar vast besloten
om te dansen  op je tenen.

Jaren lang keek ik toe
totdat je besloot
dat het genoeg was
te dansen in je eentje.

Nu leer je de tango,foxtrot,reggae
Of hoe dat mogen hete
Maar die eerste ballet les
Ik zal hem nooit vergeten

Laat mij stijgen
Laat mij dwalen
Laat mij zweven
Laat mij vallen.
Ik weet het zeker
Ik zal het halen
En het leven zal bevallen.

Beloften..... schitterende zeepbellen
mooi van vorm
prachtig van kleur
Als een ketting rijgen ze zich aaneen
Dit kan niet meer stuk
Maar helaas een zuchtje wind
en dan
niets meer

Er zijn van die dagen
dat alles je lukt
Geen lastige vragen
Fier, rechtop,niet gebukt
De zon schijnt
geen regen
geen wolk aan de lucht.
Het leven is een zegen
lange adem,geen zucht.
Soms valt het wat tegen
je gaat door een dal.
Bedenk dan dat na regen
de zon schijnen zal.

Mijn ogen
turend
langs velden, langs wegen
Nergens meer en glimp van jou
Ogen gevuld met tranen
Voorgoed
weg uit het heden
maar voor altijd in mij verleden

Mijn lief kind
Ik zie de chaos in jou
de onrust
Het maakt je onzeker
Maar ik wil je zo graag helen
Jou al mijn liefde geven
zodat je gelukkiger
kunt leven

Soms lijkt het leven
grauw  en grijs
niets heeft nog enige kleur
verdwenen is het paradijs
de bloemen met hun geur

Maar als de deur dan open gaat
en jij lacht je stralende lach
dan zit er ineens weer
een gouden randje
om die grauwe dag

Jij hebt me toen die avond verkracht
jij bent het die ik zo veracht
Door jou heb ik nu zoveel pijn
En kan ik niet mee mezelf zijn
Ik kan niet beschrijven wat ik voel
Maar in ieder geval een hele boel
huilen kan ik niet meer
O, mijn god, wat deed je me zeer.
Wat zou ik graag willen huilen
En bij iemand willen schuilen

Waarom doet iemand zoiets gemeen?
Dan ben je toch echt zo hard als steen
Ik heb het gevoel dat ik stukje
voor stukje dood ga.
En dat ik helemaal alleen sta.
Ach het zal voor jou een rotzorg wezen.
Want jij hebt immers bewezen
Dat je een man bent
Nou je was echt een hele vent
Jij hebt mij verkracht en
dat heb je bewust gedaan
Maar mijn hele leven
is ervan naar de maan.

Pas als jij gestrafd wordt
voor wat jij hebt gedaan
ben ik gerust
En vind ik mischien
weer wat levenslust
En tot die tijd staat de klok
van mijn leven stil.

Maar dat ze jou te pakken krijgen
is het enige wat ik wil
Dan mag voor mij
het leven verder gaan.
Maar tot dan
blijft alles stil staan.
Want een ding wil ik je nog zeggen
En dat hoef ik niet uit te leggen

Jij hebt mijn leven verwoest.

Bloem, Blad
wiegend in de wind
zwaaiend naar een kind
zwevend in de lucht
of vast geklampt
aan een dunne spriet.
Ik begrijp heel vaak niet
dan zo\'n dood gewoon groen blad
zo,n rijkdom bij zich had

De plaats waar tranen vloeien
en gezichten stralen
mensen elkaar ontmoeten
en met warmte onthalen
waar met koffers word gesjouwd
Het Station
met perons vol wachtende mensen
daar tussen wachte ik op jou
en de laatste trein waarmee je
komen zou.

Als Liefde overgaat
is dat toch geen reden
voor blijvende haat

Als verwijten zijn vergeten
de pijn zal zijn gesleten

Is het toch mogelijk
dat er oprechte
Vriendschap ontstaat