Archief

Er is soms een vonkje
tussen ons
heel vlug
Dan zie ik de dingen
van mijzelf
in jou terug
En door die kleine dingen
voel je zomaar
Jij en ik mijn meisje
Wij horen bij elkaar
Je wordt steeds groter
al ben je nu nog maar klein
Ik wens dat wij
Moeder en dochter
altijd vriendinnen zullen zijn.

Het lijkt soms wat neutraal
maar dan beleef je andermaal
iets ongerijmds Heel onverwacht
als iemand plotseling naar je lacht
Je bent verdwaasd en het lijkt wat mal
Je zit in de vrije interval
en omdat je hart nu trilt en beeft
voel je opeens weer dat
je leeft.

Het doet zo,n zeer
O, nee
niet omdat ze vliegen gaan
of met hun woorden slaan
Nee:
Het doet zo,n zeer omdat
ze vallen in een gat
als men hen gaat beliegen
met,, wäarheden\" bedriegen
Zo leren ze niet vliegen
O , kind
wij hebben je zo lief gehad.

Dagen glijden voorbij
zonder warmte en geluk
nog steeds ben ik niet blij
er is nog zoveel stuk
de hoop doet me nog leven
maar tot mijn grote spijt
bedenk ik
waar zijn de jaren gebleven
wat jammer van alle tijd.

Je mag blij zijn als je oud wordt
Zonder schuldgevoel en spijt
zonder dat je nog zegt:
Ik had eigenlijk toch mischien

Oud  zijn  in tevredenheid
Geen klachten en geen zelfverwijt
Rustig zeggen: het is mijn tijd
Ik hou het voor gezien

Ik voel me in gekapseld
een rups , een pop
Zacht omhulsel om me heen
Zo zacht, met een klein gaatje
Waar ik doorheen
naar buiten kijk
Goh wereld ben je daar?
Ik wil er ook bij horen
maar wacht nog even
Ik ben nog niet helemaal klaar
Voorzichtig maak ik het gaatje groter
Er komt wat ruimte
wat vrijer ademen.
Goh wereld wat ben je mooi
Ben je veilig? veilig genoeg voor mij?
Het is wel spannend
Zal ik het gaatje meer vergroten?
Ik ben er bijna kijk verbaast rondom
Goh wereld neem mij op
Laat me bij jou zijn
Laat me bij je horen
Maar neem me op in je bescherming
Alleen red ik het nog niet
Kijk, ik ben er al bijna
en ja ik vlieg los
Als een vlinder in de lucht
Goh wereld hier ben ik.

Mijn vader is op leeftijd
een mooie weliswaar
maar dat hij nu
zo van me weg glijdt
maakt mij verdrietig
en ,t voelt zo raar
de pa, die ik
mijn hele leven heb gekend
waar ,k mee kon lezen en schrijven
waar ik zo mee was verwend
dat mocht helaas  niet meer zo blijven.

Met een glimlach
kan ik naar hem kijken
en als dochter blijf ik hem trouw
ook ontroering wil niet wijken
omdat ik zo veel van hem hou.

Leven, dat ben jij
Jouw ogen, jouw horen
Jouw hartslag in mij
Jouw stem die in woorden
mijn gedachten klaart
Daar diep in je hart
de zin van bewaard
Jouw leven juichend
Jouw liefde betuigend
maakt jubelend blij
Niet ik
maar jij leeft in mij