Archief

Leven, dat ben jij
jouw ogen, jouw horen
Jouw hartslag in mij
Jouw stem die in woorden
mijn gedachten klaart
Daar diep in je hart
de zin van bewaard
Jouw leven juichend
jouw liefde betuigend
maakt jubelend blij
Niet ik
maar jij
jij leeft in mij.

De schemering daalt
verdringt stil het avondrood
Tussen schelpen grit
en in de geur van wier
loop ik langs de vloedlijn
aan rollende streepjes water

De aarde lijkt te geeuwen
en de zee zingt zacht

Danssend in de strelende wind
koester ik jou warmte
en droom , een handvol uren
jouw woorden.

Ik sta te wachten tot je
uit school komt
Ja! daar is hij
Maar je loopt me voorbij
je kijkt niet eens
Ik roep: Tijn! Tijn!
Maar je loopt gewoon langs me heen

Ik zie je naar een grasveldje lopen
je plukt een madeliefje keert je om
en loopt met een uitgestrekt handje
maar daarin het madeliefje
naar me toe
Je zegt: Voor jou Oma!

Voor jou
De trein staat stil en wacht op jou
omdat ik dat wil en van je hou

Kom,stap weer in
en rij met me mee
het word een begin
zeg alstublieft niet nee

Ik zie je daarover denken
van wat moet ik nou doen
de conducteur staat te wenken
en jij denkt terug aan toen

Het fluitsignaal word gegeven
dan neem je snel een besluit
dat ik dat mag beleven
je sprint ineens vooruit

Nog net op tijd ben je binnen
en voel ik mijn liefde groeien
en kunnen we opnieuw beginnen
en gaat onze vriendschap echt bloeien

Je bent angstig
angstig om opnieuw te beginnen
Een nieuwe start te maken
met een leeg gevoel van binnen
Een ander huis,ander werk
een nieuwe omgeving
en nieuwe mensen om je heen
Het is een uitdaging
een enorme stap die je zet
En in het begin is het allemaal
nog zo vreemd
Je verlaat iets waarin je ent opgegroeid
Jouw stad, waar je bent opgebloeid
Je breekt iets wat je hebt opgbouwd
wat je met liefde hebt vertrouwd
Je vrienden die je achter laat
dat doet pijn
Maar toch,je gaat.